Marjon en ik maakten nog even wat foto’s terwijl we stonden te wachten (zie de aap rechts 😄).
Een eindje verderop liep een eindeloze kudde gnoes, er leek werkelijk geen eind aan te komen, en dat beloofde wat!
Eenmaal op weg kwamen we weer giraffes tegen op ongeveer dezelfde plek als gisteren. Zoals verwacht zagen we inderdaad al snel enorme aantallen gnoes.
Ook waren er talloze zebra’s.
In een boom zaten gieren, op elke tak een!
Sommige stukken reden we meerdere keren langs. Zo kwamen we ook een paar keer bij een mooi uitzicht.
In een droge rivierbedding dacht Peter in de verte een cheetah te zien. Aan de oever reden we een zijpad in dat die kant op liep. Helaas: er stond een bordje ‘No entry’. Er was echter wel iets opmerkelijks: een gruwelijke, slijmerige, donkerbruine vorm waarvan alleen het gewei aantoonde dat het een impala was geweest... ik heb er maar geen foto of film van gemaakt.
Wel leuk om te zien was een termietenheuvel die was gekraakt door mangoesten!
En in het ochtendlicht was heel mooi een klein aapje te zien (vervet meerkat).
Een mooi fotomoment vond ik nog de volgende scène, met giraffen en zebra’s.
Helaas vlogen er door het open dak regelmatig insecten naar binnen. Meestal waren het vliegen en op een gegeven moment voelde ik pijn in mijn hand. Ik werd dus gebeten door een Tsee Tsee-vlieg, die de (potentieel dodelijke) slaapziekte kan overbrengen! Gelukkig is de kans daarop heel klein en ik zie of voel er niets meer van. Ik moet het wel in de gaten houden. Als er een ontsteking ontstaat heb ik medicijnen nodig en dan komt het wel goed.
Zoals Peter had aangekondigd, staat Tarangire vooral bekend om de olifanten. Maar we vonden er steeds maar een enkeling! Een mannetje bleef heel lang bij ons in de buurt staan eten. Op een gegeven moment moesten we erg lachen, toen Peter vroeg of wij al het vijfde been van de olifant hadden gezien! Hij vond het blijkbaar nogal opwindend.
Toen we al een uur of vijf hadden rondgereden, was het toch zover: een kudde van wel twintig olifanten! In alle leeftijden.
We hebben hier heel lang naar staan kijken. Ze namen al hun gemak om te eten en staken een voor een de weg over.
Toen de laatste olifant was overgestoken, reden we weer terug naar de hoofdingang van het park. Hier aten we voor het laatst een lunchbox leeg. Alleen Ole had een beetje pech deze keer: er zaten wat rode mieren in zijn box! Marjon maakte nog wat foto’s van aapjes en vogels.
Video van Tarangire National Park:
Onderweg gebeurde er nog wat grappigs: we stopten even bij een benzinestation voor een plaspauze. Marjon was met Nando in de auto gebleven en werd weer overvallen door armbandverkopers.
Er zijn hier overigens veel benzinestations van Total. Ze zijn exact hetzelfde als in Nederland, compleet met ‘Bonjour’-winkeltje! De benzine kost hier overigens minder dan 90 eurocent per liter. Maar de Landcruiser van Peter verbruikt dan ook zo’n 1 op 4...
Toen we weer wilden vertrekken, was onze kok Mike nergens te bekennen! Peter reed een stuk verder en ging toen nog wat telefoneren. Hij bleek bezorgd: ‘Ik had hem gevraagd om flesjes cola te kopen, maar hij heeft ze in het benzinestation laten staan!’ Een paar tellen later kwam Mike echter aangelopen. Hij had flesjes mangolimonade gekocht! ‘Lusten jullie dat ook?’vroeg Peter bezorgd... Hij had niet gemerkt wat Mike wel had gezien, namelijk dat we graag mango eten en ook steeds de pakjes mangosap in het lunchpakket keurig opdronken.
Nou ja, het was (zoals ik gisteren al zei) een fantastische autoweg naar Arusha en ondanks dat Peter een paar keer de weg moest vragen kwamen we redelijk snel terecht in hotel Korona Villa. Het hotelpersoneel sjouwde onze koffers naar binnen (dat is standaard hier, behalve in de parkaccommodaties). En toen moesten we dus afscheid nemen van Peter en Mike. Het was heel warm, met omhelzingen. Mike spreekt bijna geen Engels, dus we hebben elkaar maar weinig gesproken, maar we kregen ook van hem een omhelzing en wel twee keer een hand en dat vond ik heel fijn. Toen reed ‘onze’ auto achteruit het terrein af.
Het hotel was duidelijk het meest luxe tot nu toe. Het hele interieur smaakvol aangekleed, alles werkt (in ons ‘klooster’ afgelopen nacht bleek geen warm water te zijn, brrr..) en er was een fijn terras met zwembad. We moesten even omschakelen van ‘gids’ naar ‘zelf op vakantie’ maar al snel zaten Marjon en ik met een biertje bij het zwembad.
Om 18:30 werd het avondeten geserveerd in het mooie restaurant.
Het eten bleek sterk te lijken op wat Mike een paar keer had klaargemaakt! Pompoensoep vooraf, rijst met gestoofd rundvlees en gemengde groente erbij... Maar deze keer een schaaltje roomijs als toetje! Hadden we deze vakantie nog niet gehad.
Na het eten werden we op onze kamer gebeld! De receptie had met Dawson gesproken, die met Peter had gesproken, en het bleek dat ik mijn jas in de auto had laten liggen... Benieuwd of ik die nog terug ga zien. Ik had ook via WhatsApp contact met Mary in Nederland, die zei dat ze hier zo creatief zijn, dus wie weet komt het goed.
Morgen om 8:30 ontbijt en om 10:30 worden we opgehaald voor onze vlucht naar Zanzibar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten