Gelukkig was er binnen een paar minuten iemand opgetrommeld want er stond een lange rij wachtenden...
Na de bagagecontrole (geen wachttijd!) en de paspoortcontrole hadden we tijd genoeg om nog even koffie te drinken bij Nando’s favoriete werkplek, café Frames.
Er werkten nu geen bekenden van Nando. Eigenlijk werkt hij achter de schermen en komt alleen af en toe iets brengen aan een tafeltje. Zijn echte werkplek heb ik dus ook snel gefotografeerd ...
Ik moest nog flink doordrinken van die hete bak koffie om op tijd bij gate F4 te zijn. Gelukkig was het niet ver weg. Het vliegtuig stond al klaar en uiteindelijk waren wij een van de eersten die instapten. Het was inderdaad de 100-jaar-KLM Boeing 787-10.
Voor het eerst in een vliegtuig gestapt dat echt nog nieuw róók, zo nieuw. Een 787 is fijn om mee te vliegen, vooral doordat de drukcabine op een andere hoogte is ingesteld. Daardoor heb ik helemaal geen last van mijn oren gehad bij het landen. Verder heeft een 787 geen luikjes voor de ramen, maar kun je instellen dat het glas lichter of donkerder wordt. Leuk bedacht maar het duurt een paar minuten voor het zover is. In de praktijk heb ik het niet nodig gehad. Al voor we vertrokken zat ik op het “in-flight entertainment-systeem” Angry Birds’ te spelen!
We vertrokken iets te laat (door ontbrekende passagiers) maar voor de aankomsttijd maakte het niet uit. We kregen al vlot een warme lunch, die later de hoofdmaaltijd bleek te zijn. Er was keuze tussen kip en pasta. Ik koos pasta en kreeg een flink dienblad vol eten. Wijntje erbij...
Tijdens de vlucht heb ik net zo lang Angry Bird gespeeld tot ik vastliep. Daarna keek ik naar de film Bohemian Rapsody, een prachtige film over Freddie Mercury en Queen. Een deel van de film is gewijd aan het Live Aid concert van 1985 en toen er werd uitgezoomd vanaf alle toeschouwers vanuit het Wembley Stadium sprongen de tranen in mijn ogen! Ondanks dat de KLM-koptelefoon het geluid nu niet echt mooi liet horen. Ik voelde me weer even verbonden met 1985 maar ik voelde sterk dat het ver verleden tijd was. Melancholie heet dat.
Ondertussen vlogen we via de hak van de laars van Italië, waarbij ik in de verte Kroatië kon zien liggen. De hak van de laars heb ik op de foto gezet.
Na een flinke tijd vliegen bereikten we Egypte. Ik moet zeggen dat ik wel verbaasd was hoe enorm droog Egypte is. Gelijk vanaf de zee begint de woestijn al!
Verder alleen maar zand, zand en nog eens zand. Egypte is groot en uiteindelijk bereikten we de Nijl. Ik was benieuwd of het in de omgeving daar dan wel groen was. Het antwoord was verbazingwekkend: Nee. Nog steeds gortdroog.
Boven Soedan of Ethiopië (ik weet niet precies waar de grens liep) was het wel behoorlijk groen en er was ook gelijk meer bewolking.
Verder heb ik me vermaakt met een digitale versie van Triviant / Trivial Pursuit. Het leuke van zo'n nieuw vliegtuig is dat ik gelijk in de Top 10 van de High Scores terecht kwam. Na mijn eerste poging eindigde op de 3e plaats en de volgende keer al op de 1e plaats, waardoor mijn 3e plaats doorschoof naar de 4e. En Nando werd 5e.
We kregen nog een snack als avondeten en verder hebben we niet echt veel contact met de cabinebemanning gehad.
Ten slotte las ik het boek van Redmon O'Hanlon over Almere, 'De Groene Stad'. Zo grappig, die beroemde Engelse schrijver die 3 jaar op uitnodiging van de gemeente Almere in de stad verbleef. Hij was er helemaal aan gehecht geraakt! En ik heb er veel van geleerd over de geschiedenis en natuur van de Flevopolder.
Ik hoopte dat we nog net genoeg daglicht zouden hebben om de Kilimanjaro te zien, maar helaas: de zon ging onder toen we over Kenya vlogen en al voor we Tanzania bereikten was het stikdonker. Het vliegtuig daalde heel snel (en dus geen last van mijn oren) en zo kwamen we aan op het vliegveld. We stapten bijna als laatsten uit.
En toen we beneden stonden zei Marjon: "Wat een mooi vliegtuig!". Dat vond ik nou ook.
Ik had al het papierwerk thuis al geregeld: visa en douane-aangifteformulier. Terwijl veel mensen stonden te schrijven, waren wij snel door de paspoortcontrole. Er was maar één bagageband en onze bagage was er binnen 10 minuten! Zoals beloofd stond onze chauffeur/gids Peter keurig buiten op ons te wachten!
Een uurtje later kwamen we aan in het hotel Meru House Inn, in het centrum van het hectische en zeer Afrikaanse Arusha. Het hotel was nogal sjofel. Onze kamer stond naar riool (iets met de afvoer van de douche), er druppelde bijna niets uit de kraan van de wastafel en bij Nando en Ole was het nog erger. Bij hun was de stortbak van het toilet niet goed aangesloten, zodat er een hele plens water op de vloer belandde als je wilde doortrekken. En de kraan van de wastafel wilde niet sluiten. Maar er was een goed bed met klamboes en wifi.
Het was nog niet heel laat dus we gingen nog even wat drinken. De mevrouw van de receptie pakte een Kilimanjaro-biertje voor ons en dat ging er wel in. Ze was heel vrolijk en zo hebben we nog een heel tijdje zitten kletsen. Ze had ook twee zoons die allebei precies 10 jaar jonger waren dan onze kinderen. Daarna noemde ze Ole en Nando daarom Philip en Johnson :-)
En toen waren we wel klaar om te gaan slapen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten