13 juli: De eerste safari

Zoals aangekondigd hebben Marjon en ik gistermiddag nog een wandelingetje in de buurt gemaakt. We zagen verrassend veel moslims op straat; het leek wel of het aan het tijdstip lag? Sommigen overigens volledig gesluierd zoals je dat in Nederland eigenlijk niet ziet. Na een tijdje twijfelen of we überhaupt de straat wel durfden over te steken, deden we het toch en kwamen al snel bij een markt uit. Het was een enorm lange loods met alleen maar kleding. Een jongen maakte een praatje in het Duits en samen met een vriend wilde hij ons wel wat van de markt enzo laten zien. Hij heette Raymond en hij had een tijdje met een Zwitserse vriendin in Duitsland gewoond. Ook had hij aardbeien geplukt in Boskoop, zei hij. Hij wilde graag zijn Duits met ons oefenen en dat ging hem behoorlijk goed af. Zij relatie was uitgegaan in 2015 en toen is hij weer teruggekeerd. Hij vertelde wel dat hij in Duitsland behoorlijk negatieve ervaringen had gehad met de politie en met skinheads. Nu werkte hij als schilder, vertelde hij. Ondertussen liet hij ons dus een paar verschillende markten zien.

Waarschijnlijk kwamen er nooit witte Europeanen op deze markten - we hebben geen enkele toerist gezien verder. Onderweg zagen we ook Mount Meru, de op een na hoogste berg van Tanzania.

Na een uurtje of zo waren we weer rond en kwam de aap uit de mouw. Natuurlijk wilde Raymond nog wat van zijn schilderwerk verkopen! Met wat onderhandelen hebben we niet al teveel geld hoeven uitgeven.

Door een mega-drukke avondspits bracht Peter ons rond half zeven 's avonds naar een restaurant met de naam Uzunguni City Park. Omdat het donker was, weet ik niet of er een park was, maar het was in ieder geval een modern, ruim terras met keurig personeel.
Onze ober heette Moses en was heel verlegen maar wel heel vriendelijk. Overigens eet Peter niet mee met onze maaltijden, we zijn wel benieuwd wat hij dan doet. Helaas sprak Moses niet zo goed Engels dus hebben we Peter toch af en toe om hulp moeten vragen. De eerste vraag was of we drinken wilden óf soep! Alleen Nando en ik bestelden soep. Hij vissoep en ik kippensoep. En we bestelden allemaal gewoon wat te drinken. Tot onze verrassing bleek het soep mét een grote Tilapia en soep mét een grote drumstick! Aangezien ik niet zo van kluiven houd, heb ik toen maar met Nando geruild. De vis was bijzonder goed klaargemaakt, behoorlijk pittig. Ole kreeg bonen, iets was op boerenkool leek, met rijst en chapati. Marjon had ugali (maisprut) met gegrild rundvlees en ik nam genoegen met een bordje friet (na al die vis en soep). Daarna namen we nog koffie. Het leek allemaal heel luxe, ik kon er met creditcard betalen dus ik verwachtte een stevige rekening. Het was 27 euro. In totaal...

Na eenzelfde ontbijt als gisteren stapten we vanmorgen rond 8:00 uur weer in de LandCruiser met Peter en opnieuw haalden we een lunchbox bij hetzelfde restaurantje. Volgens Peter halen veel safaritours hun lunchboxen daar, vanwege de kwaliteit, dus we moesten nogal lang wachten. In de tussentijd stonden er weer diverse armbandverkopers en een hoedenverkoper langs onze raampjes. Marjon is opnieuw gezwicht en zo hebben we nu al zes armbandjes!

Maar goed, we gingen nu dan echt op weg naar Lake Manyara National Park. Onderweg reden we over het platteland van de Masai, terwijl we heel veel met Peter hebben gepraat over de verschillende stammen. In Tanzania leven ca. 120 stammen, maar drie leven er nog authentiek en dat zijn de Masai, de Hadzabe en de Datoga. Morgen zien we die laatste twee, maar Masai zie je overal. Ze leven van het vee, hoewel de vrouwen en ouderen ook wat landbouw doen, zoals maïs. Onderweg passeerden we de huizen van een beroemde oudere Masai. Hij is beroemd omdat hij met meer dan 20 vrouwen in totaal 127 kinderen  heeft verwekt. Ze wonen allemaal bij elkaar en de BBC heeft er al eens een reportage over gemaakt. De regering heeft er een school bij gebouwd maar die is nog niet gebruikt. Dat wordt met lede ogen aangezien. Vrijwel geen enkele Masai doet meer dan een paar jaar school en zo blijven ze afhankelijk van de veeteelt. Aangezien ze dus ook veel kinderen krijgen groeit het aantal Masai terwijl door de klimaatverandering er steeds meer droogte is en regelmatig grote aantallen koeien sterven. Vandaar dat de regering hen graag een alternatief wil bieden.

Bij de ingang van Lake Manyara NP was een grote winkel met vooral houtsnijwerk, maar ook wat dierenvellen en opgezette koppen van een buffel, impala's enz. Overal zat een prijskaartje op (vrij zeldzaam hier). Zo stond ergens bij een grote houten olifant een prijs van 12.500. Dat waren geen shillings, maar gewoon Amerikaanse dollars! Beetje duur....
Lake Manyara is volgens Peter maar een voorafje voor het echte werk. Toch waren we al snel onder de indruk. Het begon met bomen vol ooievaars (gewone en met gele snavels) die alles eronder poepten... En ze maakten flink wat lawaai. Ook was er typisch savannelandschap met buffels en gnoes (wildebeesten klinkt toch nog steeds leuker dan gnoes!). We zagen in Zuid-Afrika wel eens een paar bavianen, maar hier zagen we soms groepen van tientallen bavianen! Na een paar uur zag ik in de verte een paar giraffes (mooi!) en vlak bij ons een paar zebras. Er waren zoveel dieren, teveel om op te noemen. Nadat we onze lunchbox op hadden, vertelde Peter uitgebreid over de Hadzabe, de Bosjesmannen die we morgen gaan ontmoeten. Maar daar vertel ik morgen wel over.

Daarna reden we weer terug naar de ingang, maar wel via een iets andere route. En met veel plezier: eerst kwamen we heel dicht langs een boom waar een baviaan met een superkleine baby op schoot zat, echt een leuk plaatje (ik houd jullie dus nog even in spanning :-) ) en daarna zagen we bij een riviertje een drietal … olifanten! En behoorlijk dichtbij dus dat was een mooi moment.

Op weg naar onze volgende accommodatie stopten we nog bij een soort winkel waar ze houtsnijwerk maakten. De bekende Afrikaanse beeldjes natuurlijk. De winkel was gigantisch! Uiteindelijk kochten we twee houten sets slabestek voor toch weer iets teveel geld. Niet ver daarvandaan lag onze volgende accommodatie, Eileen's Trees Inn. Een hele groep huisjes rondom een hoofdgebouw. Behoorlijk luxe, zeker in vergelijking met ons eerste hotel. Ons gezin had twee appartementen in een huisje (zonder andere buren dus). Bij het hoofdgebouw is een heerlijk groot terras waar we een biertje dronken, met popcorn en waar ik het weblog van de laatste paar dagen heb afgemaakt. Ik had gelukkig al eerder foto's geupload van de eerste dag, zodat ik die gewoon kon selecteren in plaats van uploaden want dat lukt helaas niet hier.

Rond 19:00 uur gingen we aan tafel. We kregen een soepje en daarna was er een flink buffet. Het was lekker en gevarieerd! Toen we zo'n beetje klaar waren, klonk er gezang uit de keuken en na een tijdje kwam al het personeel gezamenlijk de zaal in om een liedje te zingen. Ze hadden een taart bij zich en toen ze het hele restaurant rond waren gegaan, stopten ze bij een tafel om Happy Birthday te zingen! Het werd nog een hele belevenis want nadat alle andere tafels ook een stukje hadden gekregen (dus wij kregen samen 1 stukje) ging bij de bar muziek aan en werden alle gasten gevraagd om te komen dansen! Marjon stond binnen no time in de kring en Nando werd zelfs twee keer door een serveerster gevraagd. Toen was het mooi geweest en gingen we weer terug naar onze huisjes. Even deze tekst publiceren zodat jullie in ieder geval wat te lezen hebben. Morgen heel vroeg op!

Bewegende beelden van onze eerste dagen zie je hieronder: