Gisteravond kregen we een prima maaltijd in ons hostel. Het was wel grappig, want we waren de enige gasten maar het was geserveerd als een buffet. Het had door Mike klaargemaakt kunnen zijn, want het was weer (gekruide) rijst met gestoofd rundvlees. Voor Ole was er een erwtengerecht. Omdat we vroeg op moesten staan, zijn we niet al te laat gaan slapen. We hebben wel alvast betaald, zodat Beatrice (haar naam vond ik op Booking.com, oeps) niet midden in de nacht op hoefde te staan.
Vanmorgen ging de wekker om 02:30... Beatrice had wat ontbijtspullen voor ons klaargezet: flinke stukken ananas, bananen, wel 2 gekookte eieren per persoon, brood, jam...
We aten ons vol, aten de laatste malariapil en wachtten op de chauffeur. We hadden blijkbaar toch 03:30 afgesproken in plaats van 3:00 dus we hadden nog een half uur langer in bed kunnen blijven... Het was weer dezelfde man van gistermiddag en helaas ook dezelfde toegangsweg. Die ene kilometer (misschien was het toch iets meer) hobbeldebobbel leek geen eind aan te komen voor we op de autoweg kwamen. Daarna gaf hij vol gas, zodat het maar goed was dat er geen snelheidscontroles waren...
Op vliegveld Kilimanjaro werden we weer verwelkomd met een bagagecontrole. We zouden nu eerst maar een uurtje met Precision Air (namens Kenya Airways) vliegen, dus daarvoor moesten we naar hun incheckbalie. Er was maar één balie geopend maar het verliep vlotjes. We kregen twee instapkaarten per persoon: voor en na de overstap.
Daarna werden we weer geconfronteerd met de Afrikaanse bureaucratie. Er stonden lange tafels waarop formulieren en pennen klaarlagen. Maar van alle pennen werkte er niet één! Er was verder ook geen informatiebalie of zoiets. Uiteindelijk heeft een beveiliger voor ons maar even een pen bij zijn collega geleend. Want behulpzaam zijn ze altijd in Tanzania! Op het formulier werd alleen informatie gevraagd die we al minstens twee keer eerder hadden moeten invullen... Paspoortnummer, adres, beroep, enz. Vervolgens kwamen we bij de paspoortcontrole. Ik had per ongeluk de ingevulde formulieren van Marjon en mij omgewisseld, maar het maakte de douanier verder helemaal niet uit! Hij zetten een stempel op de achterkant en dat was dat. Uiteraard kwam er toen weer een bagagecontrole.
Ondanks het vroege tijdstip waren een paar winkeltjes en een koffiebar gewoon geopend. Marjon heeft onze resterende 50.000 shilling nog besteed aan een paar T-shirts en andere souvenirs. De verkoopster wilde wel even poseren:
Het vliegveld was modern en comfortabel. Er was maar één andere vlucht, van Turkish Airlines, en in totaal zes gates. Ik werd wel een beetje nerveus, want de instaptijd verstreek zonder dat ons vliegtuig te zien was. En we zouden maar een uurtje overstaptijd hebben in Nairobi...
De gate ging open: voor Turkish Airlines. Ik vroeg maar even of we wel goed zaten. Ja hoor, Precision Air is ook bij deze gate! Er was amper een kwartiertje over voor onze vertrektijd toen we eindelijk naar ons vliegtuig mochten lopen. Het was weer hetzelfde toestel waarmee we woensdag naar Zanzibar zijn gevlogen.
Ik had me weer druk gemaakt voor niets: er passen maar 70 man in zo'n toestel en die waren natuurlijk zo ingestapt. De geplande vliegtijd bleek ook maar drie kwartier te zijn, in plaats van het geplande uur, zodat het helemaal niet uitmaakte dat we uiteindelijk toch iets te laat vertrokken.
Het was nog stikdonker toen we opstegen, maar rond zonsopgang vlogen we langs de Kilimanjaro. En dat was zo mooi!!!
Jammer dat de ramen bij Precision Air zo troebel waren, anders was het nog mooier geweest.
Het vliegveld van Nairobi (Jomo Kenyatta Airport) was een wereld van verschil met Arusha, Kilimanjaro of Zanzibar. Het was groot en druk. Op de monitoren (die in Kilimanjaro niet werkten) stond keurig aangegeven welke vluchten waar en hoe laat zouden vertrekken, net als op Schiphol. Bij onze vlucht naar Amsterdam stond al 'Boarding'! Dus enigszins nerveus liepen we naar gate nummer 17. En opnieuw kwamen we bij … een bagagecontrole. En ook dit ging professioneler dan in Tanzania. Er was zelfs een bodyscanner, zoals op Schiphol. Geen probleem. Snel weer doorlopen naar de gate, hoewel we nog minstens drie kwartier overhadden voor vertrek. Ik maakte me niet zo'n zorgen, hoewel ik me wel afvroeg of er genoeg tijd was voor de bagage.
Bij de gate was inderdaad een deur open, waar onze instapkaarten en paspoorten werden gecontroleerd. Ik was als eerste, mijn instapkaart werd gescand en PIEP! Een foutmelding. De grondstewardess keek alleen even berustend en liet eerst even een paar andere toeristen doorgaan voor ze in de computer keek. Het bleek dat onze paspoortnummers ook ingevuld moesten worden. Geen probleem. Na de controle was gewoon een wachtruimte, waar we nog zeker een kwartier moesten wachten. Het vliegtuig stond al de hele tijd klaar.
Zoals ik al wist, was het een Boeing 787 Dreamliner, net als het KLM-toestel op de heenweg (maar dan een iets kleinere versie, de 787-8). Eenmaal in het vliegtuig zag Ole door het raam hoe Nando's koffer werd ingeladen, dus ook dat zou goed komen!
Net als op de heenweg, was het vliegen met een 787 heel gerieflijk. Bij Kenya Airways heb je bovendien meer beenruimte én bredere stoelen dan bij KLM. Ook zat er op de rij voor ons maar één mevrouw, die zo snel mogelijk half opzij ging slapen, zodat we geen last hadden van achteroverleunende medepassagiers.
Een van de leuke dingen van een 787 is dat de ramen zo lekker groot zijn. En je kunt ze dimmen, waardoor het soms net lijkt of het achter het ene raam dag is en bij het andere raam nog nacht!
Ik vond het entertainment-systeem echter een beetje tegenvallen. Er was maar één natuurprogramma om te kijken, van een uurtje, over een luipaard in Zambia, één film die ik interessant vond maar in de praktijk tegenviel (Stan en Ollie) zodat ik maar een uurtje keek en er waren geen spelletjes die ik echt leuk vond. Mijn boek over de Middeleeuwen was al snel uit en dus heb ik uiteindelijk nog een hele tijd in het lesboek van Peter gelezen over dieren in Afrika.
We kregen kort na vertrek een warme snack met koffie. De vegetarische snack was een soort saucijzenbroodje gevuld met een groentesaus, die volgens Ole net zo smaakte als de groentesaus van Mike! Pas tegen de tijd dat ik de lunch verwachtte, kregen we een zakje pinda's met wat fris. Tegen die tijd vlogen we al boven Griekenland of Servië, dus ik begon de hoop op een echte maaltijd al op te geven. Pas een uur voor de landing, toen we boven Oostenrijk waren, kregen we alsnog een volledige maaltijd! Marjon, Nando en ik namen het lamsvleesgerecht en dat smaakte heel Arabisch, met verse korianderblaadjes. Marjon en ik namen er een Tusker-biertje bij. Daarna koffie met cake.
De route liep vanuit Kenia verder over Soedan, Ethiopië, Egypte, Griekenland, Macedonië, Servië en/of Bulgarije, Hongarije, Slowakije (Bratislava), Oostenrijk (Wenen), Tsjechië (o.a. over Karlovy Vary, waar we in 2015 hebben overnacht) naar Duitsland, waarna we via Paderborn en Münster het Nederlandse luchtruim binnenvlogen. Na Griekenland hadden we onderweg uitsluitend bewolking gezien, maar ineens zagen we haarscherp de Oostvaardersplassen en de polders van Noord-Holland.
We vlogen ten noorden van Purmerend, over de plassen bij Akersloot uiteindelijk richting het zuiden. Om 15:22 kwamen we aan op de Zwanenburgbaan. Dat betekende dat we gelukkig niet lang hoefden te taxiën. Wel moesten we even wachten tot er een gate vrij kwam (zoals de piloot al boven Duitsland had aangekondigd, maar dat duurde ook niet veel meer dan vijf minuten.
Op Schiphol werd met allerlei borden excuses aangeboden voor de lange wachttijd voor de paspoortcontrole. Dat bleek echter alleen te gelden voor de niet-EU-reizigers. We waren gelijk aan de beurt bij de paspoort-controle-automaten. Helaas moesten we daarna langs alle bagagebanden helemaal naar de verste aankomsthal lopen om band 22 te vinden. Dat is de allerlaatste band die er is. Gelukkig werd de bagage al gelost toen we er aankwamen. Binnen vijf tot minuten hadden we drie koffers. Maar juist de koffer van Nando, die Ole in het vliegtuig zag rollen, kwam maar niet tevoorschijn. Uiteraard kregen we ook die terug (om 16:06, om precies te zijn).
Nu konden we naar de uitgang lopen. We stonden nog niet buiten of allebei de buslijnen die we konden gebruiken kwamen er aangereden. Ik zette het op een drafje, waarbij midden op het zebrapad twee koffers van mijn karretje vielen, maar zonder kleerscheuren zaten we op tijd in bus 300. Om 16:35 waren we thuis, een uur en 13 minuten na de landing!
Ondanks dat we maar zo kort hadden geslapen, was ik eigenlijk nog topfit. Marjon deed de was, Zorro kwam verbaasd binnengelopen en kreeg zijn favoriete eten (een blikje met rundvlees), ik maakte soep en bakte wat broodjes, Marjon ging foto's bewerken, ik ging een groot deel van mijn videomateriaal op de grote tv bekijken (dat belooft nog wat, kan ik zeggen), we dronken weer eens ouderwets een Kasteelbiertje en pas tegen half 12 lagen we in bed. Nog net geen 21 uur nadat de wekker was gegaan!
Video van de terugreis:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten