De zonsondergang gisteravond was best mooi, maar aan deze kant van het eiland is alleen de zonsopkomst boven het water. Dus vanmorgen ging om 6:20 de wekker om op tijd aan het strand te zijn (het is overigens nog geen vijf minuten lopen). We werden niet teleurgesteld. En dat is nog zacht uitgedrukt. Het was superlaag water, spiegelglad en het was erg druk met wiervissers. Hier een foto van mijn iPhone.
De handel in zeewier is hier in de jaren 1980 geïntroduceerd voor de export. Het bevat veel nuttige stoffen voor diverse doeleinden. Het was een groot succes maar de laatste jaren is er wel wat meer concurrentie uit Azië en ook klimaatverandering zorgt voor een lagere opbrengst.
Met mijn videocamera kreeg ik helemaal surrealistische beelden!
Daarna hadden we weer ons lekkere ontbijt en toen was het tijd om de laatste dingen in te pakken. Eigenlijk was alles al ingepakt dus hebben we gewoon lekker in de tuin gezeten, in de hangmat gelegen of op het strand gelopen. We maakten nog kennis met de (Italiaanse?) manager, Alessandro. Dat was nog wel even wennen, want het bleek een vrouw te zijn, terwijl Alessandro in mijn gedachten een mannennaam was. In ieder geval hebben we bij haar alle rekeningen betaald (voor de maaltijden en de sup-excursie) en toen was het echt tijd om te vertrekken. In een uurtje reed een echte rastaman met dreadlocks ons naar het vliegveld. Ik had hier nogal tegenop gezien. Zanzibar airport wordt gezien als een van de slechtste in de wereld. Misschien geldt dat alleen voor internationale vluchten, want het zag er allemaal normaal uit, met echte incheckbalies (niet zoals op Arusha) en het werd zelfs nog verder opgeknapt. Een paar minuten te laat konden we instappen.
Boven een groot deel van het vasteland was het bewolkt, maar de Kilimanjaro was misschien nog wel beter te zien dan op de heenweg.
Het vrolijke vliegveldje van Arusha was ook bij de uitgang nog grappig. Er was een piepkleine wachtruimte waar de bagage zou worden bezorgd. Een bagageband was er dus niet. Het duurde even, dus gingen we lekker zitten. Langs de hele achterwand stond een hele rij diep ingezakte leren bankstellen! Best wel komisch. De bagage werd vervolgens gewoon vanaf een karretje buiten op het asfalt gezet. Daarna moest het opnieuw door een bagagescanner, maar veel had het niet om het lijf. De controleur vond onze grote koffer maar lastig en uiteindelijk ben ik met die koffer en al door het metaaldetectiepoortje gelopen!
We werden keurig opgewacht door een aardige chauffeur die echter vrijwel geen Engels sprak. Eerst bracht hij ons op mijn verzoek bij een geldautomaat. Die was te vinden in een echte shopping mall. Het was werkelijk een verbijsterende ervaring in Afrika, want het was werkelijk van de beste materialen gemaakt. Het straalde gewoon 'duur' uit en het was er dus niet druk...
Gewapend met vers geld reden we naar Shamba Hostel in Usa River. Ik had dat zelf geboekt omdat onze vlucht naar Nairobi vanavond een paar maanden geleden gecanceld was. Het vervelende is dat we daarom morgen in het holst van de nacht naar Nairobi moeten vliegen om daar op tijd onze aansluiting te halen. Maar goed, Shamba Hostel was spotgoedkoop en de recensies heel enthousiast dus vooruit dan maar.
Het was nog een heel eind rijden (ongeveer een uur, denk ik), maar op een gegeven moment stopten we even langs de weg. Dat was Mike, zei Nando. Hoe bedoel je? Nou, die stond aan de andere kant langs de weg. En inderdaad, het was Mike. Want Mike had mijn jas en Apple-oortjes! Omdat hij toch nog wat moest regelen, reed hij het laatste stukje onverharde weg met ons mee. Het was ongeveer een kilometer en de weg was echt dramatisch slecht! Dat belooft nog wat vannacht als we naar het vliegveld moeten in het donker.
Maar goed, Shamba Hostel had op Booking.com dus indruk op me gemaakt en in het echt was het ook echt mooi.
Het interieur was naar verhouding heel sober maar doelmatig, maar buiten was een werkelijk prachtige tuin. Op meerdere plekken stonden prieeltjes waar je kon zitten. Daar waren Marjon, Ole en Nando dan ook snel te vinden, om UNO te spelen.
Ik raakte op een gegeven moment aan de praat met de manager. Ik vertelde wat we allemaal hadden gedaan en zo hadden we het op een gegeven moment over Lake Natron. Het bleek dat hij uit die regio kwam, uit Loliondo om precies te zien. Dat was in de buurt waar Peter de auto met kokende motor had geholpen. Ik zei dat daar zoveel Maasai waren. Het bleek dat hij ook Maasai was! En dat in gewone kleren, maar met Maasai-armband. Hij sprak goed Engels en was totaal geen stereotype Maasai. Ik vertelde dat we op het strand van Zanzibar zoveel jongens in Maasai-outfit hadden gezien. Hij zei dat dit waarschijnlijk echte Maasai waren, want die zijn in Dar es Salaam en op Zanzibar populair als beveiligers!
Het leukste wat hij over het hostel vertelde (dat overigens veel als groepsaccommodatie wordt gebruikt) was dat er 's nachts vaak spookdiertjes te horen zijn! Ze zitten letterlijk in mooie grote tuin. Misschien kunnen we ze vanaf een uur of acht horen. We gaan om half 8 eten dus dat gaan we nog wel horen, voordat we lekker vroeg gaan slapen. We worden om 03:00 opgehaald... Drie kwartier rijden, om 05:50 vertrekt ons vliegtuig naar Nairobi (opnieuw met een ATR-72 van Precision Air) en daarna met een 787 van Kenya Airways naar Schiphol. Mijn volgende bericht komt dus denk ik pas weer vanuit Nederland!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten