Tot onze grote verbazing zagen we later ook dassies in de bomen, soms zelfs op heel dunne takken. Peter vertelde ons dat er twee soorten bestaan: rotsdassies en boomdassies. Vandaar. Ook liep er op het terrein een prachtig gekleurde hagedis. Zo mooi hebben we die zelfs niet in Costa Rica gezien!
Zoals aangekondigd hebben we vanaf vier uur nog een gamedrive gedaan. Ook daarbij begonnen we bescheiden, met een prachtige Afrikaanse dwergvalk (pygmy falcon):
We hadden van tevoren afgesproken om niet heel snel rond te trekken, maar een paar keer ergens te blijven staan en gewoon te kijken wat er zou gebeuren. De eerste gelegenheid deed zich voor toen er een leeuwin de weg overstak. Ze trok zich nergens wat van aan, ging eerst een beetje zitten en later wat water drinken. Wel een komisch gezicht!
Op een gegeven moment ging ze op pad. Volgens Peter kon je aan haar zien dat ze welpjes had en dus moest er eten worden gezocht.
We reden met haar mee en later zijn we nog omgereden om haar verderop op te wachten. Ze bleef echter maar doorlopen en op een gegeven moment zijn we toch maar wat anders gaan zoeken. We reden door een gebied dat geschikt was om roofdieren te zien. En inderdaad, op een gegeven moment vonden we een jachtluipaard (cheetah). Zeer elegante dieren vind ik dat.
Vanwege de grote trek (de Great Migration) is dit deel van de Serengeti nu niet zo druk bevolkt, maar we kwamen ook nog een olifant tegen.
Net als het luipaard van gisteren, zijn veel roofdieren te vinden bij de Kopjes in het landschap. Bij een van de ‘Masai Kopjes’ vonden we een leeuwin. Die liet zich wel van heel dichtbij fotograferen!
Tot onze verrassing vonden we bij een ander kopje ook een jonge mannetjesleeuw waar het er net zo aan toeging. En we zagen een giraffenpaar.
Ik zal niet alle foto’s plaatsen, maar Ole zorgde voor de grootste sensatie. Hij zag namelijk iets kleins door het oneindige lange gras lopen dat op een cheetah leek. Peter had hem gemist, maar we reden terug en toen Peter zag wat het was, reed hij er recht door het gras naar toe. Het was een serval.
Het was echt een wonder dat Ole die had gezien tijdens het rijden. Als Peter niet het gras was ingereden hadden we ook nooit goed kunnen bekijken, maar het mag eigenlijk niet. Snel dus weer de weg op... Ondertussen begon het zachtjes te regenen... Tijd om terug te gaan.
We waren nog niet uitgestapt, of we zagen op nog geen 50 meter van onze huisjes een hyena langs lopen! Aangezien we pas rond 19:30, in het donker, gingen eten, was het daarna nog een opgave om de kinderen buiten aan tafel te krijgen... Maar Peter verklaarde dat het 100+100 % veilig was.
Vannacht heeft het zelfs nog een tijdje wat harder geregend, zodat ik het kon horen op ons zinken dak. Niet voldoende om veel plassen te veroorzaken, maar we konden vanmorgen in ieder geval zien dat het geregend had. Deze keer deden we het wat rustiger aan en vertrokken rond acht uur. Ole liet ondertussen een prachtige foto zien die hij op Instagram had gekregen, van Afrikaanse Wilde Honden die een zebra hadden gevangen. Ole’s favoriete dieren. Peter was daar niet bij, maar we waren nog geen half uurtje onderweg toen hij vertelde dat we misschien ... Afrikaanse Wilde Honden gingen zien! Heel bijzonder, want het zijn nachtdieren en bovendien een bedreigde diersoort. Maar inderdaad, op een gegeven moment doken we met een stuk of vijf auto’s het gras in (illegaal dus) en raceten zo snel mogelijk naar de dieren toe. We reden zelfs zo snel, dat mijn hoed afwaaide! Even niet om bekommeren, eerst de dieren zien. Ik filmde natuurlijk en maakte maar 1 foto.
Aangezien we niet zo in het gras mochten staan, reed het groepje binnen een halve minuut weer terug naar de weg. Eigenlijk was het te ver om goede foto’s te maken, maar met digitale zoom bleef ik wel filmen. Op een gegeven moment stond een van de honden op en begon te lopen. Kop naar voren gestrekt, oren naar achteren. Blijkbaar had hij wat gezien, want na een tijdje gingen de oren naar voren en rende hij er vandoor, met de hele groep er achteraan. Gazelles renden een andere kant op en het was een heel spektakel. Ik bleef een paar minuten filmen, maar uiteindelijk verdwenen ze toch buiten beeld. Wat een begin van de dag.
Toen we een tijdje zonder bij de grootste ‘Hippo Pool’ aankwamen, was er opnieuw gelijk actie. Er lag een enorme groep nijlpaarden en er was een grote krokodil op weg naar een van de kleintjes! Met veel lawaai en gespetter werd de indringer naar de overkant gedreven. Daar bleef hij dan maar chagrijnig liggen.
Verder gebeurde er een groot deel van de dag echter niet zo heel veel meer. We zagen veel gazelles, hartebeesten, impala’s en dergelijke, maar ook maraboes en olifanten.
Iets verderop was langs de rivier een leeuw gesignaleerd. Wij zagen hem niet en Peter besloot een auto naast ons te helpen. Die auto wilde niet starten. Een toerist van die auto vroeg aan ons of we het luipaard in die grote boom ook hadden gezien? Nee! Hij legde uit welke boom, best wel ver aan de overkant van de rivier. Ole kon met de digitale zoom van mijn videocamera wel iets zien, maar of het een luipaard was?
De man had echter een goede verrekijker en professionele camera, dus toen hun auto weer was gestart reden we samen naar die boom toe. Geen luipaard. De man reikte zijn camera naar onze auto aan om te laten zien dat hij niet gek was. De foto was vrijwel precies hetzelfde als van Ole... Het zag er naar uit dat de vorm van het luipaard was veroorzaakt door een andere boom. Op advies van Peter gaven we de man echter gelijk. Toen we wegreden vertelde Peter dat zijn chauffeur tegen hem in Swahili over de man had geklaagd, hij ging hem zelfs de weg wijzen in de Serengeti...
Het werd tijd om te lunchen. Mike had voor iedereen weer een gigantische lunchbox gemaakt. Een kippenpoot, een pannenkoek, een cakeje, een banaan, een pakje drinken, een pakje koekjes, een gekookt ei... er kwam geen eind aan. Volgens Peter mogen we op de terugweg extra gewicht mee in het vliegtuig... Het is echt een geweldige vent, ik ben heel blij met Peter. Hij heeft gevoel voor humor, veel verstand van zaken, veel ervaring en, minstens zo belangrijk: hij kan heel goed met mensen omgaan.
Afgezien van een cheetah ver weg aan de rand van een sloot en af en toe wat struisvogels zagen we ‘s middags ook lange tijd niet veel meer.
Ergens langs de weg lag echter een hyena die voor ons blijkbaar wel wilde poseren!
We hadden geen dieren meer op ons verlanglijstje staan, want met de wilde honden was het toppunt wat dat betreft wel bereikt. Om iets te zeggen had Ole aangegeven dat hij nog wel een cheetah wilde zien. Dat betekende dat we weer veel open vlakte gingen zien, waar dus de cheetah lag. Een half uurtje later was het echter zover. We stopten bij een paar auto’s, want er was een cheetah ‘in de buurt’. Niets te zien. Peter ging eens met een andere chauffeur praten en na een tijdje besloten ze om weer met de auto’s het gras in te duiken! En we werden niet teleurgesteld; binnen 100 meter lagen er drie cheetah’s bij elkaar.
Nog tien minuten rijden daar vandaan zagen we op een soort schiereilandje in een plas een bekende liggen: de jonge mannetjesleeuw van gisteren!
Een paar meter verder lag nog een leeuw in het gras maar die konden we niet goed zien.
Verderop zagen we nog een hyena lopen. Deze was met een jong en uiteindelijk liepen ze voor ons uit over de weg. Een fotogeniek stel.
Het werd nu tijd om terug te gaan. Rond half vijf waren we weer bij de huisjes. Tijd voor koffie en thee. Mike had een dienblad gevuld met pinda’s en koekjes. Wel grappig: al dagen kregen we popcorn rond koffietijd! Nu dus niet. Ik ging met een nieuwe app aan de slag met dit weblog en het bevalt prima. Peter ging op pad om de auto vol te tanken en na te kijken.
Om 19:00 uur gingen we eten. Mike had weer soep gemaakt, vandaag wortelsoep, en daarna rijst met een linzensaus. Als toetje was er mango. Toen we klaar waren kwam Peter terug en hebben we een hele tijd zitten praten. Alleen toen er weer hyena’s gingen huilen waren Ole en Nando snel naar binnen gegaan. We hebben met Peter vooral lang onderwijs gesproken. Niet geheel toevallig bleek dat zijn moeder lerares was en zijn vader ranger in Ngorongoro. Het was echter niet vanzelfsprekend dat hij in hun voetsporen zou treden. Toen hij 16 was heeft hij eerst een tijd in een garage gewerkt. Toen hij 17 was is hij professioneel timmerman geworden. Maar op zijn 18e besloot hij zijn timmerspullen weer te verkopen en is hij aan de universiteit gaan studeren. Hij heeft uiteindelijk gestudeerd tot hij 25 was. Na twee jaar vruchteloos solliciteren als gids is hij voor zichzelf begonnen om backpackers last-minutesafari’s aan te bieden. Daarna wilde iedereen met hem werken! Hij is nu 36.
Nu wordt het tijd om in te pakken, want morgen verlaten we de Serengeti...
Video van Ngorongoro en de Serengeti:
Video van Ngorongoro en de Serengeti:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten