19 juli: Maasai-dorp en ‘canyoning’

Vandaag was een echt ontspannen vakantiedag. Zelfs het standaard-ontbijt van Mike om acht uur was uitgebreid met worstjes en mangosap. Ik sprak na afloop nog een tijdje met Peter over van alles en nog wat. Wat ik al had vermoed, bleek te kloppen: volwassen Maasai-mannen doen helemaal niets. De jongeren hoeden het vee, de vrouwen doen wat aan landbouw en het gezin, dus de mannen zitten al snel aan de alcohol en lummelen wat rond. Peter maakte zich zorgen, aangezien door de klimaatverandering steeds minder voedsel beschikbaar is voor het vee, en de Maasai maar een paar jaar wat basisonderwijs volgen. Daarnaast waren er wel meer veranderingen. Ik merkte op, dat ik me afvroeg wat er met de regio zou gebeuren als de grote nieuwe weg klaar is, die we gisteren in aanleg zagen. Daar werd hard aan gewerkt. Precies! zei Peter. Hij vond het erg leuk om over die ontwikkelingen te praten. Hij vertelde  dat hij zich niet kon voorstellen dat hij dit werk nog zou doen over een jaar of tien, als hij de 45 gepasseerd zal zijn. Hij wil graag een boek schrijven. Ik vroeg of hij een beetje kon schrijven. Nou ja, zei hij, net zo goed of slecht als hij Engels kon spreken. Hij nam mee mee naar zijn auto en liet een lesboek zien dat hij had geschreven om andere gidsen op te leiden. Er stond al veel in, maar dat wilde hij tot een echt boek gaan uitwerken. Ik mocht het hebben. 
Behalve veel informatie over de natuur, bleek er nog heel veel meer in te staan. Zelfs de ‘big bang’-theorie kwam aan de orde!

Verder kwamen we lekker langzaam op gang, zodat ik nog wat apparaten kon opladen bij het hoofdgebouw en aan het weblog van gisteren kon werken.

Rond tien uur gingen we op stap met een keurige oude heer in Maasai-kleding, die later wel vertelde dat hij helemaal geen Maasai was en zich toch zo kleedde voor de toeristen. Hij had bijna dezelfde stem en intonatie als Nelson Mandela. Samen liepen we naar het dichtstbijzijnde dorp, over een grote open vlakte. Het was een soort maanlandschap, veroorzaakt door de vulkaan hier in de buurt.

De vulkaan was trouwens in 2007-2008 actief geweest. Door het vele stof was het gras verdord, waardoor met name veel buffels en wat vee het loodje hadden gelegd. De rijstkorrels waren geel geworden!

Halverwege de vlakte kregen we gezelschap van een groep vrouwen die uitgebreid met ons kennis gingen maken. Na een tijdje kwam de aap uit de mouw: ze wilden natuurlijk verkopen! Middenin de woestenij, onder een boom spreiden ze hun koopwaren uit.

Er moest stevig onderhandeld worden en er ontstond een soort ruzie over dollars en shillings waardoor ze de helft minder kregen dan ze hadden verwacht. Onze gids bedaarde de gemoederen door erop te wijzen dat we ook bij zoveel andere verkopers terecht zouden kunnen, en dan zouden ze niets verdienen.

Bij het dorp liep een riviertje en was het aanvankelijk dus ook behoorlijk groen. We zagen zelfs een palmboom met kokosnoten. Verderop lagen in het dorp diverse rijen zandzakken, van een overstroming uit de regentijd. Het dorp was grotendeels gebouwd van leem. De mensen bouwen dan eerst een geraamte van takken, doen daar stenen tussen en dat wordt dan opgevuld met koemest. Sommige stenen huizen werden verhuurd. En in een van de huizen bezochten we een bierbrouwerij! Het was maar een simpele kamer van hooguit 4 bij 4 maar het hele proces vond daar plaats. Er waren zakken graan (gerst?), gekiemd graan (dat wordt vermalen tot mout) en uiteraard het eindproduct. Voor 500 shillings (US$ 0,25) kon je een plastic beker kopen. We hebben het niet geproefd, maar het rook naar wijn. Er waren dus diverse klanten. Het illustreerde goed wat Peter vanmorgen had gezegd over de Maasai en alcohol. 

Marjon werd buiten al snel weer achtervolgd door verkoopsters. Letterlijk.

Aangezien ze vonden dat ze gefotografeerd waren, vonden ze ook dat ze recht hadden op geld. Marjon kocht nog maar wat om er vanaf te zijn. Iets verderop kwamen we Peter tegen, die vertelde dat hij daar beter met zijn familie kon bellen vanwege het mobiele bereik.

Door de woestijn liepen we weer terug naar de lodge. Af en toe moesten we dan over een riviertje springen, wat niet altijd lukte zonder natte voeten.

Daarna was er weer tijd voor weblog, opladen en de lunch. Deze keer met frieten en een soort kibbeling. Rond een uur of twee stapten we even in de auto om met onze gids naar een waterval te rijden. We moesten waterschoenen mee vanwege de stenen op de bodem. Het bleek dat we talloze malen de rivier in de kloof moesten oversteken, soms tot onze middel in het water.

Kortom, het was eigenlijk een soort canyoning, maar dan zonder klimuitrusting en zonder abseilen. Er moest wel veel geklauterd worden en op de terugweg vielen er een paar keien vlak langs mij heen. Niet zo fijn zonder helm. Als we dit geweten hadden, hadden we de camera’s wel in de auto gelaten

Na een half uurtje of zo (geen horloge mee) kwamen we aan bij de watervallen. Er waren er meerdere en we konden er lekker zwemmen. Het water was heerlijk!

Iets verderop was een flinke stroming, als een soort jacuzzi. Na een kwartiertje of zo was het wel weer klaar en begonnen we aan de even avontuurlijke terugtocht. Daarna vonden we Peter weer, die opnieuw bezig was een chauffeur met motorpech te helpen. Ik stelde hem voor dat we zijn auto geel zouden schilderen, zwaailichten erop en de tekst ‘Road service’. Dat leek hem geweldig, hij vond het echt leuk om anderen te helpen met auto’s. 

Het was inmiddels rond half vijf. We namen met 25 dollar afscheid van onze Nelson Mandela en gingen lekker op onze veranda zitten. Ole en Marjon met Sudoko en ik uiteraard met dit verhaal op de iPad. Ole zit binnen een boek te lezen over de Romeinen. Om19:00 is het weer etenstijd.