Vanmorgen was het ontbijt wat minder in kwantiteit maar prima in kwaliteit: vers fruit, omelet, chapati, sapje erbij (passievrucht?) en dat was het. Heerlijk klaargemaakt en voor mij voldoende. Met de beste koffie van deze vakantie, uit een percolator. Hoewel Tanzania koffie produceert, wordt het hier niet of nauwelijks gedronken. Als voormalige Engelse kolonie drinken ze hier eindeloos thee. Gelukkig niet zo sterk en niet met melk.
Rond negen uur liepen we over het strand vanuit ons dorp Bwejuu naar Paje. Ole had daar op internet een surfschool gevonden die positief werd aanbevolen.
Het was een flink eind lopen en de zon kwam door, waardoor het flink warm werd. Uiteindelijk kwamen we aan bij Ole’s surfschool, Aquaholics. Je kunt hier overal kitesurfen, maar gewoon surfen is zeldzaam. En als je dan ook nog wordt aanbevolen op internet, dan laat zich raden wat er gebeurt: alles al volgeboekt. Op zaterdag waren er echter nog geen boekingen. Ze gingen even checken voor ons.
Na wat onderzoek bleek zaterdag echter niet beschikbaar te zijn in het rooster. De man ging nog eens bellen, om te achterhalen of er toch iets te regelen was die dag. Helaas: de reden was het getij. Daar konden ze natuurlijk niets aan doen! Onverrichterzake gingen we weer verder. Excursiebedrijfjes genoeg. Uiteindelijk kozen we een snorkelexcursie. Vertrek: over een half uur! Dat was fijn want we waren erop voorbereid. Zo konden we nog een half uurtje kijken naar de kitesurfers. Daarna werden we met de auto opgehaald en naar het vertrekpunt van de boot gebracht, bij The Rock. Die naam was goed gekozen!
De vader van de organisator (ik zal hem kapitein noemen) begeleidde ons samen met een andere jongen. Eerst voeren we naar het noorden, om zeesterren te vangen. De jongen sprong zo in het water en haalde er met zijn handen in een minuut wel minstens drie of vier uit het water. De kapitein legde er voor de foto een op zijn hoofd en zijn schouder!
Zeesterren hebben maar één oog, dat wist ik niet. Het was leuk om er eentje vast te houden. Verder mochten ze snel weer overboord. Het was daarna nog een flink stukje varen naar het snorkelgebied, ten zuiden van The Rock. Onderweg pasten we alvast de flippers, die we onderweg overigens vanuit een ander bootje hadden gekregen! Die van mij waren eigenlijk te klein maar er waren geen grotere meer... Toen we meer bootjes zagen liggen, wisten we dat we onze bestemming hadden bereikt. We sprongen het water in en gelijk werden we omringd door visjes. Dat was niet helemaal eerlijk, want ze werden gevoerd vanuit ons bootje! Het hoefde ook niet, want beneden was koraalrif waar genoeg te zien was.
Een groot deel van het koraal zelf zag er overigens dood uit. Aangezien het vrij klein is en er veel toeristen komen, met zonnebrandcrème, is dat niet zo verwonderlijk. Het beste snorkelgebied ligt helemaal aan de andere kant van het eiland. Misschien gaat het daar beter met het koraal.
Ik vond het zelf vooral leuk om een vis uit ‘Finding Nemo’ te zien...
We hadden op een gegeven moment wel even genoeg gezien en klommen weer terug in de boot. Zo kon je weer door de grote groep vissen heen zwemmen. Hier zien we Marjon in de boot klimmen.
Ik bleef nog even filmen voordat ik instapte en kreeg de vissen dus van heel dichtbij voor de camera.
Aan boord kregen we een groot dienblad vol fruit: verse passievrucht, watermeloen, banaan en kokos! Ole en Nando bleven aan boord maar Marjon en ik gingen nog eens te water aan de andere kant van de boot. Nu kon ik de flippers van Ole gebruiken en dat was een stuk beter. Maar we zagen weer een beetje hetzelfde dus we kwamen vrij snel weer terug. Bij The Rock was het inmiddels duidelijk eb geworden, waardoor we ineens een flink eind moesten lopen naar de auto! We werden keurig bij Mustapha’s Place afgezet. Toen ik met shillings in plaats van dollars had betaald, werd de baas even gebeld. Het bleek dat de dollarkoers op Zanzibar wel 10 % minder gunstig was! Bijbetalen dus.
Verder hebben we niet zoveel meer gedaan. Ole en Nando gingen nog te water in het zwembad en ik ging eens kijken naar de filmpjes van de GoPro, waar ik de foto’s van de excursie uit heb gehaald. Rond half zes regelde Ole alvast de menukaarten, omdat het eten bereiden hier best lang duurt. ‘Pre-order’ werd op de menukaart zelfs aanbevolen. Alles wordt vers klaargemaakt en dat duurt even. Het was dan ook weer heerlijk. Misschien zelfs wel beter dan gisteren. Na afloop gingen we nog even bij het kampvuur zitten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten