Even schrikken van het vroeg opstaan vanmorgen. En hoewel de douche 2 kranen had was er alleen koud water. Maar het was bijzonder de moeite waard om al voor zevenen de indianen te zien aankomen in hun "chiva's" (oud model bus, typisch Zuid-Amerikaans!).
We bleven foto's maken van al die veelkleurige gewaden, typische gezichten en de vele producten: vele soorten aardappels, koffie die op straat werd gemalen, en vreemd genoeg kuikentjes die in verschillende kleuren waren geverfd!
Dit hebben we in Ecuador nooit zo mooi gezien. Het is tot nu toe zonder enige twijfel de meest perfecte vakantie die we ooit hebben gedaan!
Op de markt kochten we niet meer dan een bandje
met Colombiaanse muziek en een riem... Daarna maakten we nog een kleine wandeling om een paar foto's van bovenaf te nemen. Het was zulk heerlijk weer dat we er lekker een tijdje bleven zitten. Helaas kwamen er toen (weer!) grijze wolken opzetten en liepen we weer terug.
De vloerkleedverkoopster van gisteren zagen we nu ineens in een andere winkel, met een blauw vloerkleed nog wel, dat misschien nog beter in ons huis zou passen. Maar ja, volgens haar was het van een andere eigenaar, dus we konden niet ruilen. Ze wilde trouwens steeds mijn mooie blauwe "fleece-sweater" wel ruilen voor een van haar truien, maar nee: we zijn er allebei al aan gehecht.
Twee deuren verderop zat nog zo'n indiaan, met zowaar een nóg mooier vloerkleed. Deze keer bezweken we écht, dus hebben we er nu twee.
In de bus terug naar Popayan kwamen we zowaar weer Europeanen tegen: 2 Britten en 2 (waarschijnlijk) Duitsers. De Britse meiden waren al een half jaar in Zuid-Amerika. Blijkbaar gaan alleen heel ervaren reizigers naar Colombia. De bus reed behoorlijk door en zo kwamen we rond 2 uur weer aan in een zo mogelijk nóg hectischer Popayan. Op iedere straathoek stond een agent het verkeer te regelen, want het was echt een gekkenhuis. Op het centrale plein was bovendien een of andere politie-bijeenkomst, waardoor er geen verkeer langs mocht. Niet zo vreemd in een guerrilla-omgeving. De politie hier is een afdeling van het leger, en als er iets geschikt is voor een aanslag dan is het wel een hele tribune vol groene uniformen. Niet alleen waren alle straten met hekken afgesloten, maar bovendien stonden er op iedere hoek van het plein tot op de tanden bewapende soldaten: machinegeweren, slierten kogels over beide schouders, handgranaten aan alle kanten... bijna een karikatuur van een Zuid-Amerikaanse soldaat.
 |
| Terras in Popayan |
Desalniettemin vochten we ons een weg door het drukke verkeer en vonden een geschikte geldautomaat, want alles was nu eigenlijk wel op. We besloten nog even een museum te bezoeken (het was al tegen vieren) en het dichtstbijzijnde was het museum voor moderne kunst. In het prachtige koloniale gebouw werden we opgewacht door een groen geklede man van de "Tourism Police" die ons onmiddellijk geheel gratis anderhalf uur lang door het museum rondleidde!! We hoefden zelfs geen entree te betalen en een fooi wilde hij al helemaal niet. Het was weer ongelooflijk: bij vrijwel ieder kunstwerk van het hele museum bleven we staan en kregen we uitleg. De helft van het museum was gewijd aan alle facetten van de (Spaanse/Zuid-Amerikaanse) moderne kunst, en de andere helft was gewijd aan de beroemdste Colombiaanse sculpturist Negret. Het was gevestigd in het huis waar hij tien jaar had gewoond. Er was nu een (eerste) tentoonstelling met zijn nieuwste werken, die waren geïnspireerd door de indianencultuur van Tierradentro. Heel leuk, want daar gaan we dus morgen naar toe.
De beheerder van het museum was waarschijnlijk minder blij met de uitgebreide rondleiding, want pas een half uur na sluitingstijd kon hij de deur achter ons sluiten... Het is toch ongelooflijk zó aardig als die Colombianen zijn! En die Tourism Police hier wordt er blijkbaar speciaal op geselecteerd, want ook de man die van de week in het kantoortje van het tourismebureau Caucatour zat had ons uitgebreid te woord gestaan.
 |
| Popayan |
En nu zijn we weer in ons vertrouwde hotel, waar het lawaai buiten nog erger is en het café opnieuw is geopend... Maar nu hebben we een kamer die niet aan de straatkant ligt! Bovendien is de kamer groter en betalen we maar een kwart! 10.000 pesos, en dat is omdat we geen eigen douche en wc hebben. Niet zo erg, want links van onze kamer zijn twee wc's en rechts is een enorme badkamer met ligbad.
Later op de avond gingen we eens kijken hoe het café was, en het bleek heel sfeervol te zijn, met jute zakken als plafond en weinig meer dan kaarslicht. De muziek was in de stijl van Bob Dylan en Boudewijn de Groot, en bleek afkomstig van Silvio Rodriguez, een zanger uit Cuba.
We kregen "cappuccino" voorgezet die toch wel erg sterk smaakte. Er bleek dan ook cognac én koffielikeur in te zitten! Kortom, een geweldig café, en dat terwijl er maar een stuk of 4 andere klanten binnendruppelden. We hebben er een paar uur gezeten, met prima wijn, en raakten nog met de eigenaar aan de praat. Het café bleek pas 3 maanden open te zijn, en hijzelf bleek ook zanger te zijn, met soortgelijke muziek. Waarschijnlijk was hijzelf dan ook de artiest die ons zaterdagavond een beetje wakker gehouden had. We hebben een CD van hem gekocht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten