Vanmorgen bleek plotseling weer de hele familie van Miller naar het kantoor van CIDEAL te zijn gebracht, en zowaar was ook Miller's moeder erbij, die [de volgende] verontschuldiging door Miller liet opschrijven.
Best een bij-de-hand type, intelligent is eigenlijk de beste omschrijving.
 |
| Miller en zijn moeder |
Jammer genoeg bleek de taalbarrière nogal groot en na een half uurtje of zoiets namen we weer afscheid.
Het was de bedoeling dat we daarna met een bootje naar een ander CIDEAL-project zouden varen. Eerst de aanhanger met boot ophalen, dat was een heel spektakel in de smalle, hobbelige straten in het centrum van Quibdó. Vervolgens werd de boot te water gelaten, wat ook nog een half uur (of meer?) in beslag nam. Toen we eindelijk in konden stappen wilde de motor - ook na een kwartier prutsen - niet meer starten, en keerden we onverrichterzake terug naar het hotel (eerst nog een cola met Miller gedronken). Daar wachtte de rekening waar we zelfs geen credit-card autorisatie voor konden krijgen (boven 200.000 pesos, flauw!). We wisten de niet-gebruikte consumpties van de minibar van de rekening af te krijgen maar het was toch echt veel te duur.
Vervolgens liepen we met Miller naar het huis van de 'project sponsor' die een taxi naar het vliegveld regelde - slechts 50 minuten voor vertrek! We dronken nog een sapje en toen was het tijd voor ons afscheid, snif snif!
De vlucht met de Twin Otter was zowaar nog comfortabeler dan de eerste keer, zelfs bijna geen oorpijn.
 |
| Medellín tijdens de landing |
In Medellín aangekomen namen we de tijd om weer te pinnen en koffie met broodjes te consumeren. En daar kwam onze gids Claudia weer aangelopen! (Claudia María Arango). Zoals afgesproken.
We maakten nog een kleine excursie naar het Pueblo Paisa op de Cerro Nutibara-heuvel. Het Pueblo Paisa is een nagebouwd dorpje zoals je dat in de rest van de provincie Antioquia vindt. Omdat het vrijdagmiddag was stond alleen het hele dorpsplein vol gillende kinderen, die ons allemaal heel leuk vonden...
 |
| Met Claudia (in de deuropening) in Pueblo Paisa |
De heuvel gaf ook een prima uitzicht en vervolgens reden we weer naar het vliegveld van Rio Negro. Deze keer betaalden we keurig éérst de luchthavenbelasting voor we incheckten...
.jpg) |
| Vliegveld Rio Negro |
Vervolgens aten we in een snackbar echte frietjes met salade, en ijs na. Hoewel op onze 'boarding pass' gate nr. 8 stond en onze vlucht nergens op de borden en monitoren stond aangegeven, moesten we instappen bij Gate 9. Het vliegtuig van SAM bleek een naar mest ruikende RJ-100 te zijn, waar ik nog nooit van gehoord. Het deed mij denken aan een British Aerospace-vliegtuig, wijde hoogdekker vier straalmotoren [AW 2014: erg grappig, want de AVRO RJ100 is inderdaad gewoon de British Aerospace BAe-146]. Het was in ieder geval modern, gerieflijk en erg stil. En zo belandden we in Cali, waar een gammele taxi ons op topsnelheid over snelwegen en door de rosse buurt naar Hotel Maria Victoria bracht, een ook niet helemaal frisse gelegenheid. Maar het is een koloniaal gebouw, we hebben een enorme kamer met douche (koud), toilet én tv (dus in feite beter dan in Quibdó) voor de laagste prijs tot nu toe: $ 20.000
≈ 28 gulden.
.jpg)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten