Onze tweede avond in Colombia is alweer aangebroken en dat went al aardig.
De vliegreis was wél moordend. Het opstaan om kwart over 4 lukte nog wel. De buren hadden zelf aangeboden ons naar Schiphol te brengen en waren inderdaad om 5 uur klaar voor vertrek. Bij de incheckbalie waren we snel klaar. Na een veel te dure cappuccino (ƒ 5,25!) en het kopen van een boekje gingen we al naar gate D1. Bij Marjon ging het alarm van de metaaldetector af en zo werd ze gefouilleerd. Ook in haar bagage werd een verdacht voorwerp ontdekt. Het bleek haar deodorant te zijn. De D-pier bleek verbouwd te worden. Ergens halverwege stonden een paar plastic stoelen met uitzicht op 2 foto's van Schiphol anno 1965. Wel mooi maar niet gezellig. Toch maar door naar D1. Bleek uit te komen in een cirkelvormige zaal waar we tot onze verbazing meteen konden "instappen" - deur U leidde naar een bus, die ons al slingerend langs bouwhekken en vliegtuigen naar de ATR 72 van British Airways bracht. Een hoogdekker-turboprop. Meteen was alles Engels, en zo kregen we gebakken eieren als ontbijt.
 |
| Onze ATR-72 op Gatwick |
Veel bussen naar de North terminal stopten bij dezelfde roltrap dus veel opstoppingen en honderden meters lopen verder was de "lounge" met typisch Engelse winkels (zelfs Harrods) en zelfs een authentieke pub. De jaren '60-monitoren gaven alleen de vertrekkende vluchten van de eerstkomende 2 uur dus pas zo rond vertrektijd wisten we waar we aan toe waren. Ook hier konden we vrij snel het vliegtuig in. Ondanks alles wat er was aangekondigd, wat er werd omgeroepen en wat de Safety Card aangaf was het geen 747-400 maar 747-100 of -200. Ik kon het raam aan de binnenkant bijna uit de sponning halen, wat niet veel vertrouwen gaf. En we moesten een uur in het vliegtuig wachten voor we eindelijk vertrokken! Maar goed, de start van dat enorme vliegtuig was wel ongelooflijk indrukwekkend. En we werden wel prima verzorgd met continu films en videoclips, gratis (leen-)koptelefoons, kussentje, tandpasta + -borstel, luxe maaltijden, enz. Maar oei, wat is 9 uur vliegen lang (naar Carácas). Na 3 uur dacht ik dat we er al bijna waren, misschien omdat nergens de actuele route werd getoond.
De landing bij Carácas was wel leuk. Het was inmiddels alweer 5 jaar geleden dat we deze route hadden gevlogen, maar het is zo speciaal - aanvliegen over water. Ik had het met mijn vluchtsimulator ook al zo vaak gedaan, en nu was het plotseling weer écht.
We bleken er trouwens niet de enige Europeanen te zijn. We parkeerden er naast een Alitalia 747, een MD-11 van de KLM en een Airbus A-340 van Air France. Rechts van ons stond nog een 727 van American Airlines, verder was het er stil. Het was er natuurlijk tropisch warm, even bij de deur een hapje lucht genomen, maar ook het vliegtuig warmde flink door. Met een bijna leeg vliegtuig vlogen we een uurtje later langs de Venezolaanse kust naar Bogotá, overigens na eerst nog een rondje te hebben gereden omdat er toch eerst nog een vliegtuig moest landen terwijl wij al op de startbaan stonden...
Bij Avianca hadden ze niets teveel gezegd: het vliegveld-gebouw van Bogotá was (van binnen) totaal gerenoveerd. Langs vitrines met kopieën van topstukken uit het Museo del Oro liepen we over glanzend gepoetste witte tegels naar de paspoortcontrole. Helaas was die nog net zo tijdrovend als vroeger. De kinderen die dachten eindelijk uit het vliegtuig verlost te zijn renden alle kanten op. Gelukkig was het verder alleen een kwestie van stempels zetten. De bagage lag ook al klaar naast de carrousel. De douane had er verder geen belangstelling voor en zo belandden we na het geldwisselen heel snel in een gloednieuwe taxi. De chauffeur was zo gewiekst dat hij ons in een hotelletje van zijn voorkeur wist te krijgen, en kreeg ook nog teveel geld. Maar goed, het hotel was niet verkeerd, zij het wat duur en krap. Een warme douche ging er wel in en om de hoek kochten we koude blikjes bier. Doodmoe lagen we om acht uur al in bed en toen duurde de nacht werkelijk eindeloos... Met een ongelooflijke jetlag stonden we vanochtend om 8:30 op en gingen naar het hotel waar we eigenlijk hadden willen zitten. Gelukkig was de prijs daarvan niet zo enorm gestegen. De kamer was een stuk ruimer, lichter, schoner en comfortabeler, voor een tientje minder per nacht (25.000 pesos, terwijl we gisteren 35.000 moesten betalen, zo'n 50 gulden).
 |
| Plaza de Bolívar |
Voorzichtig waagden we ons in de straten waar we in 1992 nauwelijks alleen waren geweest. Het idee dat je in één van de gewelddadigste steden van de wereld rondloopt is moeilijk van je af te zetten. Er zijn ook werkelijk helemaal geen andere toeristen, zodat je je toch wel bijzonder voelt. Maar na een wandeling over de Plaza de Bolívar en een excursie naar Monserrate (met typische Zuid-Amerikaanse busritten) brachten een biertje en een luxe restaurant de sfeer. Nu zijn we toch echt op vakantie!
 |
| Uitzicht vanaf Monserrate |
Gelukkig is het (na een uur wachten!) wel gelukt om bij Avianca een ticket voor onze reis te krijgen. Het bleek nog niet eens allemaal geboekt te zijn maar gelukkig was voor alle vluchten nog plaats. En zo is het dus zeker dat we inderdaad donderdag ons Foster Parents kind zullen zien!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten