We wilden eens ergens anders ontbijten en zo liepen we naar het oude centrum, waar we bij een ongeïnteresseerde vrouw broodjes kochten en een sapje dronken. Vervolgens nog hier in de straat heerlijke koffie gedronken bij dezelfde gelegenheid als woensdag.
Deze jongen bleek ook bij een restaurant te horen maar was grotendeels onverstaanbaar. Hoe het met dat vervoer terug zat bleef nog even onduidelijk, maar hij kon wel cola brengen. Zelfs bij de betaling daarvan ontstonden communicatiestoornissen, maar voorlopig konden we zijn restaurant even in de steek laten om te gaan zwemmen.
Eigenlijk was het doodstil langs dit strand, hoewel er toch aardig wat kraampjes met eten en drinken waren (inderdaad, meestal gesloten). Er waren vrij veel stenen en schelpen langs de kustlijn en het waaide er stevig. Maar het water was heerlijk warm en vrij ondiep, dus zeer geschikt als zwemwater. We probeerden nog te snorkelen, maar daarvoor was het te troebel. Bovendien hadden de vissers hier net een enorm net vol vis binnengehaald, dus er was misschien geen vis meer te zien...
Behalve de vissers was er nog wel meer te zien langs het strand: pelikanen, zwermen kleine vogeltjes die zenuwachtig langs het strand renden, sternen, meeuwen, een enkele fregatvogel - een ook heel mooie schelpen. Uiteindelijk hebben we letterlijk een aantal kilo's schelpen meegenomen!
We hadden een windstil plekje gevonden en zo kregen we na een tijdje toch wel wat last van de zon. Het was inmiddels lunchtijd dus we zochten de onverstaanbare jongen weer op. Uiteraard konden we alleen vis bestellen, dus het werd weer dezelfde als woensdag: 'pargo' met bakbanaan en in kokosmelk gekookte rijst. Deze pargo was toch wel wat meer uit de kluiten gewassen, en had ook grotere tanden. Blijkbaar hadden ze er eerst nog mee moeten vechten, want het duurde misschien wel een uur voor hij eindelijk geserveerd werd. Maar goed, hij was wel lekker, en we kregen na afloop zelfs een kommetje met water en zeep om onze handen te wassen.
Omdat het inmiddels tijd werd om terug te gaan (want we wilden nog souvenirs kopen) vroegen we wat het had gekost: 24.000 pesos - voor een vis en 2 bier persoon - toch wel veel als je bedenkt dat een dagmenu met vis hier 2500 kost. Ik had alleen biljetten van 10.000 en gaf er dus drie. Hij pakte het aan en leidde ons naar de plek waar ons vervoer zou zijn. Er was zowaar een grote open vrachtwagen, maar de chauffeur was nog lekker aan het zwemmen. Na een tijdje wachten besloot ik toch te vragen of hij die 30.000 nog kon wisselen... Eerst verstond hij me niet, leek het, maar toen ik het nog wat uitgebreider had toegelicht ging de jongen toch bedremmeld een wandeling maken om ergens te kunnen wisselen.
Even later kwam de chauffeur eraan maar we hadden ons wisselgeld nog steeds niet. Er waren nog wel klusjes te doen bij de auto, maar na een tijdje ging een andere jongen toch eens kijken waar ons geld bleef. Ach ja, het duurde nog een paar minuten maar toen kwam de jongen toch heel welwillend de 6000 teruggeven en hobbelden we weg over de modder en vervolgens over de autoweg waar we gister ook over hadden gereden. In een open laadbak bij rond de 80 km per uur is het alleen wel anders... Net toen we het vliegveld passeerden hoorden we een vliegtuig achter ons aankomen. We keken om en tot onze verbazing kwam het ding op nog geen 10 meter hoogte over de weg scheren en landde 50 meter verder op de baan van het vliegveld!
En toen was het tijd om te shoppen. We liepen weer de oude stad in en vonden geheel toevallig een juwelier die we nog niet bezocht hadden. Van buiten natuurlijk niet anders dan de andere, maar deze vriendelijke juwelier had nét iets leukere dingetjes. Niet alleen maar de grote hangers, maar ook dezelfde figuren in een wat bescheidener formaat. En dan ook nog dunne gouden schakelkettingen, in plaats van gouddraad of kraalkettingen. Al heel snel vonden we een perfecte ketting met bijpassende oorbellen met een voorstelling van een sjamaan en het universum, uit de Muisa-cultuur. Alle voorwerpen waren replica's van stukken uit het goudmuseum in Bogotá, waar de man bleek te hebben gewerkt. Zo kochten we ook nog een Muisca-ketting voor iemand anders, en toen we een bepaalde siersteen verwerkt zagen dachten we ineens aan nog iemand anders, zodat we uiteindelijk ook nog een Nariño-ketting kochten met die steen erin verwerkt. Het duurde even voor het goede Mastercard-telefoonnummer was gevonden, maar gelukkig was het verder geen probleem en konden we met drie dozen verguld zilver de straat op. We kochten in een enorm warenhuis/supermarkt (LEG) nog wat andere souvenirs en toen konden we onze schatten opgelucht in de bagage opbergen.
 |
| Laatste avond in ons hotel |
 |
| Helaas: onze vakantie zit erop |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten