Onverrichterzake dan maar naar het vliegveld, meer dan 30 kilometer ten noorden van Pasto gelegen. Net toen we bij het busstation vandaan waren kwamen we nog een taxi tegen met een chagrijnig kijkende chauffeur... Zou hij voor niets naar het Laguna de la Cocha gereden zijn?
We waren eigenlijk wel vroeg op het vliegveld, ondanks de 3 kwartier durende haarspeldbochten. Behalve een restaurantje waar we koffie+arepa+yoghurt consumeerden en een tv met Sesamstraat was er helemaal niets te doen. Bovendien had het vliegtuig een half uurtje vertraging.
In de "sala de embarque" viel het op dat er een blauw geüniformeerde man met een machinegeweer bij zat. Misschien vanwege de aanslag in El Rosario, dacht ik. We bleken daar trouwens niet geweest te zijn, en de toedracht was ook anders. Een legereenheid had een inval gedaan in een discotheek, omdat er guerrilla's zouden zijn. Er ontstond een vuurgevecht waarbij het leger 8 mensen doodde. Twee ervan waren in ieder geval gewone burgers; een hoogleraar en een (oud-?)student. Volgens het leger waren de andere 6 (dus) wel guerrilla's. De kranten twijfelden en er was in ieder geval wel kritiek op deze legeractie.
Toen we in konden stappen moesten we op de man met het machinegeweer wachten. Het bleek dat hij een gevangene escorteerde, die met handboeien en al het vliegtuig instapte. Hoe hij het bordje "Fasten Seatbelts" heeft geïnterpreteerd was een raadsel. Het gewapende escorte bleef in Pasto achter.
 |
| Bij een Fokker 50 zit je naast het landingsgestel! Take off vanaf Pasto |
 |
| Kassen in de buurt van Bogotá |
 |
| Turbodakota op het vliegveld van Bogotá |
We hadden nog tijd over, zodat we bij de Avianca-balie onze terugvlucht van Cartagena naar Bogotá een dag later reserveerden, en zo ons het telefoonnummer van British Airways gaven, zodat ik onze terugvlucht naar Nederland kon herbevestigen en een vego-maaltijd kon reserveren.
Ook dit vliegtuig naar Cartagena was aan de late kant, en toen ik instapte hoorde ik uit de cockpit "Left engine fire", wat wel een test zal zijn geweest maar niet bemoedigend klonk. Aarzelend reed het vliegtuig naar de taxibaan maar verder kwamen we niet. Na een half uur mochten we weer uitstappen... Uiteindelijk vertrokken we met een andere MD-83 voor de één uur durende vlucht naar het warme Cartagena, overigens zonder dat we zelfs maar een extra drankje voor het ongemak hadden gekregen.
Zoals gebruikelijk had de taxichauffeur die ons van het vliegveld wegreed nog nooit van het door ons genoemde hotel gehoord, maar ondanks dat hij een extra blokje om moest rijden omdat we er voorbij waren gereden suggereerde hij toch niet een ander hotel te nemen.
En inderdaad, het is best een lekker hotelletje, Hotel Holiday, dat ons door Louise's vriendin Beatrijs was aangeraden. We konden zowaar haar naam nog terugvinden in het register!
Omdat het volgens de eigenaar 's avonds niet echt veilig was aten we twee deuren verderop spaghetti, en ook dat ging er prima in, vegetarisch nog wel.
En dat is tegelijkertijd typerend voor Cartagena: het is veel meer op westerse toeristen berekend! Menukaart in het Engels, volkorenbrood, toast & jam bij het ontbijt... en vooral veel blanke gezichten, al dan niet met lang haar en ongeschoren. Wel echte rugzaktoeristen dus.
Maar de inwoners van Cartagena zijn er ook meer mee bezig. De hoteleigenaar spreekt wat Engels (en dat is niet gering hier in Colombia!) en iedereen schijnt zich hier "gids" te noemen. Toen we met de taxi het hotel zochten was er meteen een vrouw op straat met een "badge" op die het gebouw aanwees waar ook volgens mij het hotel moest zijn. Vervolgens wilde ze meteen geld, omdat ze ons het hotel had gewezen. Van de hoteleigenaar kreeg ze blijkbaar een nogal povere fooi, want erg gelukkig was ze er niet mee...
Eigenlijk hebben we tot nu toe Cartagena alleen in het schemerdonker gezien, maar wat er afgezien van de pelikanen die zich in zee storten en de vele kraampjes langs de weg hier opvalt is de broeierige, klammige hitte. Het is hier nu zelfs nog nauwelijks minder dan 30 graden, en ook het "koude" water van de douche heeft ongeveer die temperatuur. Zonder dat het zonnig is staat toch gelijk het zweet op je huid, een typisch Caribisch fenomeen dat we bijvoorbeeld ook in Carácas zo hadden. Het is eigenlijk precies goed, echt vakantieweer.
Vanuit het vliegtuig zagen we trouwens flinke stukken land die overstroomd waren, en het deel van Cartagena dat in de aanvliegroute lag was ook érg nat. Hele grote wijken met onverharde straten die in het water leken te eindigen. Er is hier duidelijk dus ook grote armoede.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten