Vanmorgen alweer vroeg op om naar Tierradentro te gaan. Tot onze verbazing konden we niet ontbijten in "La Viña", ook al staat er met grote letters "Servicio los 24 horas"... Zo kwamen we op het busstation terecht bij de lawaaierige "snackbar" (er zal wel "restaurant" staan) waar we zondag ook al hadden ontbeten: rijst met ei (bijna rauw) en café con leche. Het was eigenlijk best warm voor de tijd van de dag (nog vòòr 8 uur) en dus gingen we lekker in het zonnetje zitten. We herkenden er zelfs al de bedelaar wiens benen net boven de knie waren geamputeerd, met zo'n prototypisch karretje. Hij is steeds weer tevreden met een paar kwartjes (God zal u belonen). Een oudere vrouw die er gezond uitzag wisten we te vermijden doordat de bus er aankwam. Er stapte nog wel een zwarte man in met een grote strohoed die een heel verhaal begon over zijn moeilijke omstandigheden maar ook van ons kreeg hij weinig medeleven.
De busrit begon veelbelovend met een uur lang nagelnieuw asfalt maar toen begonnen toch de aangekondigde 4 uur onverharde wegen. Het landschap was echter mooi en er was een stop onderweg bij een restaurantje waar soep werd geserveerd.
Wegkomen daar viel niet mee want de bus wilde niet meer starten. Maar ja, een klein duwtje en de bus rolde heuvelafwaarts zodat de motor weer even oorverdovend op gang kwam.
Iets eerder op de route was het ook nog even spannend toen een shovel en een graafmachine een aardverschuiving probeerden weg te werken. De weg was veranderd in een baggerzooi met overal bergen prut. De shovel duwde even wat aan de kant en toen mocht de bus proberen er doorheen te slippen. Glibberglibber, veel motorlawaai, maar het lukte.
Bij het museum van Tierradentro wilde de bus wel stoppen en we waren nog niet buiten of we werden besprongen door één of misschien wel twee schoolklassen met pubers. We werden meteen naar het museumloket geleid, maar nadat we kaartjes gekregen hadden wisten we toch te ontsnappen naar het ernaast gelegen hotel. Toen we de spullen neergezet hadden kwamen er zelfs scholieren het hotel in! Het bleek dat ze graag met ons op de foto wilden dus vooruit, waarom niet?
Het werden zelfs 3 foto's en toen mochten we toch met z'n tweetjes verder...
Na (opnieuw!) een privérondleiding door het Museo Ethnografico bleken de scholieren over de 2 musea verdeeld te worden, zodat wij maar vast de eerste graftombes gingen bezoeken... Het was een flink stuk klimmen bij 30
˚ Celcius of zoiets, dus dat viel niet mee.
Maar het uitzicht was er ook wel mooi, en ook nu kregen we weer een privérondleiding langs de paar graftombes die verlicht waren (7 van de 28). Indrukwekkend en uniek voor het Amerikaanse continent.
 |
| Interieur van een graftombe |
 |
| Onder elk dakje is een graftombe te vinden |
Toen we weer terugliepen merkten we pas goed hoe tropisch de omgeving was, met heel veel vogels en insectengeluiden. En inderdaad, in de afgelopen uren hebben we al heel wat kolibries gezien!
 |
| Hier zagen we kolibries |
Via de San Agustin-achtige standbeelden liepen we door naar het dorpje San Andres, waar we op een terrasje een biertje nuttigden.
Vanaf de heuvel met de standbeelden zagen we trouwens nog een flinke brand; er is zeker een hectare gras en struiken verbrand. Blijkbaar is het vanzelf weer uitgegaan, want toen we terugliepen naar het hotel was er niets meer te zien.
Na een verfrissende douche (het agua caliente bleek nauwelijks warmer dan het agua frío) gingen we nog even eten bij Hotel Pisimbalá. We kregen een heel aardige maaltijd, met zowaar groene groente (spinazie). Inclusief een flinke fles cola "betaalden we" maar 5000 pesos voor ons twee, 7 gulden is dat! "Betaalden" tussen aanhalingstekens, want ze had niet terug van 20.000! "Mañana" was goed genoeg. Gelukkig maar, want toen we dan maar het hotel wilden betalen bleek men ook hier niet terug te hebben van 20.000! (het hotel "Residencias Lucerna" kost 4000 pesos p.p., ƒ 5,60!).
 |
| Residencias Lucerna |
De maaltijd bij Pisimbalá eindigde heel abrupt doordat de stroom uitviel! In het stikdonker liepen we terug naar Lucerna, waar inmiddels wel weer licht was, zodat ik dit kon gaan schrijven. Maar ja, net toen ik de verfrissende douche had beschreven viel hier andermaal het licht uit. Op de tast vond ik mijn zaklamp weer die ik vanmiddag in de graftombes had gebruikt en zo kon ik bij de eigenaresse een kaars halen, waarna ik het bovenstaande heb geschreven.
Marjon heeft het lezen opgegeven en ligt nu waarschijnlijk bij te komen van vele insectenbeten die ze hier vanmiddag heeft opgelopen. Iets te voorbarig de broekspijpen afgeritst...
Net nu ik klaar ben flitst het licht weer aan!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten