De reis door Colombia maakte diepe indruk, om minstens drie redenen: de grote hartelijkheid van de bevolking, de prachtige natuur en de enorme contrasten. De hartelijkheid had waarschijnlijk veel te maken met het totale gebrek aan toeristen in het land. Op diverse plaatsen wilden schoolkinderen met ons op de foto, in plaats van andersom. In meerdere musea kregen we privérondleidingen. De overgang naar het enorm toeristische Cartagena kwam daarom keihard op ons dak vallen. In het dagboek lees ik dat bij ons verblijf in Cartagena duidelijk terug.
In Cartagena merkten we ook het meest dat andere contrast van Colombia, tussen rijk en arm. We zagen kinderen die vanaf hun bootje in het water sprongen om geld te vragen - ik weet niet hoe ze dat gedacht hadden, moesten we dat in het water gooien? De wanhoop waarmee we daar, bij het Fuerte San Fernando te maken kregen was de grootste van de hele vakantie. In Quibdó was iedereen arm, maar in Cartagena leefde rijk en arm bovenop elkaar en dat gaf de hele dag wrijving.
Wie bij Colombia alleen een beeld had van drugshandel, criminaliteit en FARC-guerrilla, zou over de ontspannen sfeer in een groot deel van het land zeer verbaasd zijn. We hebben nergens te maken gehad met politiecontroles, geweld of diefstal. De tot de tanden bewapende politiemacht die een feestelijke bijeenkomst op het plein van Popayán bewaakte was het enige zichtbare effect van een land in oorlog. Misschien was het een gevoel van schijnveiligheid dat we hebben gehad, een zekere naïviteit, maar dat gold dan ook voor veel Colombianen zelf.
Het bezoek aan Miller in Quibdó
Al voor we vertrokken, wisten we dat het een bijzondere reis zou worden. Maar we gingen op vakantie, als toeristen en niet als ontwikkelingswerkers. Het bezoek aan Miller in Quibdó was daarbij vooral een onvergetelijke vakantie-ervaring. Maar ook af en toe pijnlijk; we spraken elkaars taal onvoldoende en dat was best gênant toen het in een gesprek over armoede ging. We hadden geen idee wat Miller's moeder daarover nu precies wilde vertellen. We voelden ons ook een beetje opgelaten omdat Plan best veel tijd (en dus geld) in ons bezoek had gestoken. Bovendien hebben we zelfs een hele maaltijd gekregen van Miller's straatarme gezin. In mijn herinnering hebben we geen geld achtergelaten, alleen wat spullen voor Miller.
Vrij kort na ons bezoek zijn Miller en zijn moeder naar een ander deel van Colombia verhuisd. Plan vermoedt dat ze naar Bogotá zijn vertrokken. De ondersteuning van Plan is toen gestopt (want het adres was onbekend) en we kregen een ander kind toegewezen. We hebben vandaag op Facebook een Miller Palacios gevonden die in Bogotá woont en een beetje lijkt op onze foto's. Hij zou nu 32 moeten zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten