Een vermoeiende dag. Maar we begonnen met een krachtig ontbijt bij Mr Pollo's, schuin tegenover de kathedraal: dikke pannenkoeken met stroop!
Vervolgens met een taxi (14.000 pesos) 3 kwartier naar het Laguna de la Cocha, een van de mooiste meren van Colombia. In de regen werden we afgezet bij hotel Reflejos del Lago en we spraken af dat de taxi ons maandagochtend op zou komen halen om ons naar het vliegveld te brengen. Ik ga nog een kleine fooi om hem te stimuleren om er dan echt te zijn.
Het hotel was omschreven als een "friendly, family-run hotel" maar de man die de leiding bleek te hebben, een jongen met een dun snorretje, was weinig toeschietelijk. Hij liet ons boven een kleine kamer zien. De sanitaire voorzieningen waren echter beneden... Misschien vanwege de positieve beschrijving in het boek betaalden we alvast 2 dagen (2 x 20.000), hoewel de jongen bepaald niet aandrong. We hoefden ons ook niet in te schrijven. Bij de koffie kwam de jongen zich nog verontschuldigen. Vandaag is de dag van de "Amor y Amistad" (liefde en vriendschap) en er zou een groep komen die tot diep in de nacht zou feesten, met zang en dans.
Bij nader inzien was het hotel wel erg gehorig. Het was helemaal van hout en je kon er zonder moeite de muziek van het restaurant van de buren horen. Hoe moest het dan wel niet zijn met een groep lawaaimakers
in het hotel?
We besloten maar een wandeling te gaan maken, en de luxere hotels te gaan bekijken. Hoewel het meer erg mooi was, omringd door bergen, was het er wel behoorlijk kil en regenachtig. De weg slingerde en slingerde, om de zoveel meter renden er blaffende honden op ons af, en de hotels leken steeds verder te liggen. Weer een bocht, en weer een bocht.
Bij het goedkoopste hotel (Quechua, 10.000 pesos) gingen we een cola drinken. Dit hotel was omschreven als "clean" maar kwam juist nogal viezig over. De eigenaresse was wel heel vriendelijk, en vertelde dat we wel met een bootje naar ons hotel terug konden varen. Gelukkig! De twee hotels die we wilden bekijken/keuren waren wel heel duur, zei ze. Het goedkoopste (Sindamanoy) bleek 100.000 pesos per nacht te moeten kosten, maar ze dacht dat ze misschien ook met 80.000 genoegen zouden nemen omdat het buiten het seizoen was. We besloten dat we eigenlijk alles wel gezien hadden en dat we gewoon terug wilden naar Pasto.
We konden bij hotel Sindamanoy inderdaad een wat oudere man vinden die ons wat rondvoer over de laguna en vervolgens aanlegde in Puerto el Encano, waar ons hotel was.
We noteerden nog de naam van de boot-eigenaar om hem een foto te kunnen sturen.
In het hotel was het inmiddels behoorlijk druk, inderdaad, en het personeel leek te hebben besloten ons maar te negeren. Na een tijdje wachten bleek dat ze het toch wel hadden begrepen maar meer dan 30.000 (van de 40.000) kregen we niet terug. Hadden we nu maar niet betaald! Ze hadden er ten slotte niet eens om gevraagd.
Met een "colectivo"-jeep reden we terug over de koude slingerweg naar Pasto. Wel heel zielig voor de taxichauffeur, die maandagochtend voor niets 3 kwartier naar Puerto El Encano zal rijden! De colectivo jeep was in ieder geval goedkoper dan de taxi: voor 3000 pesos (1500 p.p.) in plaats van 14.000! We namen onze intrek in Hotel Manhattan voor 14.000 per nacht, zodat we ondanks die 10.000 die we niet terugkregen in Puerto El Encano toch nog iets goedkoper uit zijn. En hoewel de kamer naar bestrijdingsmiddel ruimt (op zich wel hygiënisch dus) en er wat verkeerslawaai te horen is, zijn we hier eigenlijk veel beter uit! Twee keer zo grote kamer mét tv, eigen douche met warm water en eigen toilet, een groot koloniaal gebouw... We hebben alleen Pasto als omgeving in plaats van de laguna.
 |
| Hotel Manhattan |
Pasto is niet de gezelligste stad. Chaotisch verkeer, drukte, vuil en slecht onderhouden gebouwen. Maar er was veel te doen op straat, misschien vanwege de Amor y Amistad, dus we gingen even winkelen. We aten weer bij Mr Pollo, een kipschnitzelmenu met rijst, friet en salade, vooruit dan maar. Ik werd bij het eten aangesproken door een heel zenuwachtige jongen van een jaar of 20 die het gewoon leuk bleek te vinden om met een buitenlander te communiceren. Hij bleek een grote Beatlefan te zijn die ook gitaar speelde dus hij had wel een goede buitenlander getroffen. Hij wilde graag schrijven dus vooruit, zijn adres is Fernando Lince jr., k.37 #10-48 Barrio Panamericano, Pasto, tel. 238399. Hij kwam niet al te slim over, liet bijvoorbeeld zijn vriendinnetje maar wachten, dus het kan vast geen kwaad.
Onderweg kocht Marjon van een leuk jongetje nog een mooie roos, voor de Amor y Amistad... Om de 5 meter stond wel iemand rozen te verkopen!
En zo bereikten we in de schemering langs het toeterende verkeer weer veilig ons hotel Manhattan, waar de tv veel sneeuwt maar ook beeld en geluid geeft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten