Vanmorgen "dus" een Engels ontbijt met toast & jam gegeten bij hetzelfde restaurantje als gisteravond, genaamd "Leidi's". Vervolgens gaven we wat wasgoed af en gingen de stad verkennen.
Cartagena is een heel mooie oude stad met stevige stadsmuren en vele typische straatjes met balkons.
Het is hier echter wel heel toeristisch, in die zin dat het veel toeristen aantrekt waar vervolgens allerlei handige mensen op inspringen. Overal en met name op de Plaza de Bolívar en bij de Iglesia y Convento de San Pedero Claver word je bestormd door mensen die óf t-shirts verkopen, óf zonnebrillen, óf sieraden, óf sigaren, óf een combinatie daarvan. Bij de San Pedro Claver kwam toevallig ook nog net een aantal bussen vol Amerikaanse toeristen aan, zodat het aantal straatverkopers gigantisch toenam. De patio van het Convento San Pedro Claver stond bekend om de tropische vogels die er rond zouden fladderen, maar het enige wat er dus rondfladderde waren mannen met een papegaai op de arm die wilden dat je er tegen betaling mee op de foto ging. Toen eindelijk alle Amerikanen weg waren ws het "Convento" wel heel sfeervol, en werden de arme papegaaien weer losgelaten. Eén ervan, die door een jongen van een jaar of 12 werd vastgehouden, was wel heel zielig en kaal. Puur dierenmishandeling.
 |
| Convento San Pedro Claver met Marjon |
En wat zijn Amerikanen toch vaak
dik zeg! En wat doen wij met
5 t-shirts?
Vervolgens gingen we bij de oude haven kijken of we een excursie konden regelen naar de "Islas del Rosario". Direct werden we door allerlei mensen aangesproken die morgen wel om 8:00 uur zouden vertrekken naar die eilanden. Net toen we er voorbij waren, werden we nog door iemand benaderd die er op zich redelijk betrouwbaar uitzag. Maar geheel zoals in het boek stond werd vervolgens van ons verwacht dat we 10.000 pesos voorschot betaalden. Dat deden we dus niet, en daar werd verdacht rustig op gereageerd. Even later kwam toch nog 1 van de 2 aan ons vragen waar we verbleven, wat op zich een goed teken leek ("het wordt genoteerd").
Een paar honderd meter verder begon het tropisch te stortregenen. Eerst probeerden we onder een poortje te schuilen, maar het water waaide daar natuurlijk van beide kanten onderdoor, terwijl er tegelijkertijd bij onze voeten een riviertje ontstond.
 |
| De regen, met het poortje aan de overkant |
Na een kwartiertje besloten we om dan toch maar de oversteek naar het winkelcentrum aan de overkant van de straat te wagen, regenplassen en voorbijrazende autos, taxi's en bussen trotserend. Het liep goed af en zo werden we eigenlijk welhaast gedwongen een paar drankjes te consumeren bij een mini-cafeetje in het winkelcentrum. Pas weer een half uur of drie kwartier later werd het wat droger, en toen besloten we naar het chiquere schiereiland Bocagrande te lopen om snorkelspullen te gaan kopen. Onderweg passeerden we weer de oude haven en ook nu werden we uiteraard weer door allerlei mensen aangesproken. Bij het gebouwtje waar alle excursies officieel bleken te beginnen werden we door een veel betrouwbaarder figuur aangesproken die ons voor minder geld hetzelfde aanbood. Gezien de locatie en de rustige, zelfverzekerde houding van deze man betaalden we deze keer maar wél 10.000 vooruit. Zelfs als dit ook niets wordt zijn er morgenochtend wel mogelijkheden genoeg...
 |
| Uitzicht op Bocagrande |
Bocagrande was nog een heel eind lopen, en door de stortregens waren er hele rivieren ontstaan waar allerlei auto's water deden opspatten. Maar de regen had wel de ergste hitte verdreven. Er stond ook een lekkere zeewind. Bocagrande bleek voor een groot deel uit torenhoge hotels te bestaan, maar we vonden zowaar toch nog een winkelcentrum dat echter tussen 12 en 3 gesloten bleek te zijn. Niet zo commercieel dus! Alle t-shirt-, zonnebril- en sigarenverkopers ontwijkend gingen we de rest van de straat dan maar verkennen, na eerst een koffie, broodje en sapje met CNN op tv te hebben geconsumeerd. Een nieuw diafilmpje hadden we zo gevonden, maar snorkelspullen? We hebben denk ik zo'n beetje alle rommetjes- en sportwinkels van de hele straat bezocht (en ondertussen nog 3 sets oorbellen ("zilver") met wat hangers laten aansmeren) maar meer dan een set van rond de honderd gulden konden we niet vinden.
Dan maar terug naar één van de eerste winkels, waar ze in ieder geval duikbrillen hadden. In dezelfde hal kwamen we echter plotseling langs een vrouw die complete betaalbare snorkelsets had voor maar een gulden of vijftien! Die hebben we dus gekocht, waarna we maar met de bus terug zijn gereden. De snorkelsets bleken toch eigenlijk voor kinderen te zijn, en misschien niet al te waterdicht, maar het is beter dan niets.
Inmiddels was het alweer bijna etenstijd dus gingen we ons even netjes verkleden en wandelden we naar "El Centro". er was echter weinig te vinden; of snackbar- of heel dure uitstraling. Toen we eindelijk ergens gingen zitten bleek de helft van de menukaart niet meer leverbaar te zijn, zodat we na een biertje dan maar weer verder gingen zoeken. Uiteindelijk belandden we bij een chique chinees restaurant. Toch wel waar voor ons geld, want we kregen gigantische hoeveelheden groente te verwerken, die we lang niet op konden, met heerlijke rijst, en knoflookbrood vooraf. De bediening was ook meer dan keurig; niet alleen werd de deur voor ons opengehouden en werd Marjon's stoel aangeschoven, maar bovendien kregen we zelfs niet de gelegenheid om zelf de "tweede ronde" op te scheppen; er kwam onmiddellijk een ober aangerend. Uiteindelijk was het ook wel de duurste maaltijd tot nu toe, maar het was in ieder geval de moeite waard.
Hoewel ik me eerst niet helemaal kon oriënteren verliep de wandeling terug naar het hotel in het donkere Cartagena geheel probleemloos, en zo zitten we nu weer in het toch wel warme hotel. Er was toen wij in Bocagrande waren nóg een regenbui geweest, en die had blijkbaar een warmtefront vergezeld.
|
|
| Calle Media Luna, de straat van ons hotel |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten