De terminal was vrij sjofel gebouwd en leek daardoor wel ouder, maar het was in ieder geval niet moeilijk om er de weg te vinden. "Colectivos" bleken grote, meestal zwart gekleurde Amerikaanse auto's te zijn. Ze reden weg zodra de auto vol zat, met 2 passagiers voorin en 3 achterin. De twee voorin bleken ook bij elkaar t horen; rechts een dove jongen, links begeleid door een jongen die gelijk een gesprek in het Engels begon. Hij praatte eigenlijk wel erg veel, misschien was hij een beetje dronken. Hij was in de VS geweest en praatte daardoor nogal "Fucking" Engels... Hij wilde Colombia wel verlaten en vroeg daarom veel over Europa en vooral Nederland. Hij bleek veel naar Radio Nederland Wereldomroep te luisteren! Hij was ook 2 weken met nog iemand boven op de vulkaan geweest waar wij heen gingen, de Azufrál, zei hij.
Met een gesprek verliep de reis gelukkig wel redelijk snel (1 1/2 uur, 4500 pesos p.p.) en vervolgens konden we in Túquerres gelijk aan de overkant van de straat een jeep huren om ons op weg te helpen. Om de hele tocht te lopen hadden we niet genoeg tijd. De chauffeur vroeg 10.000 pesos, nou ja, het zal wel. Hij reed niet erg ver de helling op, zei dat de weg verder te slecht was en dat het nog ongeveer een uur lopen was. Hij incasseerde de 10.000 pesos en zou om 3 uur weer terug zijn.
Vol goede moed begonnen we aan de wandeling. Er stond al gelijk een bordje: Laguna Verde (het meer op de top) 8 km. Dat klonk voor een uur behoorlijk ver, zeker omdat de weg behoorlijk steil begon. De weg, die toch voor een jeep behoorlijk begaanbaar was want we kwamen er nog drie tegen, slingerde en slingerde. Een half uur, een uur, anderhalf uur... Weer een jeep: nog 2 kilometer, werd er gezegd... dus pas 3/4 afgelegd! Maar het was een spectaculaire tocht, met een mooi uitzicht. Wel koud, maar ja, het liep tegen de 4000 meter!
We passeerden nog een stel kinderen die volleybalden met een over de weg gespannen touw als "net". En toen kwam er keihard een brommer aanscheuren... Gelukkig zagen de brommerrijders het touw op tijd, en liep het goed af (bukken!). We draaiden ons om met de bedoeling om verder te lopen, toen we zagen dat iets verderop twee mannen op de weg stonden, waarvan er 1 een bivakmuts op had, en de ander zijn gezicht had weggedraaid. Guerrilla's? Bandieten?? Er klopte iets niet aan de situatie. Ik besloot gewoon verder te lopen, ook al omdat ik het niet goed kon zien. Gezien de "tuunwoalle" konden we verder toch geen kant op. Marjon volgde, aarzelend.
Tja, de bivakmuts was blauw, de andere man was niet gemaskerd, ze hadden niet echt duidelijk wapens, en er waren kinderen bij. Ik liep verder en vroeg of dit wel de goede weg naar Túquerres was. De gemaskerde man zei ook "Buenos tardes", en "Si" en dat was alles!
De weg leek weer steeds langer te worden, net als op de heenweg, en de jeep bleek inderdaad niet terug te komen - zoals we al hadden verwacht. Maar na iets meer dan een uur bereikten we tóch Túquerres en vonden we na enig zoekwerk ook weer een colectivo naar Pasto. Al met al hadden we bij continu, berg op en af in 5 uur meer dan 20 kilometer afgelegd. Terwijl de colectivo nog op een vijfde passagier wachtte kocht Marjon dus nog snel wat te eten en drinken! We hadden de hele tocht afgelegd met ieder 2 broodjes (droog!) en één flesje drinken. De "taxi"rit duurde wel een stuk langer, ook al doordat de chauffeur continu met andere passagiers alle dorpspraatjes zat door te nemen... ¡Si señor! Eigenlijk wel heel grappig, omdat de chauffeur net z'n gekke manier van praten had als de clown Bassie, van Bassie en Adriaan. Hij had echter geen zin om op het terrein van de "terminal" van Pasto te stoppen en dus moesten we snel langs de straat eruit. Met de andere man er nog in reed de "colectivo" vervolgens snel weer terug naar Túquerres. In de taxi terug naar het hotel realiseerde Marjon zich dat ze in de commotie bij het uitstappen op straat haar stoere regenjas was vergeten. Die is nu dus in Túquerres!
Ik was inmiddels uitgeput en had hoofdpijn, dus tijd om wat te gaan eten en douchen. Het was inmiddels donker op straat dus we wilden niet ver lopen voor het eten. Wat bleek: alle panden in de hele straat waren potdicht afgesloten, met rolluiken. Behoorlijk eng, in die slecht verlichte groezelige straat. Eerlijk gezegd deinsden we terug en zochten in de hotelkamer het boek maar op. Het bleek dat op de "Plaza Nariño" (het centrale plein hier) een zelfbedieningszaak was die bovendien 24 uur per dag geopend was. We liepen weer de donkere straat door, net iets verder nu, naar het Plaza Nariño. En inderdaad: Punto Rojo was als enige wél open. Met een sapje, een fruitige lasagne en een kop koffie met Mr Bean op tv kwam ik weer helemaal op de been. Nog één keer de donkere straat, een slingerende dronkaard ontwijkend, en toen kon ik in onze hotelkamer een welverdiende douche nemen.
Middenin de vorige zin zag ik op het tv-journaal dat er een bloederige FARC-aanslag op een aantal militairen was gepleegd in El Rosario, Nariño. Volgens mij zijn we daar vandaag of gisteren nog langs gereden...!! Helaas staat El Rosario niet in ons boek. [AW 2016: El Rosario ligt aan een zijweg van de weg naar Túquerres].
Zo, en nu een biertje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten