29 augustus: Van Campbell River naar Ucluelet

Na de walvistocht van gisteren waren we natuurlijk best moe. Vanmorgen stonden we dus laat op en waren pas na negenen in de ontbijtzaal. Maar we hebben onszelf weer flink vol gegooid zodat we onderweg vandaag geen honger meer kregen.

Ik was nog iets grappigs vergeten: zoals ik al schreef, wilden we nog naar de sterren kijken. Ole, Nando en ik gingen tegen tienen naar buiten op het dakterras. Het was helaas toch niet pikdonker, maar we konden wel licht de Melkweg achter de sterren zien schemeren. Er voer af en toe een fel verlicht cruiseschip langs, waaronder eentje van de Holland-Amerikalijn. Ole maakte wat leuke tijdopnames. Net toen we zo'n beetje klaar waren, verdween het licht bij de deur van het dakterras. De nachtwaker had ons niet gezien en de deur op slot gedaan! Daar stonden we dan op het dak. Ik rende er naar toe, klopte en riep. Gelukkig stond de bewaker er nog en maakte snel de deur open.

Nu gingen we dus naar Ucluelet aan de zuidwestkust, ongeveer 240 kilometer, maar wel drie uur rijden. We moesten eerst weer de hele snelweg terugrijden naar Nanaimo dus dat schoot wel op. Daarna kwam de Pacific Rim Highway en dat klinkt goed, maar het werd al snel een bergweg. Het leek wel een beetje op de Going-to-the-Sun Road in Glacier NP met op een gegeven moment ook een mooi uitzicht in een bocht waar iedereen stopte. Hier had de rivier een flinke kloof uitgesleten in de ruwe rotsen.

Ik maakte hier nog even een foto van een Wicked Camper:

De Wicked Campers lijken op busjes van gewone mensen die door vandalen met graffiti zijn besmeurd, maar er zit natuurlijk een slimme zakenman achter die ze verhuurt. Elk busje (soms een stationwagen) heeft een unieke graffiti. Vaak is het humor, meestal met een alcoholische teneur. Zo zag ik hier ook eentje met de tekst 'It's not a hangover, it's the beer flu' (het is geen kater, het is de biergriep).

De weg werd steeds smaller en bergachtiger, en ook steeds slechter van kwaliteit. Veel kuilen, hobbels en meestal niet gerepareerd. Gelukkig was het nogal rustig op de weg, dus het leverde verder geen stress op. De rit duurde dus in totaal drie uur en aan de westkust was het helaas grijs. Toen ik bij de receptie van Wya Point uitstapte, begon het zelfs te motregenen. Dit is dan ook de natste streek van Canada...

We kregen de sleutel van onze yurt, de tweede al deze vakantie. Het resort lag nog een paar kilometer verderop, aan een onverharde weg. Die weg was ook nog een paar kilometer lang, smal en vol kuilen en bulten. Af en toe klonk er een flinke klap in de BMW, dus ik hoop dat hij nog een beetje heel blijft de komende dagen.

Onze yurt bleek een stuk kleiner dan de vorige, misschien wel de helft. Er stond een tweepersoonsbed in, een stapelbed, een paar kastjes, een tafel, een gaskachel (gecamoufleerd als open haard) en verder niets, zelfs geen stoelen. Buiten was er nog wel een terrasje en een splinternieuwe buitenkeuken met een afdakje erbij. De ligging was wel super: in het bos, vlakbij het toiletgebouw en met uitzicht op het strand. Vanaf het strand maakte ik er een foto van:

Onze yurt is de meest rechtse op deze foto. Aan het toiletgebouw hingen meerdere waarschuwingen: bear in the area, wolf in the area, cougar in the area. Kortom, we mogen geen etensresten e.d. buiten laten en we moeten goed oppassen.

Nadat we hadden geluncht (ahum: eerst borrelnootjes met een plaatselijk biertje?!?) gingen we het dorpje Ucluelet eens verkennen. Er bleken twee benzinestations te zijn, twee Co-op supermarkten, wat surfwinkels en restaurantjes, een acquarium en dat was het wel zo'n beetje. Omdat we wisten dat er wandelingen met een gids starten bij de vuurtoren reden we helemaal door naar het eind. Daar stond inderdaad een vuurtoren, uit 1915.

Ernaast begon de Wild Pacific Trail, volgens TripAdvisor de beste bestemming van heel British Columbia. Er hing ook een briefje bij met het gids-schema voor augustus. Elke dag was er een wandeling, behalve in de laatste week. Deze week dus... Daar hoeven we dus geen rekening mee te houden. We klommen wat over de rotsen, we hoorden de mistboei loeien (op het ritme van de golven, ook als er geen mist is), een andere boei klingelen, we hoorden zeehonden of zoiets (helaas niet gezien) en we bewonderden het sfeervolle uitzicht op de Broken Group eilanden.

Bij het begin van het pad stond opnieuw een waarschuwing voor wolven:

In het dorp stonden nog weer andere borden: Tsunami hazard area. Bij onze camping stond niet zo'n bordje maar ik weet wel dat we bij een tsunami niet op de goede plek zitten...

Nadat we een beetje waren uitgekeken, deden we nog wat inkopen bij de grootste Co-op. Ze verkochten er heel veel, tot en met gereedschap en meubilair aan toe. Ook hier hadden ze weer leuke verpakkingen voor grootverbruikers:

Gelukkig konden we hier voor een voordeelprijsje flessen water van een gallon kopen, want bij onze yurt en bij het toiletgebouw hebben we geen drinkwater. 

Ondanks de temperatuur van hooguit 16 graden is het hier een surfdorp en dus gingen we daarnaar informeren. En dat lukte: Ole en Nando gaan morgen van 10:00 tot 13:00 te water!

Nu waren we wel weer een beetje klaar voor vandaag. We hobbelden weer over de onverharde weg naar onze yurt. Nando en Marjon maakten met de buitenkeuken/barbecue een pasta altijd klaar.