We zijn nu echt aan het tijdsverschil gewend en werden wakker door het gekraai van de haan! Het kippenhok staat net naast ons huis. Het begint licht te worden.
Omdat we een park willen bezoeken, staan we gelijk maar op voor het ontbijt. We hebben een soort muffins en geroosterd brood. En natuurlijk koffie, thee en typisch Amerikaanse ontbijtgranen, Made in Montana.
Na 20 kilometer rijden kwamen we bij de National Bison range. Bij het bezoekerscentrum stonden twee andere auto's... Het was dan ook gesloten! Maar we konden $ 5 in een envelop stoppen en een bonnetje afscheuren bij wijze van toegangskaartje. De envelop ging uiteraard in een brievenbus. We konden kiezen tussen een autoroute over de prairie (1 uur) en een bergroute (2 uur). We kozen de bergroute. Ik reed bijna een konijn omver, maar al na een paar honderd meter bedachten we dat een bergroute wel raar is als je bizons wilt zien, maar ja: eenrichtingsverkeer! Toen we dus binnen een paar kilometer een paar keer een eenzame bizon zagen liggen, maakten we dus gelijk zoveel mogelijk foto's. Niet de moeite waard voor dit weblog.
Na een tijdje kwamen we bij een fraai uitzicht over de Flathead Lake vallei.
Er stonden weer 2 betonnen toiletgebouwtjes, identiek aan die van gisteren.
Hier stonden ook een paar informatieborden. Het bleek dat deze vallei in de ijstijden het Missoula Lake was geworden, een enorm meer van ijs en water. Meer dan 70 keer was de ijsdam doorgebroken, waardoor een enorme stortvloed van water de huidige staat Washington overstroomde. Uit berekeningen blijkt dat er minstens 10 keer zoveel water per seconde wegstroomde dan alle huidige rivieren bij elkaar!
Vanaf dit punt reden we weer het dal in. Al binnen 100 meter stopten we weer!
Voor de zekerheid namen we snel een paar foto's, omdat we bang waren dat de bizons weg zouden lopen. Dat was niet nodig. De bizons trokken zich niets van ons aan en gingen zelfs naar elkaar briesen en stampen. Er werd wat stof opgeworpen en een van de bizons rolde over de grond. Heb ik allemaal kunnen filmen. Omdat ze zo ongeïnteresseerd deden, reden we maar door en stopten midden tussen de bizons. Rechts bizons en links bizons, zelfs een paar voor de auto. Dat leverde echt veel mooie beelden op!
De bizons op de weg gingen keurig aan de kant en zo bleven we foto's maken. Er reden maar 1 of 2 auto's achter ons aan en ook dat was fotogeniek.
Toen hadden we wel genoeg bizons gefotografeerd. Er zitten ook andere dieren in het park, zoals wapiti-herten (in het Engels heten die Elk). Dat waren er wel minder dan het aantal bizons, maar eentje vond dat hij toch echt op de foto moest! Ik moest wel stoppen.
We waren nu bijna bij de uitgang en het bleek dat we ook gelijk een deel van de prairieroute hadden gereden. Dus reden we het park uit en gingen op weg naar een benzinestation. Onze BMW zuipt benzine in de bergen. We kochten nog wat eten en drinken en raakten aan de praat met de caissière. Met iedereen hier maak je zo makkelijk een praatje! Haar man had 25 jaar in Glacier National Park gewerkt, vertelde ze. We namen nog een kaartje mee van de regio en reden naar de volgende halte: het Ninepipes Museum of Early Montana.
Dit bleek een zeer interessant museum over de verschillende stammen en cowboys die hier in de 19e eeuw en begin 20e eeuw leefden. Het museum was opgericht door een oude Indiaan die een groot deel van zijn leven zoveel mogelijk had verzameld om dit museum mogelijk te maken. Hij had zelf alle toelichting ingesproken voor de audioguides. Dat maakte het museum tot een bijzondere ervaring. Je hoorde de man vertellen over de opperhoofden, medicijnmannen en hun families die hij persoonlijk had gekend. Hoewel hij meer dan 40 stops had ingesproken werd het nergens saai en de collectie was ook echt uniek.
Wat ik een van de leukste verhalen vond was een prachtig versierd kledingstuk met armbanden dat aan een bekende indiaan had toebehoord. De man van het museum had dit voor een paar tientjes ergens gekocht. Toen hij het aan anderen liet zien, herkenden zij het gelijk als het kledingstuk van de bekende indiaan. Inderdaad was er ook een foto van, zelfs op de voorpagina van een tijdschrift. Hij hoorde ook hoe de man het was kwijtgeraakt. Hij was betrapt op rijden onder invloed en had de agent omgekocht met zijn indianenkleding!
Ole wilde nog een sticker in het museum kopen om op onze laptop te plakken. Voor $ 4 kochten we een sticker met een paar van de munten die ik in Seattle had gekregen uit de parkeerautomaat. De museummedewerkers keken ernaar en waren verbaasd dat ze nog zulke munten kregen. Die hadden ze al lang niet gezien. Dus zei Ole: wij kopen iets voor onszelf en geven iets aan jullie. Ik liep vast naar de auto en Ole volgde even later, met een mooi fotoboek van Montana. Had hij gekregen! Ik keek nog eens naar de munten die ik over had. Op drie van de vier stond een afbeelding van een Indiaan. Dus daarom waren ze waarschijnlijk zo blij. Ik liep weer terug en gaf de drie dollarmunten. Gelijk begon een van de vrouwen bankbiljetten uit de kassa te halen voor mij! Ik zei dat ik niets hoefde, maar terwijl ik terugliep naar de auto vroeg ik me wel af wat voor waarde die simpele munten uit de parkeergarage hadden gehad...
Aan de overkant van de weg lag een belangrijk broedgebied voor broedvogels, het Ninepipes reservaat. De naam Ninepipes komt van een 19e eeuws opperhoofd die 9 keer ten strijde was getrokken. De meren voor de vogels waren potholes die waren ontstaan door het smelten van grote ijsblokken aan het einde van de ijstijden. In het zonnige, warme weer spiegelde alles prachtig in het bladstille water.
Er was verder niemand maar dat kan aan het weer hebben gelegen. Veel vogels waren er ook niet; we zagen vooral meeuwen, 2 ganzen en een reiger. Er waren vooral veel kleine vlindertjes, krekels, sprinkhanen en andere insecten. Gelukkig niets dat ons heeft gestoken.
Vervolgens bezochten we nog even de toeristische trekpleister van Montana, een missiekerk uit 1854:
De architectuur ziet er bekend uit en inderdaad, deze kerk is gesticht door een Belg en een Nederlander, jezuïeten. St Ignatius Loyola is dan ook de oprichter van de orde van de jezuïeten. Het interieur is geheel beschilderd door een Italiaanse broeder, de kok van de missie! Het interieur leek dan ook heel Italiaans. Achterin hingen een schilderij van een Indiaanse Madonna en een van Jezus als opperhoofd! Ook hier raakten we aan de praat met een mevrouw van de kerk. Zoals iedereen hier vond ze het leuk dat we uit Neeerland hier kwamen om het stadje te bezoeken. Ze had een paar maanden een Nederlandse vrijwilliger gehad met wie ze nog contact had. Een terugkeer was niet doorgegaan omdat haar man dit jaar was overleden.
De dag was nog lang niet om. We hadden nog een toeristische tip van de #lostfamily: Mission Dam. Die ligt zo'n beetje op loopafstand van ons huisje maar we zaten toch al in de auto. En net als gisteren had de #lostfamily gelijk. Er was weer een prachtig onbekend meertje.
We zagen verder niemand, behalve twee mannen in een brandweerauto die klaar stonden om elke vorm van bosbrand de kop in te drukken. Het waren blijkbaar indianen, want ze hadden heel harde trommelmuziek aan staan die heel Indiaans klonk.
Na deze photo opportunity was het pas tegen vieren 's middags, maar wel weer tijd om naar de boerderij terug te rijden voor een drankje en chips... En nu is het etenstijd, dus we gaan kijken of we de pizzeria in St Ignatius kunnen vinden!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten