12 augustus: Everett en Seattle

Het was een beetje laat geworden zaterdag, dus dit typ ik zondagavond in Missoula...

Onze eerste nacht in Seattle hadden we natuurlijk flink te kampen met het tijdsverschil. Ik werd elke paar uur weer wakker en heb in totaal niet veel geslapen. Ook bleken we een beetje onder een vliegroute te liggen en hadden we alle ramen een stukje open zodat alles van buiten extra goed te horen. Amerikaanse treinen toeteren ook vaak en langdurig dus ook die konden we goed beluisteren.

Rond zeven uur hield ik het niet meer vol in bed en ging ik douchen. We hadden nog krentenbollen en havermoutkoeken uit Nederland dus dat werd ons ontbijt, omdat we gisteren dus niet naar de supermarkt waren geweest. Gelukkig was er wel koffie en thee in huis. Al met al waren we rond 8 uur wel klaar voor de dag en bracht ik Ole en Marjon naar het centrum, waar het om die tijd natuurlijk nog heeeel stil was op straat. Het was maar goed dat ze niet hoefden te lopen, want de straten in de stad bleek hier en daar heel steil te zijn! Ik reed in een half uurtje naar Boeing in Everett, zodat we daar anderhalf uur te vroeg aankwamen...

En wat we al onmiddellijk zagen, was een blauw vliegtuig van een bekende maatschappij! De splinternieuwe 787 Dreamliner PH-BHM 'Margriet'. Naast natuurlijk nog een heel rijtje vliegtuigen van andere maatschappijen. Het was buiten koud en bewolkt, dus we gingen maar vast naar binnen in het bezoekerscentrum. Eerst even kijken in de winkel met Boeing-souvenirs. Er was heel veel te koop, van vliegtuigmodellen tot LEGO en natuurlijk heel veel T-shirts en stickers. Het was natuurlijk voor de rondleiding niet handig om nu al wat te kopen. Dan maar een kop koffie, thee en een brownie. Uiteraard werden we weer super aardig geholpen.

Een mevrouw bij een van de balies vroeg ons waar we vandaan kwamen en toen gaf ze ons allebei een speldje om in een wereldkaart te prikken. Overal zaten al enorme kuilen dus het viel niet mee om Nederland nog te vinden... Verder vertelde ze dat we niets mee mochten nemen tijdens de rondleiding. Geen camera's, maar ook geen smartphones of tasjes, geen eten en drinken. Dus moesten we alles in een locker stoppen. Nou ja, toen hadden we nog steeds tijd over en gingen maar weer buiten kijken.

Er steeg ook een Convair uit de jaren vijftig op en toen gingen we maar weer naar binnen. Nu hoefden we nog maar 10 minuten te wachten. Om 10:00 werden we naar een bioscoopzaal gebracht, met 150 andere toeristen (alle excursies, elk half uur, de hele dag, waren uitverkocht). Er kwam nog een man met uniform het podium op om te vertellen dat we echt geen camera's mee mochten nemen. Als er eentje werd gevonden, zou die in beslag genomen worden en onderzocht door de politie. Uiteraard kregen we nu eerst een soort reclamefilm te zien - het was geen documentaire, er werd vrijwel geen geschiedenis verteld en ook maar weinig feiten. Toen kwam het leuke deel, waar we dus geen foto's van hebben.

Maar we mochten nu met de halve groep in een bus stappen, zo'n echte Amerikaanse grote bus met 2 voorwielen en 4 achterwielen. De geur van de stevige dieselmotor kwam je al van verre tegemoet. We reden vlak langs de KLM Dreamliner. Onze gids had het verhaaltje duidelijk al zo vaak verteld dat ze er een hele melodielijn bij had gemaakt! Maar het was goed te volgen en het bleef interessant. Hoe dichter we bij de vliegtuigfabriek kwamen, hoe groter alles bleek te zijn. De hallen, die samen één gebouw vormen, staan dan ook vermeld in het Guinnes Book of Records als het gebouw met het grootste volume ter wereld.

Foto gevonden op internet, genomen vanuit de bus zo te zien. Kijk eens naar de auto's en dan naar het gebouw

We werden via een trap naar een tunnel onder de fabriek geleid die zo lang was, dat we het einde niet eens konden zien! Vervolgens gingen we met een grote goederenlift naar een uitkijkplatform in de eerste fabriekshal. Het gebouw was ongeveer 35 meter hoog en we zaten ongeveer halverwege, zodat we een goed uitzicht hadden op de werkzaamheden.

Deze eerste hal was grotendeels leeg, maar al snel zagen we de kenmerkende neus van een 747 met cockpit. Glimmend aluminium natuurlijk. Er was ruimte om wel 5 neuzen van 747's te bouwen, maar er was er dus maar eentje. Verder lagen er vleugeldelen klaar om in elkaar gezet te worden. We liepen nu naar de andere kant van het uitkijkplatform dat zicht had op de hal waar de eindmontage plaatsvond. Daarin werd een 767 vrachtvliegtuig in elkaar gezet en iets verderop zagen we een 747 met een raar uitsteeksel aan de voorkant. Door de afmetingen was dat alweer zo ver dat we niet goed konden zien wat het was! We hadden het moeten weten: wat we zagen was de neus van de 747 die omhoog was geklapt, want ook dit was een vrachtvliegtuig.

Er zat een stevig tempo in de rondleiding. We moesten weer terug met de lift, weer met de bus en opnieuw kwamen we bij een tunnel, parallel aan de eerste. Hier volgde hetzelfde ritueel. Nu hadden we zicht op de hal waar 787 Dreamliners in elkaar werden gezet. Hier stonden twee vrijwel complete 787's; eentje van El Al en eentje van Japan Airlines waar al een van de motoren aan zat. We kregen ondertussen veel uitleg over de vele koolstof-composietmaterialen en de nieuwste snufjes aan boord, zoals raampjes die je zelf lichter en donkerder kunt maken in plaats van luikjes.

Tot mijn vreugde kwamen we daarna onaangekondigd bij de hal waar de 777's worden gebouwd. Ik vind die dingen ongelooflijk, want ze kunnen met twee motoren evenveel passagiers de lucht in krijgen als een 747. Er stond een enorm exemplaar die net in elkaar was gezet. Je kon door de verschillende kleuren nog goed zien wat de verschillende onderdelen waren.

Zelfs op mij als vliegtuigliefhebber maakte de fabriek meer indruk dan de vliegtuigen. Er werken doordeweeks zo'n 35.000 mensen, er zijn diverse café's en restaurants voor nodig... Nadat we weer via de lift en de tunnel bij de bus waren uitgekomen, volgde de bus de route die vliegtuigen ook normaal afleggen. Om te voorkomen dat alle auto's van het personeel in de weg staan, rijden ze alleen 's nachts. Eerst kwamen we nog langs de spuiterij. Dat is de loods die te zien is op mijn foto van het KLM-toestel.

Ten slotte vertelde ze nog aan ons wat we moesten betalen voor een toestel. Het bleek dat een 767 en 787 nog voor minder dan 300 miljoen te koop waren, dus dat verklaarde wel waarom de 767 na 30 jaar nog steeds wordt gebouwd. Een 747 kost meer dan 400 miljoen en een 777 zelfs bijna 500 miljoen! We werden weer naar het bezoekersgebouw gereden, waar toevallig twee van de vier Dreamlifters geparkeerd stonden. Deze toestellen zijn speciaal gebouwd om rompdelen van de 777 te kunnen vervoeren. Ik heb weer een foto op internet gevonden.

Uiteraard stapten we het gebouw weer binnen in de winkel, waar ik een mooi T-shirt kocht. Binnen was nog een expositie waar vooral voor kinderen spelenderwijs werd uitgelegd hoe vliegtuigen werken. Ook was er een component van het ISS ruimtestation. Er stond niemand dus we durfden bijna niet naar binnen. Maar er bleek een gids binnen te wachten op bezoekers en zo kregen we nog wat uitleg. Daarna vonden we het wel mooi geweest en reden weer in een half uurtje naar Seattle.

Het weer was opgeklaard, ik vond een mooi plekje in een parkeergarage ($ 10 voor het eerste uur...) in een winkelcentrum. Gelukkig was daar wifi want Marjon en Ole hadden een app-berichtje gestuurd - ze waren bij Macy's, een groot warenhuis. Dat was er tegenover, wist ik. We liepen ons winkelcentrum uit en toevallig kwamen zij net de Macy's uitgelopen! Met twee tassen vol Nike-sportschoenen... Nu konden we ons samen gaan vergapen aan de sfeer in een Amerikaanse stad.

Ole en Marjon hadden de beroemde Pike Place Market 's ochtends al twee keer gezien, dus we liepen maar niet teveel en gingen gelijk door langs 5th Avenue naar het hoogste gebouw van Seattle, het Columbia Center.

Spiegelend gebouw naast het Columbia Center

Eerst gingen we met een lift naar de 40e verdieping en daarna met een andere lift naar de 73e verdieping. Beide liften stopten niet onderweg en gingen razendsnel. De hele 73e verdieping is ingericht als uitkijkpunt en zo zagen we dan de prachtige skyline.

Aan de andere kant van het gebouw keken we o.a. uit op een groot stadion. Er was een wedstrijd bezig! Al snel zagen we dat het 'gewoon' voetbal was - en blijkbaar is dat heel populair hier, want er kunnen meer dan 65.000 bezoekers in! Dat is meer dan de Arena en de Kuip - en het was uitverkocht.

Het icoon van Seattle: de Space Needle. Aanzienlijk lager dan het Columbia Center...

Op de terugweg naar de parkeergarage passeerden we nog een leuke straat voor Marjon!

Zoals gezegd hadden Ole en Marjon al veel gedaan, al vanaf 8:00 uur dus toen we weer bij ons huisje waren rond 14:00 hadden we eigenlijk geen plannen meer voor de rest van de dag. Marjon en ik gingen nog wel even met de auto boodschappen doen en dat was ook een belevenis. Eerst stopten we bij de eerste de beste mini-market. De prijzen viel ons erg tegen. Een brood kostte meer dan 3 dollar, een zak chips ook, en zelfs een flesje bier was 4 dollar. We kochten een fles frisdrank en een zak chips en besloten naar een wat grotere supermarkt te zoeken. Carol had ons de eerste dag al gezegd dat we in de 23e straat moesten zijn en dat klopte. Het was leuk om in zo'n anonieme wijk met alleen Amerikanen in een supermarkt te kopen. Het was vooral opvallend hoeveel 'Tex-Mex'-voeding te koop was (de 'Hispanics'-afdeling). Maar helaas waren de prijzen hier net zo hoog; nu snap ik wel dat er zoveel fastfood-restaurants zijn. Zelf een verse maaltijd of een ontbijt met brood maken elke dag is behoorlijk prijzig. Zo hebben we meer dan 70 dollar aan boodschappen uitgegeven.

Ik ging daarna aan de slag met het weblog van de eerste dag, terwijl Marjon en Nando een pasta-maaltijd gingen maken. Verder hebben we niet veel meer gedaan.

Zoals gezegd schrijf ik dit in Missoula, waar we vandaag (zondag) naar toe zijn gereden. Het is nu bijna half elf 's avonds dus ik zal opnieuw een dag moeten uitstellen. Probleem is alleen dat we waarschijnlijk de komende twee dagen geen internet meer hebben, dus het kan zijn dat jullie pas de 16e weer iets van me kunnen lezen hierover!