27 augustus: Naar Vancouver Island

Vandaag was het alweer verhuisdag dus op tijd opstaan, ontbijten, afwassen, schoonmaken en inpakken. In een half uurtje reden we naar de haven in Horseshoe Bay voor onze overtocht naar Vancouver Island. Uiteraard moesten we stoppen bij een loket, dus ik liet daar mijn reservering zien. Ik had maar een klein bedrag aanbetaald, dus ik gaf er gelijk mijn creditcard bij. Bijna direct kreeg ik hem weer terug, met de kassabon voor het volledige bedrag! Het ging echt heel snel. Verder niet veel anders dan bij de boot naar Texel: opstellen in rijen en wachten tot je de boot op kunt rijden. We kwamen op het bovenste autodek terecht, dus we hoefden ook maar 1 trap op naar het passagiersdek. Er kunnen ongeveer 350 auto's op de boot, ook al vergelijkbaar met de boot naar Texel. Uiteraard maakte ik even een foto van de auto's die de boot opreden.

Marjon had een leuk plekje op het zonnedek gevonden. Het was bijna 30 graden en windstil in de haven, dus dat beloofde nog wat.

Het uitzicht vanaf de boeg was in de haven ook al erg mooi.

Er waren hier nog diverse bergen te zien met sneeuw, ondanks de hitte. De boot vertrok keurig op tijd en gelijk stak er een stevige wind op. Op de boeg kon je bijna niet meer lopen.

Omdat de overtocht een uur en 40 minuten duurde, waren er allerlei voorzieningen aan boord: een cafetaria, een winkeltje met kleding, boeken, souvenirs en folders, een computerwerkruimte, een kinderopvang en er was zelfs een bioloog die een lezing hield over beren! Het WiFi-netwerk was helaas belabberd; toen iedereen aan boord was werkte het niet meer.

Na een half uurtje varen kwam de skyline van Vancouver mooi in beeld.

Wat op de foto echt niet in beeld te krijgen was, kwam nog wat later: Mount Rainier, de prachtige met sneeuw bedekte stratovulkaan nabij Seattle. Toen we in Seattle waren, was er teveel bewolking maar vanuit Vancouver hadden we hem ook al even gezien. Ik maakte toen we Vancouver Island naderden nog een foto met wat perspectief.

Omdat we redelijk vooraan stonden, reden we ook snel de boot af, de stad Nanaimo in. Tot onze verbazing veranderde de weg al gelijk buiten de bebouwde kom in een 2 x 2-baans snelweg waar je 120 mocht! We hadden het idee dat Vancouver Island heel kleinschalig was, maar ik reed gewoon in anderhalf uur alleen maar 120 naar Campbell River. Dat bleek dan ook de enige snelweg op het eiland te zijn.

Het hotel dat we begin dit jaar hadden geboekt, was in het voorjaar gestopt en toen hadden we dus nog iets anders moeten regelen. Gelukkig was dit hotel niet veel duurder, de Anchor Inn & Suites en dat bleek letterlijk aan het water te liggen! Vanaf ons balkon keken we uit over de baai in de richting van een ander eiland en in de verte naar het vasteland. Ook zagen we bergen in de verte, hier en daar met sneeuw.

Hier zie je een foto van Marjon op het balkon:

Campbell River ligt naast een natuurpark, Elk Falls, en ik had gelezen dat je daar soms beren langs de rivier kunt zien vissen. Dus daar gingen we wandelen. Het leek een beetje op het bos waar we gisteren in Vancouver hadden gewandeld, met bos en varens, maar nog wat ongerepter. De zon scheen er ook heel mooi tussen de bomen door.

De rivier door het park (de Campbell River) werd gebruikt voor de elektriciteitscentrale en op diverse plaatsen stonden waarschuwingen omdat ze het waterniveau soms moesten aanpassen.

Vanwege het mooie licht, maakten we veel foto's tijdens de wandeling.

Er groeiden ook weer op diverse plaatsen besjes die de beren zouden kunnen aantrekken.

Maar helaas, weer geen beer gezien. Een enkel vogeltje en een eekhoorn. Maar we hadden lekker gewandeld. Op de terugweg gingen we nog even naar de slijterij, want al ons bier was op... We kochten nog bijna een sixpack Bavaria...

Het was inmiddels tegen zevenen dus gingen we naar het restaurant van ons hotel, waar ze een redelijk geprijsde dagschotel in de aanbieding hadden. Het duurde wel heeel erg lang voor de kok klaar was; hij was maar in zijn eentje... Maar het was lekker, de wijn ook en de taart na afloop was zelfs voortreffelijk. Ondertussen begon de zon onder te gaan. We zagen alle bootjes de baai opvaren om ervan te genieten. Wij konden het gewoon vanuit het restaurant en vanaf het dakterras bewonderen.

En de andere kant op was het ook mooi te zien vanaf ons eigen balkon.

Het is nu kwart over negen, de zon is onder en ik ben benieuwd wat we nu nog gaan doen! Misschien gaan we nog sterren kijken vanavond want het is mooi helder weer en er is natuurljk weinig bebouwing hier in de buurt.