13 augustus: Reis door drie staten

De nachtrust ging al iets beter. Ik voelde me behoorlijk uitgerust. Na een lekkere douche en ontbijt vertrokken we rond half 9 alweer uit Seattle. Het had zowaar een milllimetertje geregend en het was nog steeds grijs. De omgeving van Seattle is erg mooi, heel bergachtig en met veel dennenbossen. Na een tijdje begon het weer te regenen en zo leek het een grijze, kille dag te worden. Maar na een paar uur kwamen we op het platteland terecht en brak de zon door. Gelijk was het ruim 24 graden. Rond 11 uur werd het bijna tijd voor een pauze, maar toevallig was de hele snelweg ineens afgesloten. Iedereen parkeerde in de berm bij een klein stadje. We gaven het niet op en reden nog een stuk door het dorpje, op zoek naar een alternatieve route. Dat leidde nergens toe, maar we maakten nu wel kennis met een typisch Amerikaans dorpje op het platteland. Een houten kerkje, grote gevels, Amerikaanse vlaggen (maar die zie je hier overal)... Heel keurig allemaal. En nu werd het dorpje dus overspoeld met verkeer dat de snelweg niet op kon. De bermen en de parkeerplaatsen rondom de twee benzinestations stonden helemaal vol met grote opleggers en personenauto's.

Er was dus een ongeluk gebeurd op de Interstate en we hoorden dat de weg rond half 12 weer vrij zou komen. We verveelden ons, dus we gingen maar naar binnen in het restaurant waar we onze auto hadden geparkeerd. Er waren weinig anderen aan het eten, maar toch had de bediening erg veel tijd nodig. Het personeel sprak Spaans onderling en dat was dan wel weer grappig. We aten wat hapjes (mozzarellasticks en friet). Tijdens het eten zagen we alle auto's weer wegrijden en toen we klaar waren met eten was het stadje weer helemaal leeg.

Verder reed het aardig door. Rond 15:00 bereikten we Spokane, een vrij grote stad aan de oostelijke kant van de staat (Washington). Daar ging ik voor het eerst de auto tanken. Dat was nog een heel gedoe, want je moest eigenlijk net als bij de Tango vooraf bij de automaat betalen. Alleen accepteerde het ding mijn creditcard niet... Gelukkig was er nog een winkeltje waar ik toch autorisatie kon krijgen. Vervolgens kreeg ik de pomp niet aan de praat... Ik moest een hendel overhalen blijkbaar. Weer naar binnen, opnieuw autoriseren. Het tanken ging nu goed, tot ik het octaangehalte zag... Er moest superbenzine in de BMW en ik was Regular aan het tanken, veel te laag! Dus snel weer naar binnen, weer autoriseren, en de rest met de beste superbenzine gevuld. Gelukkig was dat nog meer dan de helft. Om het geld hoef je het niet te laten: de duurste benzine kost hier nog steeds niet meer dan 30 dollar per gallon, oftewel € 0,72 per liter!

Na Spokane verlieten we de staat Washington en kwamen we in de 'panhandle' van Idaho. Dit heet zo omdat Idaho lijkt op een steelpan, waarbij de steel een smalle streep land is tussen Washington en Montana. Na het vlakke deel van Washington was Idaho alweer ietsje meer bergachtig en verder viel vooral op dat de maximumsnelheid 75 in plaats van 70 mijl per uur was. Overigens best irritant, al die rare eenheden hier. De afstanden zijn in mijl (dus ook 3/4 mijl, 1/2 mijl,...) en bij TomTom de laatste 300 meter in voeten (1000 voet is ongeveer 300 meter).

Na een tijdje kwamen we dus in Montana, nog bergachtiger en toch nog een hogere maximumsnelheid: 80 mijl per uur. En dat is sneller dan Nederland! 132 km/uur volgens TomTom. Maar toch was er maar weinig gelegenheid om dat te testen, want er waren flinke stukken waar werd gewerkt en er maar 1 rijstrook beschikbaar was. En ook typisch: al snel werd het grijs en kwam de geur van rook onze auto binnen. Toen herinnerde ik me dat er inderdaad een bosbrand op de Canadese grens met Montana was. Zodra we het roken verscheen er ook een bord langs de weg: smoke next 3 miles. Daarna werd het weer helder.

Maar er was ook nog een kleine verrassing in Montana: Mountain Time! We kwamen in een andere tijdzone, waardoor we nu maar 8 uur tijdsverschil hebben met Nederland. Maar ook kwamen we nu pas om 19:00 aan in Missoula, in plaats van 18:00. Gelukkig hadden we nog niet veel honger gekregen. Eerst even inchecken bij Ruby's, een conferentiehotel aan de autoweg. Ook hier de gebruikelijke vriendelijke bediening, met iets van het zangerige Zuidelijk accent! Onze kamer was een blok verderop, waar we de auto direct voor de deur konden parkeren. Een echt motel! 

En ook leuk: ondanks de ligging aan de autoweg, lag de achterkant van onze kamer aan een riviertje met bomen. 

Nu werd er wel tijd om te eten. En ook daarvoor hoefden we alleen maar de weg over te steken. Keus genoeg, en dat geldt overal aan de autowegen hier. Voor werkelijk elke afrit staat een groot Food-Exit-bord met de logo's van de restaurants die je er kunt vinden. Meestal zijn dat grote ketens, zoals McDonald's, Wendy's en ook Starbucks, maar vaak staat er ook wel iets plaatselijks. Alles wordt er in dit land aan gedaan om de reiziger te verwennen!

Wij gingen nu eten bij een Taco-restaurant. Fastfood zoals McDonald's maar dan Tex Mex. We namen alle vier een soort burrito, gevulde opgerolde wrap tortilla's. Je kon er zelf nog gesneden jalapeño-peper en saus aan toevoegen. Heerlijk! En omdat het al laat was, waren wij de enige klanten.

Over eten gesproken: toevallig was het personeel hier iets dikker dan de gemiddelde Amerikaan. Maar over het algemeen zien vrijwel alle Amerikanen er qua postuur eigenlijk heel normaal uit. Te dikke mensen zijn dan meestal weer echt extreem dik, iets er tussenin is zeldzaam. 

Nou ja, zoals gezegd ging ik tot 22:30 werken aan het weblog van gisteren. De rest lag toen al in bed...