Oh ja (dit type ik er nog even bij achteraf!): ik heb midden in de nacht nog een tijdje wakker gelegen. Ik hoorde een flink gestommel net bij onze stacaravan. Ik kon het geluid niet thuisbrengen maar hoewel het flink waaide, klonk het niet alsof dit veroorzaakt werd door de wind. Ik was al bang dat er een beer IN onze caravan rondliep (ik was natuurlijk niet helemaal wakker). Ik deed in ieder geval snel het raam in onze slaapkamer dicht. Toen het al een tijdje stil was, keek ik naar buiten en kon zo snel niets zien. Later, overdag, bleek echter dat er een aantal lichte krassen op de auto zaten, die ik niet eerder had gezien, boven de achterklep! Ze zaten op regelmatige afstanden, alsof er nagels overheen hadden gekrast...
Omdat Ole jarig was, lieten we hem lekker uitslapen. In de tussentijd schreven we alle drie iets op een kaart voor hem. Hij had nog geen kado's bedacht, dus we gaven hem alleen een zak Ole Dutchman chips met ketchupsmaak, omdat hij veel ketchup gebruikt en nu een Oude Nederlander is. En zure snoepjes omdat hij geen Zure Matten meer eet omdat er gelatine in zit (niet vegetarisch).
Terwijl we nog met van alles bezig waren, keek ik even naar buiten. Daar stond een hert, zomaar, net buiten onze tuin!
Radium Hot Springs ligt in Kootenay National Park, dus we gingen de bezienswaardigheden in dit park bezoeken. Highway 93 is de verkeersader door dit park. Het duurde een tijdje voordat we borden tegenkwamen die ons op de bezienswaardigheden zouden wijzen. Wel kwamen we vrij snel in de rook van een bosbrand terecht. Dit is de Verdant Creek-brand, die al sinds 15 juli aan de gang is. Twee weken geleden was de rook zo erg dat Highway 93 op dit traject helemaal was afgesloten. Nu viel het wel mee, maar je kon het goed merken aan het vage uitzicht - en de geur.
De Paint Pots danken hun naam aan de kleurstoffen in de grond. Tot in de jaren 30 werd hier oker gewonnen en dus was die kleur veel aanwezig in de rivier.
En ik moest gelijk denken aan alle beerwaarschuwingen: It's the berry season! Beren zijn dol op bessen. Ik werd nu toch wel een tikje nerveus. Bear spray hadden we niet. De omgeving werd nu wel weer iets mooier, met heel veel bloemen tussen de kale, verbrande bomen.
Het was nog redelijk vroeg in de middag en we hadden nu de belangrijkste bezienswaardigheden van Kootenay al gezien. Dus we reden maar door naar Banff, een dorp in het gelijknamige Banff National Park. Dat was nog maar twintig minuten extra, en zo reden we de provincie Alberta binnen. Banff bleek een grote verkeersopstopping te zijn en hoewel we vrij snel een parkeerplek vonden, besloten we om toch maar de andere kant op te rijden. We reden naar het andere toeristenstadje in Banff NP, Lake Louise, maar we kozen voor de parkroute, de Bow Valley Parkway. Nu verwachtten we veel dieren te zien onderweg, maar helaas: een stelletje herten, weer vooral veel bomen, af en toe een fraai uitzicht, en een maximumsnelheid van 60 kilometer per uur.
Dat brengt me op een ander onderwerp: Veel mensen rijden hier te hard. Ik wil op vakantie geen bekeuringen maar ik rijd volgens de teller ongeveer 3-4 kilometer te hard omdat ik weet dat de teller iets minder weergeeft dan de echte snelheid. Dus ik rijd bijv. 64 op zo'n 60 kilometer-weg. Maar echt vrijwel iedereen haalt me dan in! Terwijl die snelheden in deze regio zo laag zijn vanwege het overstekend wild. Aangezien veel wegen ook nog slingeren en maar 1 rijstrook per richting hebben, is er een aanzienlijke kans op aanrijdingen bij het vele inhalen dat hier dus gebeurt als je maar net boven de maximumsnelheid rijdt. Raar.
Nou ja, de Bow Valley viel dus een beetje tegen, maar in de buurt van Lake Louise zagen we heeeel veel geparkeerde auto's staan, met verkeersregelaars en dranghekken. Moraine Lake Limited Parking Space, stond er. Conclusie: blijkbaar is er wel parkeerruimte. Met die ietwat te optimistische insteek gingen we de smalle, doodlopende weg op naar Moraine Lake, ongeveer 6 kilometers slingerend klimmen door een bos. Bijna bij de bestemming stonden er veel auto's langs de weg geparkeerd. Ik zag geen gaatje en de weg was ook veel te smal, dus ik reed gewoon door naar de officiële parkeerplaats. Ik voelde dat we een grote fout hadden gemaakt, maar wonder boven wonder kwamen er toch binnen een paar minuten wat plaatsjes vrij en stonden we op 100 meter van het beroemdste meer van Canada. Dit meer is mede zo bekend doordat het vroeger op de 20 Dollar-biljettten stond afgebeeld. Dit uitzicht is dus de 20 Dollar View.
In het dorp Lake Louise (helemaal niet dicht bij het meer Lake Louise) ging ik even tanken en hoewel het snel donker zou worden, besloot ik dat we het beste daar konden eten. Toevallig(?) was er een mooi en gezellig restaurant net naast het benzinestation. We hadden vanaf onze tafel werkelijk een fantastisch uitzicht!
Wat we al wisten, kwam inderdaad op de kassabon. Er stonden 'suggesties' op voor de fooi. 15 % of 20 %! Dat schijnt hier werkelijk normaal te zijn. We maakten er ongeveer 10 % van en de serveerster bleef even vriendelijk. De serveersters waren sowieso bijzonder: ze spraken allemaal Australisch Engels! Dus vroeg ik bij het afrekenen of zij ook uit Australië kwam. Nee, zei ze, juist zij was de enige die NIET uit Australië kwam (wat Ole en Nando al hadden gehoord!). Ik vroeg waarom er zoveel Australiërs waren. Het kwam door de eigenaar, maar ook wilden die meiden allemaal hier werken om te kunnen skiën in de winter!
Nu moesten we weer Highway 93 op, om meer dan een uur te rijden, terwijl de zon langzaam onder ging. Dat was vooral heel mooi! Al snel stopten we voor nog een paar foto's.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten