Vanmorgen hadden we geen brood meer in huis, dus had Marjon alweer pannenkoeken gebakken, en roerei (met eieren van de kippen in Golden). Marjon had een flesje amandelessence gevonden en een beetje daarvan in het pannenkoekbeslag gedaan, echt heerlijk!
We vonden het heel, heel erg moeilijk om een leuk uitje te vinden in Vancouver. Het is hier zo druk! Een bekend uitje in de natuur hier is de 'suspension bridge', een hangbrug maar ook dat zou te druk zijn. Uiteindelijk vond Marjon een vergelijkbare hangbrug over de Lynn-canyon, dus daar gingen we naartoe. Het werd weer heel druk op de autoweg en ik realiseerde me dat het zaterdag was, en alle inwoners van Vancouver hetzelfde wilden als wij: de stad uit! Gelukkig hoefden we nergens echt in de file. We reden door een aantal welgestelde woonwijken en het was heel rustig op straat, dus we dachten het ideale plekje gevonden te hebben. Maar toen kwamen we bij de parkeerplaats en ineens was alles vol. Er was nog een overloop-parkeerplaats, ook vol. En nog een overloop, en daar was gelukkig nog plek. Bij de hangbrug moesten we achteraan sluiten en eigenlijk was de brug best kort... Maar het was een diepe kloof.
Vanaf de hangbrug was er dit uitzicht:
Na de hangbrug waren er keurige paden met her en der houten vlonders. Een tijdje rende er een eekhoorn met ons mee, misschien staat hij op de volgende vlonderfoto (ik zie hem zelf niet). Uiteindelijk dook hij weg onder de vlonder.
Een heel stuk verderop in het mooie bos kwamen we bij de '30 foot pool', een stuk waar het riviertje door de kloof iets breder was. Er stonden heel veel mensen, en een bord met een grote waarschuwing:
Spring niet van de klif! Dus dat was precies wat mensen daar aan het doen waren... Vooral tieners die zich eigenlijk vrij simpel in het water lieten vallen. Tot onze verbazing was er ook een oudere, dikkige man die vooruit sprong en in de lucht achteruit een salto maakte! Heel fraai. We bleven een hele tijd kijken.
Het was duidelijk dat dit heel veel mensen aantrok, want toen we verder liepen over het pad werd het steeds stiller. Het was eigenlijk een heel mooi bos, met grote cederbomen, mos en varens (die we nog nergens hadden gezien deze vakantie). Na een tijdje kwamen we het bos uit en was daar alweer een straat voor Marjon.
We wilden het bos nog helemaal niet uit, dus we draaiden ons weer om, om een ander pad te volgen. Toen we weer moesten klimmen, kozen Ole en Nando ervoor om toch maar opnieuw te gaan kijken bij de 30 foot pool. Marjon en ik liepen verder en kwamen uit op het Baden Powell Pad.
Het was werkelijk heel stil hier, en we voelden ons bijna weer in de Rocky Mountains. Ook hier kwamen beren voor (overigens ook in die chique woonwijk hier in de buurt!) en we hadden geen bear spray mee... Maar we zagen geen beren. Het was moeilijk om de typische natuur hier op de foto te zetten maar dit lijkt er een beetje op:
Het leek een beetje op regenwoud en dat komt hier ook inderdaad voor. Na een tijdje kwamen we opnieuw bij een brug, terug over de kloof. Ook hier sprongen mensen in het water, in dit geval twintigers. Ik vond het maar irritant dus ik heb er geen foto's van, maar wel van het uitzicht vanaf deze brug.
We zagen Ole en Nando weer bij het Lynn Canyon Café en kochten er een ijsje - het tweede pas deze vakantie! Het was zowaar ons Ola-ijs (ben even de Canadese naam vergeten) dus we hadden gewoon een Cornetto en een Magnum! Nando nam een 'sandwich' en Ole zowaar een biologische salade met Caesar-dressing!?!?
Toen werd het wel weer tijd om terug te gaan naar ons huis. Onderweg passeerden we nog een auto met een leuk nummerbord!
En op de terugweg bleek dat er nog veel meer mensen de stad uitwilden, dan erin. Er stond nu een enorme file de stad uit.
Marjon en ik gingen daarna boodschappen doen, voor het eerst te voet! Hier in de buurt zagen we onderweg alleen vrijstaande huizen, en zowaar een Vietnamese tempel.
En in de supermarkt hadden ze weer Nando's eigen sauzen!
Nu ging ik Ole wegbrengen naar het NAPC 5, het North American Parkour Championship 5, oftewel de vijfde editie van het Noord-Amerikaanse Parkour-kampioenschap. Een soort van EK voor freerunners, maar dan voor Noord-Amerika dus! Heel toevallig was dat precies nu in Vancouver en Ole had online een kaartje gekocht. Diverse helden van Ole waren aanwezig en hij zag ze al buiten bij het gebouw lopen. Onderweg was het overigens weer een heksenketel in de stad. Op een gegeven moment blokkeerde ik een van de drukste kruispunten van heel Vancouver... Toeoeoet hoorde ik, net toen ik weer door kon rijden...
Toen ik terugkwam, was Marjon al bezig met een pastasalade. Tegen half zes kregen we visite! Constance kwam langs, een vriendin van Marjon al sinds de basisschool. Ze was elf jaar geleden naar Vancouver verhuisd en grappig genoeg sprak ze in het begin alleen maar Engels. Ook later gebruikte ze nog heel veel Engelse woorden en uitdrukkingen. Ze had van alles meegenomen: tomaatjes en een meloen uit de tuin van een vriendin, en zelfs theezakjes! Maar er volgde een verrassing: ze had voor 18 september een enkele reis naar Nederland gekocht! Ze gaat Vancouver dus verlaten. Dat had met name met haar woonsituatie te maken, maar er waren nog wel meer redenen. Eentje daarvan hadden wij ook wel gemerkt: Vancouver is uit haar voegen gebarsten en is niet meer zo leuk als elf jaar geleden. Het was wel heel gezellig om met Constance te praten en ze bleef nog even toen ik rond half 9 weer Ole ging ophalen. Ole had het superleuk gehad en diverse filmpjes gemaakt van de kampioenswedstrijden. Hij had een aantal mensen gesproken, ook al had hij ze nog nooit ontmoet, en eentje daarvan was de latere nummer drie. Hij vond dat Ole echt goed gekleed was en vooral mooie Jordans schoenen aan had!
Nou ja, het is weer bedtijd. Morgen op tijd ontbijten om de veerboot te kunnen halen, naar Vancouver Island.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten