Al een half jaar geleden hadden we voor vandaag een walvistocht geboekt bij Eagle Eye Adventures. Tijdens het boeken waren we erachter gekomen dat dit bedrijf gerund wordt door een Nederlander, Jos Krynen en daarom komen er regelmatig filmploegen bij hem over de vloer. Vorig jaar was Robert ten Brink hier met Love is in the Air en vorige week was er 3 op Reis. Wij kregen vanmorgen gewoon een vlotte jonge Canadese bestuurder en dat vonden we wel prima. Alle andere passagiers aan boord waren Nederlanders!
We kregen een soort wetsuit met een zwemvest erin en we mochten ook een soort skibrillen op. Aangezien ik geen zonnebril had, nam ik er eentje en eigenlijk zo'n beetje iedereen aan boord ook. Ole nam er zelfs nog een hippe muts bij. Al gelijk toen we de haven uitvoeren bleek waarom we een skibril kregen: vooral tegen de wind! Onder ons wetsuit hadden we alleen een shirt en korte broek maar dat ging prima; het pak was behoorlijk winddicht. De rubberboot voer meer dan 50 kilometer per uur en in totaal hebben we bijna 300 kilometer afgelegd! De tocht zou eigenlijk om 10 uur beginnen en om 17:00 eindigen, maar in de praktijk voeren we al om kwart voor 10 weg en we waren pas om kwart over zes terug!
Zoals op de foto's is te zien, hebben we allereerst Amerikaanse zeearenden gezien. Eigenlijk maar een paar, en de eerste eigenlijk al toen we net waren vertrokken. Na een uurtje zagen we de eerste bultrug (later stopten we bij nog een bultrug en onderweg passeerden er nog een of twee). Die vond ik persoonlijk misschien wel het meest indrukwekkend. Als zo'n beest boven komt, hoor je een enorme snuif en spuit er een flinke fontein uit naar boven. Helaas was ik elke keer te laat om dat te filmen. Beide bultruggen waren op weg ergens naar toe en namen daarom niet de tijd om even te spelen, of zoiets.
Na de eerste bultrug kwamen we vooral in een heel mooi gebied. Hier besef je je pas hoe groot de natuur in Canada is. Als je dit gezien hebt, krijg je het gevoel dat er in Nederland niet zoiets ongerepts bestaat! Toch stonden er aan sommige van de fjorden wel eens huisjes, waarschijnlijk om in de zomer te gaan vissen.
De zeeleeuwen waren ook leuk amusement. Ze waren hier veel groter dan ik ze in een dierentuin wel eens had gezien, 700 kilo of meer, en ze maakten er een een show van. Eentje maakte zelfs een salto. Een reusachtig mannetje zat er bij te kijken, hoog op een rots. Op een gegeven moment stopten we in de buurt van een steile berg: op deze onmogelijke plek zat onderaan bij het water, een zwarte beer! Onze eerste wilde beer van deze vakantie... Ze eten geen zeevis, dus waarschijnlijk was hij zeewier of krabben aan het vangen, zei de gids.
Bij een hippie-achting haventje stopten we voor onze lunch en plaspauze. Iemand anders had snel Ole's vegetarische pakketje uit de bak gegrist en dus kocht de gids maar een salade op de haven voor hem.
Behalve de tweede bultrug kwam er 's middags minder dierenleven langs. Nadat we al zo'n beetje een uur gevaren hadden, vertelde de gids dat we konden kiezen: of naar een plek waar we zeker een paar ontspannen bultruggen konden zien, of een kans om zo'n 20 orka's te zien (die een uur eerder waren waargenomen) en daarbij minstens 3 kwartier vertraging. We namen de gok en moesten dus nog een lange zeetocht op het bankje in de zon blijven zitten. Onderweg passeerden we nog wel een rots vol zeehonden: orkavoer! Zei de gids. Orka's eten namelijk alleen vlees, geen vis.
Al met al duurde de vaartocht nog wel langer, maar inderdaad vonden we een groep van rond de twintig orka's. En ze waren in een uitstekende bui: ze buitelden door het water en ze waren volgens de gids gewoon bezig met hun sociale leven, niet aan het jagen. Dat kon hij horen met zijn onderwatermicrofoon. Hij zette het geluid door naar de luidspreker en we hoorden inderdaad allerlei zingende en gillende geluiden, niet wat je bij een jacht zou doen (zeehonden hebben een goed gehoor volgens de gids). Sterker nog, zei hij, zo'n druk orkagesprek had hij nog nooit gehoord! We hebben een deel van het geluid ook opgenomen.
Nou ja, en toen moesten we nog meer dan een uur en een kwartier varen. Mijn knieën protesteerden af en toe, maar het was een heel bijzondere ervaring met fantastisch zonnig weer. Waarschijnlijk zijn onze hoofden ontzettend verbrand, dus ik vrees de warme douche van morgen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten