Het was gelukkig maar een kwartiertje rijden en inderdaad, er stonden bij Emerald Lake maar een stuk of 10 auto's! Aangezien er ook allerlei vakantiehuisjes stonden, waren sommige auto's misschien niet eens van dagjesmensen. Het licht viel heel mooi op het groene meer (emerald = smaragd) en zo begonnen we met fotograferen...
Op deze foto zie je mooi mijn videocamera staan, voor het maken van een timelapse-filmpje. Ik maak de ene na de andere, dat wordt heel mooi!
Nett hier. Aber waren Sie schon mal im Baden-Württemberg? (Mooi hier. Maar bent u al eens in Baden-Württemberg geweest?)
Toen we tegen elf uur terugkwamen bij de vakantiehuizen aan het begin van de wandeling, merkten we dat het behoorlijk donker werd. Het was dan ook bewolkt. Toch leek het erop dat de zonsverduistering al bezig was. Plotseling realiseerde ik me dat ik niet op de tijdzone had gelet! De zonsverduistering was inderdaad bijna volledig! Meer zou het hier in dit deel van Canada niet worden.
Ole hoorde een paar mensen tegen elkaar zeggen dat het zo donker werd. Het zou wel gaan regenen! Dus zei Ole: 'Zonsverduistering!' Ze lachten om zijn grap en gingen naar binnen...
Het was gelukkig ondertussen een stuk warmer geworden (sowieso een paar graden warmer dan gisteren) en zo konden we wat laagjes kleren minder gaan dragen. Het was ondertussen lunchtijd dus gingen we bij dezelfde picknicktafels weer verder waar we vanmorgen gebleven waren.
Waarschijnlijk was het geen toeval dat hier gewoon een voetpad naar de waterval begon! Onze auto stond letterlijk aan het begin van dit pad. Het was hooguit tien minuten lopen. De Takakkaw-waterval (Takakkaw betekent 'het is fantastisch' in de taal van de Crow) is 254 meter hoog en maakt een donderend geraas. Heel indrukwekkend hoeveel water hier naar beneden kletterde! 
Hier en daar stuiterde het water blijkbaar heel hard op een paar rotsen, want er kwam een hele mist vanaf. Het leek me leuk om dat van dichterbij te zien. Ik klom daarom helemaal naar de donkere kei die halverwege ongeveer te zien is (maar ik was aan de linkerkant).
Vreemd genoeg was er ook een man met een racefiets (met dunne racebandjes dus!) een flink omhoog geklommen! Hij wilde blijkbaar aan de hele wereld laten zien waar hij helemaal naar toe was gefietst want ook beneden zagen we hem later nog foto's maken van zijn fiets voor de Takakkaw Falls.
We staken het spoor over naar het informatiecentrum langs HWY1. Er bleken diverse auto's te staan en er waren dus ook diverse voorzieningen: een informatiebalie, bakken vol folders, een kleine tentoonstelling over de vele, meer dan 500 miljoen jaar oude fossielen die hier bij Emerald Lake gevonden zijn (in de Burgess Shales) en natuurlijk een souvenirwinkel. Uiteraard bezweken we voor een T-shirt dat in de aanbieding was... Alweer mijn derde deze vakantie!
Het water was zo stil, dat alles perfect spiegelde.
Op Facebook heb ik nog meer foto's staan... Niet ver van de parkeerplaats stonden picknicktafels, dus daar maakten we nu gebruik van. Marjon had gisteravond al brood gesmeerd. Nabij de picknicktafels had een grapjas een leuke sticker geplakt over het mooie uitzicht:
Hierna gingen we weer wandelen. Nando had al een paar dagen geleden geklaagd dat zijn bergschoenen maat 43 te krap zaten en aangezien mijn bergschoenen maat 45 aan de ruimte kant waren, besloten we te ruilen. Ik had liever wat ruimer gehad, maar het ging. De wandeling rondom het meer was ruim 5 kilometer en uiteraard maakten we diverse fotostops.
Omdat er zoveel bewolking was, konden we goed naar de zonsverduistering kijken zonder speciale bril. Niet dat ik die niet mee had - ik had er nog een uit 1999! Pas toen de zon helemaal door de wolken brak kon Nando er even door kijken.
Nu wilden we gaan roeien op het meer, want dat hadden we gisteren al bedacht. Uiteraard zagen we net een aantal toeristen in de laatste twee kano's stappen... We zouden twee kano's nodig hebben dus het zag er niet goed uit. Toen we de prijs zagen, vonden we het al minder erg dat het kanoën niet doorging...
Emerald Lake was dichtbij ons Guesthouse, maar ook de beroemde Takakkaw Falls. Dus daar gingen we nu heen. Ik had iets over een te kleine parkeerplaats gelezen en het was nu midden op de dag - ik vreesde het ergste. De toegangsweg was meer dan 13 kilometer lang en slingerde hier en daar met zeer scherpe haarspeldbochten. Op een gegeven moment stonden er een paar auto's in de berm en mensen met verrekijkers. Wij stopten gelijk, in de hoop een beer te zien. Toen de anderen wegreden vroegen we wat er was te zien. 'Oh', zei de vrouw, 'ik had wat zwarts gezien, maar het was een verbrande tak....'. Iets verderop stonden nog meer auto's dus ook hier gingen we bij staan. Hier waren inderdaad een paar heel donkere herten te zien, ik denk dat het elanden waren.
Een kilometertje voor de parkeerplaats van de Takakkaw Falls stonden ook auto's in de berm en omdat je hier al de waterval kon zien, stapten we hier maar uit.
We waren nu wel afgepeigerd en hoewel het nog maar net na drie uur was, reden we weer naar huis. Hier gingen we uiteraard eerst even onze prachtige foto's van vanmorgen bewonderen (echt nog nooit zo'n perfecte fotogenieke combinatie van natuur, water en zonlicht gezien). We namen er een biertje bij en daarna maakten Marjon en ik nog een wandeling door het dorpje Field. Er wonen nog geen 200 mensen en er staan veel Guesthouses. Maar er waren ook wel een aantal woningen en een forse school. De belangrijkste levensaders van het dorp liggen er naast: de spoorlijn (voor alleen vrachtvervoer) en de Highway 1. De afkorting HWY wordt door TomTom trouwens heel grappig uitgesproken, elke Highway: HWY 1 wordt dus haweeij een...
Daarna dronken we nog een kop koffie in onze suite en typte ik dit bericht. Het is nu tien voor zes pas, dus het wordt tijd om het café of de bistro in dit dorp te gaan bezoeken voor een warme maaltijd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten