22 augustus: Eindelijk een beer en toen ging het mis

Altijd leuk, een sensationele kop boven een artikel, toch? Lees maar hoe het ging vandaag!

Net toen we het ontbijt op hadden, viel het licht uit. Van de eigenaresse kregen we een acculamp. En omdat het internet op een zonnepaneel werkte, kon Nando toch nog even verder...

Het bleek dat het hele dorp geen stroom had. We pakten onze bagage in, voor zover dat nog niet zo was. En omdat we al bericht hadden gekregen dat ons volgende huisje al vrij was, gingen we maar gelijk op pad. We gingen gewoon naar het volgende dorp, Golden, ongeveer 3 kwartier rijden. Ons huis bleek mooi (naast een paar andere huisjes) in de vrije natuur te staan en was lekker groot.

De jongens hadden weer een loft, een leuke bovenverdieping met uitzicht op de woonkeuken.

En er was zelfs een serre met een hangmat (met dank aan het fotomodel):

Toen we koffie hadden gedronken en een beetje waren gesetteld, belden we via WhatsApp naar onze ouders op Texel en in Limburg, met video. De verbinding was uitstekend en zo leken de afstanden weer een stuk korter! Marjon's ouders waren op de jeu de boules-club en het was daar al donker. Hier was het pas lunchtijd. 

Golden is bekend vanwege de wat meer avontuurlijke vakanties, dus Marjon regelde een excursie voor morgen. En daarna reden we naar de andere kant van het dorp, waar tegen de berg een wintersportgebied ligt. Hier is o.a. de hoogste kabelbaan van British Columbia, tot 2500 meter. We kochten een kaartje voor het hele gezin waarmee we de komende twee dagen onbeperkt gebruik mogen maken van de voorzieningen. Als eerste gingen we met de stoeltjeslift naar boven.

En ik maakte ook even een foto van de rest van het gezin:

Het was ondertussen erg warm, dus we hadden onze jassen uitgetrokken. Tussen pijler 7 en 8 ging dat mis: Nando verloor zijn jas en die viel dus in het gras... Bovenaan hebben we dit gemeld en de machinist beloofde dat er gezocht zou worden. Door een vraag van Ole realiseerde Nando zich dat ook zijn bankpas in zijn jaszak zat... 

We hadden de stoeltjeslift naar boven genomen, omdat hier een beer woonde, Boo de grizzlybeer.

We hadden immers nog geen beer gezien, dus dat losten we dan zo maar op. Boo is een heel bekende beer hier in de regio. De moeder van Boo was zo'n 15 jaar geleden door een jager gedood toen hij pas een paar maanden oud was. Ze hebben voor hem een stuk natuurlijke habitat afgerasterd van 60.000 m2 zodat het niet te vergelijken is met een dierentuin. 

We waren eigenlijk tien minuten te laat voor de tour van 15:00, maar we zagen de groep en sloten gewoon aan. Het kwam ngoed uit, want toevallig kwam Boo er net aangelopen.

Hij volgde het schrikdraad gelijk met onze gids. Hij kent haar al 5 jaar en is daarom vertrouwd met haar luide stem. Wij moesten vooral rustig praten. Aan het eind van het schrikdraad ging hij lekker zitten bij een andere gids.

Het was zo warm, dat het al bijzonder was dat Boo nog wakker was. Al vrij snel stond hij daarom weer op, om zich te verkoelen in het slootje dat hier liep. Toen we hiernaar zaten te kijken, mompelde Nando tegen Marjon dat hij zich niet zo lekker voelde en viel helemaal slap in haar armen. We lieten hem zo snel mogelijk op de grond liggen en goten water over zijn hoofd. Hij was niet buiten bewustzijn geweest maar voelde zich heel licht in zijn hoofd. De gids schakelde nu over naar de EHBO-modus en beëindigde de excursie (ze had ook al heel veel verteld!). Boo merkte wel dat er iets anders was (hij kreeg niet meer alle aandacht die hij gewend was!) en bleef nieuwsgierig naar ons kijken. Nadat Nando wat gedronken had, liepen we samen naar een yurt waarin wat voorlichtingsmateriaal lag. Hier kreeg Nando nog wat extra water.

Toen we weer naar buiten gingen was de andere gids alweer bezig met de excursie van vier uur. Zodra Boo ons weer zag, liep hij echter met ons (en onze gids) mee langs het hek! Nando had besloten dat hij zich nog niet zo goed voelde dat hij weer met de stoeltjeslift mee wilde, en dus bracht onze gids ons met haar busje naar beneden. We reden nu dus feitelijk langs een skihelling, waar we af en toe ook een  mountainbike-route kruisten (even toeteren!). De gids vertelde dat hier gewoon beren rondlopen, en dat ze hier ook hun holen hebben waar ze de winterslaap doorbrengen. Tussen de skiërs dus! Waarschijnlijk heeft niemand dat in de gaten.

Beneden haalde ik Nando's jas op (die inderdaad gevonden was, compleet met bankpas) en we reden naar Golden. We deden boodschappen en ik maakte nog een foto van het tijdschriftenschap omdat ik me zo verbaasde over de koppen op de Enquirer.

'Obama's complot om Trump te vernietigen. En wat hij hierna gaat doen'. Zo kwamen we ook op de kop van deze bijdrage aan het weblog!

Dankzij onze gids waren we nu ook overtuigd dat we bear spray nodig hadden. Dat is sterk gedoseerde pepperspray (en echt gemaakt van chilipeper!). Bij de supermarkt verkochten ze dat niet, maar wel bij de ijzerhandel een paar deuren verderop. Het kostte wel meer dan $ 50...

Omdat het formeel een wapen is, en je het niet tegen mensen mag gebruiken, moest ik me gelijk registreren. Ik heb mijn adres in Nederland maar opgeschreven...

Bij ons huis was een typisch Amerikaanse grote gasbarbecue met 3 branders (en schaalverdeling in Fahrenheit) dus die gingen we nu gebruiken. We hadden gemarineerde varkenshaas, grote maïskolven (veel lekkerder dan in Nederland), kant en klare samoza's voor Ole, ei-aardappelsalade, groene salade, fruitsalade en stokbrood. Het smaakte fantastisch. En we dronken er ons laatste blikje Kootenay-bier bij.

Marjon en Nando konden daarna het GFT-afval afgeven bij de kippen van de eigenaar, die ons ook een dozijn verse eieren verkocht. Nando voelde zich wel beter maar had nog wel lichte hoofdpijn.

Kortom, tijd om het rustig aan te doen. Nando ligt in de hangmat, Ole op de bank en Marjon is buiten foto's aan het maken. De bear spray staat hier binnen op tafel...