30 augustus: Surfen en de Wild Pacific Trail

Vannacht was natuurlijk spannend, na al die waarschuwingen voor beren, cougars en wolven. Maar hoewel ik rond half een toch echt in het pikkedonker naar het toiletgebouw moest (daarom heb ik zo'n hekel aan kamperen!) was er natuurlijk niets aan de hand. Behalve dan de muggen die gisteravond naar binnen waren gevlogen...

De wekker (Nando's telefoon) ging om kwart voor 8 en daarna was het tijd voor ontbijt. We hebben hier helaas geen koelkast, voor het eerst deze vakantie, en dus was het spannend of met name de melk voor de cereals nog wel bruikbaar was. Gelukkig ging het nog wel, maar de smaak was niet meer helemaal OK. Dus morgen geen melk meer bij het ontbijt. De plakjes ham durfden we niet meer aan. Verder hadden we nog wel bruikbare halvarine, kaas, jam en pindakaas, dus morgen en overmorgen hoeven we hier niet te verhongeren. Ook thee zetten op de barbecue begint te wennen. Helaas werkt de percolator niet zo goed. Het duurt allemaal zo lang voor het water kookt en de percolator is een beetje defect. De koffie was nog veel te slap maar het smaakte naar koffie.

Gisteren hadden we voor Ole en Nando surfles geregeld. Het was amper 15 graden en het miezerde van de regen... Gelukkig verhuurde Relic er wetsuits bij, zodat de temperatuur voor de jongens OK was. We reden achter de instructeurs aan naar Long Beach, dichter bij Tofino dan bij Ucluelet. Zo'n wetsuit aantrekken is nog een heel gedoe, en met een surfplank in de wind lopen ook. Marjon moest voor Nando maar de voetband vasthouden.

Eerst kregen de jongens meer dan een half uur uitleg...

Marjon en ik vonden het een beetje lang duren in de druilende regen en gingen dan maar een strandwandeling doen. Na een uurtje kwamen we weer eens kijken.

Omdat ze nog meer dan een uur les hadden, besloten Marjon en ik om maar door te rijden om eens in Tofino te kijken. Het leek erg op Ucluelet. We dronken een heerlijke 'mocha' (Wiener café) bij Tofitian,  een chocolatier/espressobar/internetcafé.

We hadden wel wat te doen op internet dus het was een beetje laat toen we weer terugreden om de jongens op te halen. Ze stonden al heeel lang met z'n tweetjes bibberend op ons te wachten. De busjes met instructeurs en surfplanken waren al lang weg... Beetje zielig! Maar vooral Ole had echt goed kunnen surfen; een van de twee instructeurs was met hem apart wat verder weg gegaan op de golven omdat het zo goed ging. Nando had teveel energie verbruikt met terug de golven in te lopen als hij van de plank af was gevallen en had uiteindelijk meer gedobberd dan gesurft. Maar het was niet te koud geweest, gelukkig en beide jongens hadden zich wel vermaakt.

In ieder geval gingen we weer terug naar onze yurt voor een stevige lunch en een warme kop thee. 

We wilden vanmiddag nog een deel gaan wandelen van de Wild Pacific Trail. Nando voelde zich niet zo fit en bleef in de yurt. Ook prima. Ole, Marjon en ik reden weer naar de vuurtoren waar we gisteren waren geweest. Het was nog grijzer dan gisteren waardoor we niet zoveel uitzicht meer hadden. Het was nog wel heel fotogeniek. Er groeiden soms heel rare bomen.

En soms leek er een Marjon in een boom te groeien :-)

In de natte omstandigheden is een spinnenweb heel fotogeniek:

Tegen het eind van deze route kwamen we meerdere keren bij een mooi uitzicht op de oceaan:

En deze foto met vochtige bomen heb ik ook nog geselecteerd:

Omdat ik voor 18:00 een restaurant had gereserveerd, moesten we uiteindelijk nog fink doorlopen om op tijd terug te kunnen rijden om Nando op te halen. Die bleek wel twee uur geslapen te hebben! Samen gingen we naar Howler's Family Restaurant, waar ze zelfs hun eigen bierglazen bleken te hebben!

Het restaurant had ook een bowling en een speelhal. Het was er een drukte van jewelste en heel knap dat de bediening niemand al te lang op zich liet wachten. Er was prima internet, zodat ik mijn weblog van gisteren kon uploaden.

Het hoofdgerecht was heerlijk - en ze hadden voor Ole ook een uitstekende (deluxe) vegetarische hamburger op het menu. Het toetje was echter minder. We nemen bijna overal cheesecake en/of pecan pie, maar deze cheesecake eindigde op de laatste plaats en de pecan pie was zelfs een miskleun. Ze hadden voor de bodem namelijk hartige taart-deeg gebruikt, met gebakken ui-smaak!! Omdat ik alleen kon kiezen voor 15, 20, 25 of 0 procent fooi, koos ik dan maar voor het laatste, ondanks het prima hoofdgerecht.

Howler's had trouwens een van de tsunami-bordjes (nagemaakt?) buiten aan de gevel hangen. Die hangen hier om de zoveel kilometer, met evacuatieroutes erbij.

Terug in de tent ging de 'hout'/gaskachel weer aan en speelden Marjon en Nando samen Monopoly deal. Ole ging verder lezen in de autobiografie van Jim Gavin (uit mijn boekenkast), en ik typte uiteraard deze bijdrage aan het weblog. Nando en Marjon zijn nu bezig met een sudoku.