24 augustus: Van Golden naar Kamloops

Gisteravond wilde Ole gaan slapen in de hangmat in de serre. Hij lag pas net, toen het begon te onweren en te regenen. De serre had een dak van doorzichtige golfplaten, dus dus Ole zag veel bliksems en hoorde flink veel lawaai. Hij ging dus snel maar naar de echte slaapkamer boven in het huisje.

Vanmorgen bakte Marjon pannenkoeken voor het ontbijt. We waren relatief laat op, zo rond acht uur. Maar goed, het was weer een reisdag, dus moest er weer ingepakt en schoongemaakt worden. Daarna reden we Highway 1 op richting Kamloops. Ik zou nog wel een tijdje kunnen rijden zonder te tanken, maar tot mijn verbazing vertelde TomTom dat er pas over ruim 130 kilometer weer een benzinestation was. En de BMW vertelde dat hij nog 160 kilometer kon rijden. Dat leek te kunnen maar was toch moeilijk te overzien. Ondertussen reden we Glacier National Park binnen (de Canadese versie) en ging de weg langzaam omhoog. Er waren heel veel werkzaamheden waardoor we omhoog kropen. De benzinemeter zakte nu sneller dan de afstand tot het benzinestation... Ook reden we nu de zware rook van een bosbrand in. De bergtoppen waren nog zichtbaar, maar verder was het een behoorlijk dichte mist. Een kilometer of 10 later werd het weer helder. We bleven maar klimmen en klimmen, de Rogers pas op. Het was er zo hoog, dat we tussen de besneeuwde bergtoppen reden.

Maar goed, we moesten natuurlijk ook weer omlaag, omlaag en nog verder omlaag en zo ging het weer beter met het benzineverbruik. Toen we in Revelstoke aankwamen was er ineens nog 50 kilometer over volgens de meter. Het laatste stuk naar Kamloops ging natuurlijk prima, met een volle tank. We waren hier weer in cowboygebied. Het leek sterk op Montana. Onze traveller counselor Tanja had voor ons een hotel geboekt, Canada's Best Value Inn. Van buiten zag het er helaas lelijk uit, maar van binnen was het gelukkig netjes en ruim genoeg. 

Omdat we nog tijd over hadden voor onze excursie van vandaag, en het nu zowaar hoosde van de regen, gingen we naar een winkelcentrum, de Aberdeen Mall. Eerst wat eten - wel grappig, er is in een shopping mall altijd een food court en zo kocht Marjon iets bij een wokchinees, Ole een wrap-maaltijd bij een Griek en Nando en ik kochten een hamburger bij een gewone hamburgertent. En dat aten we aan dezelfde tafel op!

Maar in een shopping mall moet je natuurlijk shoppen. We kwamen terecht bij Zumiez, een echte skateboard-zaak met hiphopmuziek en vooral veel kleding. We kochten er van alles, zelfs een skinny spijkerbroek voor mij! Ole zou zo'n winkel graag in Hoofddorp willen, helemaal zijn stijl. In de Aberdeen Mall was ook een Sears-warenhuis. Al een tijdje gaat het niet zo goed met Sears en deze winkel ging dan ook sluiten. Het was net V&D! Maar natuurlijk was er nu een heleboel afgeprijsd. Uiteindelijk kochten Marjon, Nando en ik alle drie een nieuw horloge; alleen Ole kocht er geen omdat hij het dan zelf moest betalen (hij had al een beetje veel gekregen deze vakantie). Vervolgens bracht Ole ons naar de sportwinkel die hij had gezien. Vanaf de ingang leek het een klein winkeltje, maar hij was echt heel groot. Ze verkochten er zelfs diverse kayaks! Voor de golfers hadden ze een aparte ruimte waar je eens flink kon slaan, en nog een aparte ruimte om te putten. Dat heb ik dus maar even uitgeprobeerd.

We hebben ook nog even in de Hudson's Bay rondgelopen, omdat die binnenkort ook in Nederland opent, maar hier was het allemaal net te duur. Ondertussen was het ook al weer heel zonnig buiten. Het was rond half 6 en we werden om kwart over zes verwacht bij de Kamloops Heritage Railway. 

We parkeerden eerst verkeerd maar we konden vanuit een park in ieder geval alvast de stoomtrein van nabij bewonderen. We vroegen aan de machinist waar het loket was en hij adviseerde ons om weer terug te gaan. OK. Gelukkig kwamen we al snel uit bij het oude stationnetje.

Alle vrijwilligers liepen rond in historische kostuums en zo kwamen we gelijk in de goede stemming. Bij het loket was nog een klein museum waar we door een oude mevrouw werden rondgeleid (ze was blij te horen dat er in Nederland nog echte passagierstreinen rondreden) en daarna kwam de gerangeerde stoomtrein aangereden.

De trein maakte een oorverdovend lawaai maar dat hoort er natuurlijk bij. Voordat we konden instappen, deden een paar meiden de CanCan!

De open rijtuigen hadden natuurlijk het beste uitzicht, maar wij stonden nogal achteraan en kwamen dus in een van de gesloten rijtuigen terecht.

Het hele traject was maar 10 kilometer lang, maar de trein reed niet zo snel en zo konden we tijdens het rijden nog een beetje rondlopen. Bijvoorbeeld naar het rijtuig aan het eind, een kaboose. Daar zit een bult bovenop waardoor je voor en achter over de trein heen kunt kijken.

Dit was vooruit, maar ook achteruit is leuk:

Na 10 kilometer bereikten we dus het eind van de heenweg, en hier werd opnieuw een dansje opgevoerd in de trein. Ik stond vooraan.

Terwijl er zakjes chips en flesjes water werden uitgedeeld, reed de trein achteruit hetzelfde traject weer terug. Op de oude spoorbrug uit 1927 stopte de trein en heel toevallig kwam er een bever uit het water  tevoorschijn! Ole heeft er beelden van. Met het licht van de ondergaande zon was het een mooi plekje.

De trein reed het station voorbij, de trein moest nu stoppen en daar kwamen een paar rovers te paard aangestormd! Bill Miner was in de 19e eeuw de eerste overvaller van de trein en nu was hij teruggekeerd om geld in te zamelen voor de evacués die door de bosbranden in de problemen waren geraakt... Terwijl twee bandieten op hun paarden bij de trein bleven, liep Bill met de manager door de trein.

Na afloop kregen diverse kinderen in de trein nog een high five.

Het was allemaal super gemoedelijk, gezellig en goed georganiseerd. De kracht van vrijwilligers! Na anderhalf uur was het avontuur weer voorbij en reden we naar Canada's Best Value Inn terug. Het internet was zo traag dat Nando en Ole maar gelijk gingen slapen...