17 augustus: Glacier National Park

Vanmorgen opnieuw vroeg op. Deze keer voor een bezoek aan het Amerikaanse Glacier National Park (in Canada komen we langs een park met dezelfde naam). Ik had me hier al maanden op verheugd en ook alvast de beste plek uitgezocht om te wandelen: bij het Logan Pass Visitor Center. Hoewel we om half 8 al in de auto zaten, en we maar 20 mijl van het park overnachten, zouden we pas na half 10 bij de Logan Pass zijn, zo lang duurde de rit. Voor de zekerheid dus eerst even getankt, want in dat grote park zou vast geen benzinestation zijn! 

TomTom deed zijn best en zo reden we langs de kassa naar de Going-to-the-Sun Road op, de enige autoroute door het park en een vooroorlogse prestatie waar ze terecht trots op zijn. Want de weg kronkelt langs steile rotsen en langs watervallen tot een hoogte van wel 2000 meter. We namen al snel heel veel foto's van de prachtige bergen met de gletsjers waar het park naar vernoemd is.

Maar nadat wel langs vele mijlen en o.a. de Weeping Wall (een rots waar water langs stroomt) inderdaad na ruim twee uur bij de Logan Pass aankwamen, bleek wat ik al had gevreesd: het parkeerterrein was vol. Later hoorden we dat het al om 8 uur vol was, wat we nooit hadden gehaald. Dus terugrijden, net zo lang tot we bij een halte van de shuttlebus een parkeerplek vonden. Die rit duurde door wat geluk onderweg maar een minuut of tien. Bij de Loop Trail was ruim voldoende plek en daar vertrok de bus. Er stonden minstens 8 mensen voor ons te wachten en we waren dus benieuwd hoeveel mensen er in een bus konden. De bus ging helaas maar eens per kwartier. En toen die stopte, bleken er maar 12 stoelen te zijn, waarvan er maar twee nog niet bezet waren. Dat was beleid: ze hielden twee plekjes vrij voor mensen die in wilden stappen bij de Loop Trail... Met al die mensen voor ons, zouden we dus pas over meer dan een uur aan de beurt zijn! 

Gelukkig was er iemand die een lift wist te regelen, en een busje had 5 plekjes vrij, verder was er nog een stel die hun plek (dus 2 x een ritje!) wel aan ons wilden afstaan, en zo waren we toch binnen een uur aan de beurt. Volgens de chauffeur was het normaal om deze tijd nooit zo druk. Maar zo kwamen we dus opnieuw bij de Logan Pass.

Er liepen heel veel grondeekhoorns (of zoiets) bij het bezoekerscentrum, die wel door hadden dat toeristen eten meenemen. En overal bloeiden hier bloemen.

Omdat de spectaculaire Highline Trail erg lang is, besloten we de kortere Hidden Lake Trail te gaan wandelen. Later hoorden we in de bus van anderen dat ze op de Highline Trail een beer waren tegengekomen... 

In elk geval was de Hidden Loop Trail een fantastische belevenis. We liepen vooral in het begin over een heel breed pad met houten planken dat er heel massaal uitzag. Maar het landschap was zo enorm overweldigend dat het pad nauwelijks ruimte in beslag nam! (Zoals te zien op deze foto van de terugweg).

 Alleen aan de westkant was rook van een bosbrand te zien en vooral te ruiken. Verder was de lucht geweldig mooi en vielen ook de vele bloeiende bloemen op. Ik maakte de ene panoramafoto na de andere. Op deze hieronder zie je duidelijk rechts het deel met rook. Overigens zijn de weersomstandigheden in British Columbia (Canada) aanzienlijk verbeterd, waardoor we misschien minder last van de rook zullen hebben volgende week.

In het eerste deel van de wandeling was een bergwand die wel deed denken aan de Grand Canyon, zo imponerend!

Na twee uur fotograferen en wandelen (ongeveer 50-50) kwamen we dan bij het uitzicht op Hidden Lake. Het was erg groot dus bepaald niet Hidden (verborgen)...

Zoals te zien op de foto was hier in de verte nog een bergtop die nog vrijwel helemaal met sneeuw was bedekt (Gunsight Mountain). Bij dit uitzicht gingen we lunchen, omringd door eekhoorns en chipmunks. En daarna moesten we langdurig beraadslagen of we nog verder gingen. Er stond namelijk dat de afdaling naar het meer steil was, en nog 1,5 mijl extra, evenveel als we al hadden gelopen. Uiteindelijk zijn we toch op pad gegaan. Al snel liepen we langs een dromerige berggeit. Die zien er in Amerika een beetje vreemd uit, met een soort hondenkop. Hij had een halsband met een antenne van zeker 20 cm lang.

De afdalende wandeling naar het meer werd inderdaad steiler en steiler, maar na een half uurtje, ruim 150 meter hoogteverschil en nog een berggeit bereikten we de oever. Wat een prachtig meer!

Na een paar minuten zagen we een grote vogel boven het water zweven. Terwijl ik nog twijfelde of het misschien een visarend was, beantwoordde hij mijn vraag door met een steile duik een vis uit het water te grijpen! Ik was zo verbouwereerd dat ik er geen seconde film van heb gemaakt...

Toen begon het zwaarste stuk: weer ruim twee kilometer, met weer 150 meter klimmen over het steile pad. De eerste vijf minuten waren het zwaarst en daarna ging het wel. We kwamen weer langs dezelfde berggeit met antenne en iets verderop zagen we tamelijk dichtbij een groepje Bighorn-schapen.

Het was ondertussen wel wat drukker geworden, dus hier ook veel toeschouwers met camera's.

Nou ja, rond kwart over vier bereikten we weer het bezoekerscentrum en na een kwartiertje wachten konden we in de eerstvolgende shuttlebus stappen.

'Thuis' in onze yurt hadden we nog kant en klaar eten in huis van onze boodschappen van gisteren, dus we konden snel aan tafel, buiten tussen de enorme sparrenbomen. Dat was fijn want we waren wel moe van onze wandeling. Helaas waren er een paar wespen die Ole snel naar binnen hebben gejaagd. Maar met een kopje koffie en later nog een plaatselijk biertje konden we deze heerlijke dag weer prettig afronden!