Vanmorgen namen we alweer afscheid van St Lucia. De nijlpaarden en krokodillen waren een leuk voorafje voor de echte safari's die voor de rest van de vakantie op het menu stonden. Marjon wilde echter graag nog wat kennismaken met de mensen die hier wonen, en in deze streek zijn dat de Zoeloes. Een willekeurig dorpje inrijden leek wat raar, maar na een paar kilometer zagen we in een grasveldje iets van de weg een hele groep auto's bij elkaar. Een markt! De kinderen bleven in de auto en zo liepen we met z'n tweeën door het hoge gras naar het veldje met auto's. Authentieker kon het inderdaad niet. Levende kippen!waren er te koop, maar ook werd er vlees gegrild, er liepen vrouwen met dingen op hun hoofd, etc.
Iedereen keek naar ons want we waren echt de enige blanke mensen in de wijde omtrek. We hoorden dus ook niemand Engels praten! Pas bij een kraampje waar we wat snoep wilden kopen voor de kinderen, werden we in het Engels aangesproken door een oudere man met een baard. Hij had moeite met de taal, maar zei dat hij het zo goed vond dat wij hier kwamen. Hij had een bos van een soort kruiden gekocht en hij vertelde dat hij die gebruikte om rook te maken, waarmee hij zijn voorouders kon oproepen. Er stond trouwens een man naast hem met een wit petje die een beetje gek was, of dronken, of allebei. Bij elke foto bleef hij thank you thank you zeggen tot de man met de baard hem na een tijdje de mond maar snoerde...
Ik vertelde dat we naar Hluhluwe gingen en de man met de baard vond dat erg leuk. "Ik heb daar ook een huis, en een vrouw. Ik heb drie vrouwen". Iets wat Zoeloe's inderdaad gebruikelijk is. We namen afscheid, kochten nog ergens een paar bananen en liepen terug maar de auto.
Tijdens de rit passeerden we nog diverse huizen met rondavels (de oude ronde huisjes).
Hluhluwe was niet zo ver, ca. 80 km. Je moet het trouwens uitspreken alsof je je mond vol hebt met water (shjlshjluwe of zoiets) dus we besloten het gewoon maar het Hilltop Camp te noemen, waar ons huisje staat. Er was net als gisteren weer een entree met een slagboom maar omdat ik onze voucher kon laten zien voor het verblijf, hoefde ik deze keer geen entree te betalen. Er was wel een enorm wildrooster in de weg, dat een hels kabaal maakte toen ik erover reed. Hierna moesten we nog 27 kilometer rijden, over een weg vol potholes (kuilen). Aangezien er allerlei wilde dieren rondlopen is het onderhoud van de weg waarschijnlijk niet eenvoudig. Al snel stak er weer een antilope over.
Ook passeerden we een klein groepje buffels. We haden stiekem toch wel olifanten en neushoorns verwacht, maar zo snel ging dat nu ook weer niet. Bij de parkeerplaats van het Hilltop Camp waren er weer de schattige Vervet-aapjes met hun zwarte kopjes. We konden pas over een uurtje inchecken, dus reden we eerst naar een picknickplaats. Er was een aapbestendige prullenbak en dat was te merken: de enige aap op de picknickplaats toonde geen interesse in ons eten. Na het inchecken reden we naar onze bungalow. Het was een echt split-level huisje zoals bij Center Parcs of Roompot, ineens waren we in Nederland! Alleen zat er gaas achter de klapraampjes, tegen de dieren. In de struik naast de veranda zat inderdaad een Vervet-aapje. Nadat we een tijdje wat hadden uitgepakt en gelezen, gingen we rond 16:00 uur eens op pad met de auto. Eigenlijk reden we gewoon weer over de weg in de richting van de ingang. Bij een strook grind naast de weg, toen we de hoop al een beetje opgegeven hadden, sprak ik de historische woorden "Hier moet toch gewoon wat te zien zijn, bijvoorbeeld daar in de verte bij die weg daar?" Inderdaad, er stond echt een groepje olifanten! Te ver voor een herkenbare foto, maar we kregen weer een beetje moed. Op de heenweg waren we een poeltje gepasseerd, waar we een paar buffels hadden gezien, dus dat leek een mooi plekje voor meer dieren. En toen was het echt zover. Een neushoorn.
Deze potige witte neushoorn, een mannetje met een enorme hoorn, had echt eens zin in een lekker modderbad. Hij rolde een paar keer op zijn rug, zoals een kat of hond dat zou doen. Hij leek er echt van te genieten!
Hij zat helemaal onder de modder, ook wel een indrukwekkend gezicht.
Helaas was hij zijn badhanddoek vergeten, dus verderop ging hij zich dan maar afvegen aan een overhangende tak.
Wat een show, en dat op maar enkele tientallen meters bij ons vandaan! Iets verderop passeerden we een jonge struisvogel, en kort daarna stak er weer een zwijn de straat over.
Ook zag Ole net naast de auto plotseling een prachtige antilope tussen de struiken. Nu de zon al flink zakte viel het niet mee om een goede foto te maken, maar toch.
In ons boekje ontdekten we dat het een Nyala geweest moet zijn (de antilope die in het begin was overgestoken waarschijnlijk ook). Na een tijdje gingen we maar eens een onverharde zijweg op, wel een gokje in een gewone personenauto, maar het was de moeite waard. Al snel moesten we in de remmen, omdat er een buffel de weg overstak. En nog een, en nog een. En nog een. Dat ging zo een heel tijdje door! Omdat er eentje echt rende, dachten we even dat er misschien een roofdier aan kwam, maar nee. Wel een laatste foto, want het werd echt te schemerig.
We kwamen een paar echte open safari-voertuigen vol toeristen tegen (zouden die ook zo'n mooie neushoorn in de modder hebben gezien?) en keerden toen om. Op de terugweg kwamen we nog diverse auto's tegen, op weg naar de uitgang want die zou om 18:00 uur sluiten. Wij trokken wat kleren met lange mouwen en lange broeken aan, want in de schemering zouden natuurlijk de muggen komen (tja, toch niet gezien!). En toen reden we naar het restaurant waar we een buffet met Indiase gerechten kregen. Het personeel was echter Zoeloe, en na de maaltijd kwam bijna de volledige ploeg (met keuken-haarnetjes en al) naar voren om heel vrolijk te dansen en zingen. Het was werkelijk heel goed, meerstemmig. En met heel lastige bewegingen van de benen - het is blijkbaar de bedoeling om je benen zo hoog mogelijk op te steken, tot aan je gezicht!
Morgen gaat de wekker rond 05:30, dus de kinderen gingen al rond 21:00 naar bed!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten