De laatste dag en de terugreis

Je moet natuurlijk het beste bewaren voor het laatst. Gisterochtend (zondag) was onze laatste gamedrive. Al gelijk toen we wegreden, vertelde JP dat het leeuwenpaar (man en vrouw) gevonden was. Daar reden we dus gelijk heen. Na een paar honderd meter merkte Marjon echter, dat ze haar camera-accu aan de oplader had laten zitten. Ze wilde de kans op leeuwen echter niet voor ons verknallen, dus liet ze het aan de camera's van Ole en mij over...

We werden niet teleurgesteld. Ongeveer op de plek waar ze werden verwacht, kwamen we ze tegen.

Het mannetje was erg groot, van een sterk geslacht uit het westen van Zuid-Afrika. Hij was pas vier jaar oud. Leeuwen worden overigens niet oud, meestal niet ouder dan 12. Het stel was waarschijnlijk op zoek naar de drie jonge leeuwen die ook in het park rondliepen. Af en toe stopten ze om rond te snuffelen en te ruiken. Dat ruiken, met gebruik van hun tong, doen ze op een heel angstaanjagende manier!

Op een gegeven moment splitsten ze zich op, alsof ze toch een prooi wilden omsingelen. Wij volgden het mannetje. Een heel mooi dier!

Na een tijdje kwamen ze weer bij elkaar en kort daarna verdwenen ze in een onbegaanbaar bosgebied.

We reden natuurlijk nog een paar uur rond. Zo kwamen we bijvoorbeeld dit familielid van de koekoek tegen (legt zijn ei niet in andermans nest).

We reden op een gegeven moment langs een heliplatform, middenin het bos. Hier vertrek je met een helikopter als je de hoogste golftee van de wereld wilt afslaan: 400 meter hoog! Op het heliplatform, dat omringd was door een lage omheining van stroomdraden, stond een man met een grote koelbox te wachten op een paar golfers. Een paar honderd meter verderop kwam er iets recht op ons afgelopen, SHIT riepen we met een paar man tegelijk! (sorry!)

Dit waren dus de drie jonge leeuwen waar het andere stel naar op zoek was (eentje staat niet op deze foto). We reden achteruit, achteruit, achteruit, terwijl de dieren naar ons toe bleven komen. Uiteindelijk passeerden ze ons rakelings, zodat we konden keren. Ze liepen recht naar het heliplatform...

"In hemelsnaam, ga niet rennen!", dacht JP hardop. Niet dat hij zich zorgen maakte om de man op de helipad, maar wel over het feit dat een rennende man de leeuwen waarschijnlijk zou aanmoedigen om over het schrikdraad te springen. Dat zou kunnen leiden tot vervelende verwondingen van de leeuwen. De leeuwen sprongen niet. Toen we dichterbij kwamen, zagen we de man nergens. Zat hij in de koelbox?

 

Uiteindelijk lieten we de leeuwen verder met rust. De laatste bleek trouwens een GPS-zender om te hebben, net als de cheeta van eergisteren. De GPS wordt alleen voor het beheer gebruikt, om enig zicht te hebben op wat er in het park gebeurt.

Bij de terugreis reden we nog een rondje om ons Wildside tentenkamp. De drie leeuwen waren namelijk in die richting gelopen... Gelukkig waren ze er niet. Wel zei JP, dat hij ervoor wilde zorgen dat enkele tenten aan de rand van het kamp (waaronder die van Ole en Nando) na ons vertrek niet gelijk weer bezet zouden worden.

 

Na de safari was het tijd voor het ontbijt, en voor het afscheid van JP. Hij had overigens een Zweedse vader en een Ierse moeder, en heette eigenlijk Jean Pierre. Ik vond het mooi om in Zuid-Afrika te zien dat zo'n typische blanke macho (want dat zijn alle rangers) de beste maatjes was met een gitzwarte ranger, die grappig genoeg Jan heette! Vroeger was zo'n vriendschap ondenkbaar. Het is me in deze vakantie vaker opgevallen dat de meeste gidsen van verschillende huidskleuren veel met elkaar lachen. Ze hebben natuurlijk meer met elkaar gemeen, dan met de meeste toeristen.

 

JP gaf nog wat advies over hoe ik moest rijden om de felbegeerde benzinepomp te vinden. Onderweg naar Johannesburg zou het toch nog 80 kilometer verder zijn. Aangezien er nog geen lampje brandde op mijn dashboard, maakte ik me daar eigenlijk geen zorgen over. Maar wel over de eerste paar kilometer zandweg, waarop ik eergisteren bijna was vastgelopen. Ook daarover kreeg ik goed advies van JP.

 

Ik had onthouden dat het zand op de linkerhelft steviger was, en dus reed ik daarover terug. Maar dat was een misvatting. Alleen in de buurt van het kamp was links beter. Na een paar honderd meter liep ik dus echt vast. Ik kwam niet meer vooruit, noch achteruit. Hier ergens waren toch de leeuwen? Ik belde dus naar de receptie. Ze zouden een paar rangers naar ons toe sturen. Toevallig kwam er een safariauto van de andere kant op ons af. De ranger in die auto zou ook hulp halen. En hij zei: "Niet uitstappen!". Juist.

 

Na een paar minuten kwam er inderdaad een pick-up met twee rangers aangereden. Er reed een safariauto met een groep achter ze aan. Nu mocht iedereen wel uitstappen, want er moest geduwd worden. Ik moest uiteraard sturen. Uiteraard was het een heel spektakel en het liep goed af. Ole en Nando duwden mee en Marjon heeft het gefilmd!

We vonden de benzinepomp inderdaad, en er ging inderdaad meer benzine in dan de vorige keren... Langs de weg naar het benzinestation stonden kraampjes waar sinaasappelen werden verkocht (die in deze streek veel werden geteeld). Fotogeniek!

Er liepen daar ook meer kinderen rond dus konden we nog een laatste hoeveelheid kleren en andere leuke dingen uitdelen, zoals fluitjes. Bij het benzinestation waren ze duidelijk te horen...

 

De weg naar Johannesburg was best wel eentonig. Vlak land met lage boompjes, eigenlijk een beetje zoals sommige delen van het Krugerpark. Het was daarom geen verrassing dat we tussen Pretoria en Johannesburg door een paar rangers langs de kant van de snelweg werden gemaand langzamer te rijden. Inderdaad, in de berm renden drie zebra's!

Wat in dit gebied vooral opviel was het contrast tussen zeer arm en zeer rijk. Zo zagen we eerst dit:

En later weer dit:

We hadden nog tijd over voordat we op het vliegveld moesten zijn, en we hadden nog authentieke souvenirs nodig die langs de straat worden verkocht. Ik vermoedde dat we dan naar een museum moesten rijden, want in Soweto vond je daar ook de souvenirkraampjes. We reden naar het Cradle of Humankind-museum, waar de oudste menselijke resten zijn opgegraven. Het was een bijzonder gebied, waar veel werd gefietst. Er waren daarom zelfs fietsstroken langs de weg! 

Helaas had ik eerst een restaurant met de naam Cradle of Humankind in TomTom ingetypt, zodat we echt in tijdnood begonnen te raken toen we wel het museum hadden gevonden. We hadden namelijk nog hooguit een uurtje, terwijl het museum alleen met een rondleiding te bezoeken was van een uur, die pas over een kwartier zou beginnen. Het was namelijk een grottencomplex, waarin je ook een helm op moest. Niet te doen zonder gids. Er waren ook al geen kraampjes. We kochten daarom maar een paar dingen in de museumwinkel en reden richting vliegveld.

 

Deze streek was weer anders dan op de heenweg. TomTom stuurde ons langs de dure buitendorpen van Johannesburg. Zo reden we over de Hendrik Potgieter Road langs dorpen als Ruimsig en Wilgeheuvel, met grote shopping malls en ook een enorme Makro.

 

En toen kwamen we dus weer bij de autoverhuurbalie op het vliegveld van Johannesburg, waar we op 11 juli afscheid hadden genomen van Ismael die ons op indrukwekkende wijze door Soweto had rondgeleid. Het leek nog zo kort geleden, en toch ook weer zo lang. Het riep bij mij wel wat emotie op, ik was nog helemaal niet klaar om weg te gaan uit Zuid-Afrika!

 

De man van Budget Rent-a-Car zag al snel dat ik een paar lelijke krassen van boomtakken op mijn splinternieuwe auto had. "Ben je er mee in het Krugerpark geweest?". Uiteraard! Hij gaf wel erg duidelijk aan dat hij mij zou matsen door op het formulier in te vullen dat er geen schade was. Ik gaf hem dus 20 Rand...

 

Nou ja, omdat we niet bij het museum naar binnen waren gegaan, was er nog tijd over voor het kopen van souvenirs in de grote tax free winkels op het vliegveld. Ik hield evengoed nog meer dan 1000 Rand over die ik toch maar naar euro's wisselde. En toen konden we dus naar de gate, waar inderdaad een dubbeldeks Airbus A380 voor ons klaar stond. Sterker nog, er waren er wel drie! Een van British Airways, een van Lufthansa en die van ons, van Air France. Het was al donker en er viel verder niet veel van te zien, maar zelfs Marjon vond onze A380 toch wel imposant genoeg voor een foto.

Eenmaal in het vliegtuig was het niet echt heel anders dan in een 747, 777 of een A340. Wel was de vorm van de romp anders, waardoor er naast de stoel van Ole nog vreemd veel ruimte overbleef naar het raam. Het toestel maakte bij het taxiën en opstijgen vrij weinig lawaai, waar ik inderdaad al over had gelezen. Maar het was ook weer niet opvallend stil. We kregen al snel een aperitief (Marjon nam champagne!) en na het diner kregen we ook een borrel aangeboden. Het entertainment-aanbod was helaas wel erg Frans en omdat we ook al niet konden slapen was deze vlucht toch beduidend minder gerieflijk dan de heenvlucht met KLM.

 

Daar kwam nog iets bij. Een van onze kinderen (ik noem even geen naam) had erg veel moeite met het afscheid van Zuid-Afrika en moest huilen bij het opstijgen. Terwijl ik hem troostte, voelde ik ook een paar keer nattigheid bij mijn eigen ogen. Toen we daarna samen Mandela: Long Walk to Freedom hadden gekeken, begon dat weer overnieuw. Overigens een goed gemaakte film.

 

En de misère was nog niet voorbij. Drie kwartier voor de landing maakt het vliegtuig ineens een flinke omweg. En het begon flink op en neer te bonken - turbulentie. Een bliksemflits knalde langs. En toen werd Ole luchtziek. Maar goed dat het niet lang voor de landing was. Het enorme toestel kwam met een flinke klap op de landingsbaan van Paris Charles de Gaulle. Het was 04:28 uur. Onze aansluiting zou om 8:50 pas vertrekken. We waren natuurlijk niet erg wakker maar dat maakte de tijd er niet korter op. Iets te laat stapten we in de KLM Boeing 737 naar Amsterdam.

 

En toen hoorden we tot onze verbazing dat we nog niet konden vertrekken. Het zware onweer hing ook boven Schiphol. We liepen misschien wel twee uur vertraging op. Maar de captain vermoedde dat de luchtverkeersleiding wel eerder een gaatje zou vinden. Met onze gordels los, keken we uit op een ander gestrand KLM-toestel. Er vertrok hier elk uur wel een toestel van KLM of Air France naar Amsterdam.

De captain had ongelijk. Schiphol werd zelfs even  helemaal gesloten. Na een tijdje moesten we maar weer uitstappen. We liepen amper rond, of er werd alweer omgeroepen dat we over een half uurtje moesten instappen. En toen we waren ingestapt, moest de captain ons melden dat Schiphol opnieuw was afgesloten en nu weer net was vrijgegeven. Nu zouden eerst de toestellen in de lucht worden geholpen en daarna de toestellen die waren uitgeweken naar een ander vliegveld. We zouden nog bijna twee uur moeten wachten. Ondertussen had het andere KLM-toestel dat we hadden gefotografeerd wel een gaatje gevonden en verdween. Hij had volgens de dienstregeling drie kwartier ná ons moeten vertrekken!

 

Nou ja, in plaats van 8:50 vertrokken we pas om 12:30 uur. De purser besprak met iedere passagier individueel hoe we ervoor stonden, erg sympathiek. Er waren heel veel mensen aan boord die op Schiphol hun aansluiting zouden gaan missen en dus moest iedereen gerust worden gesteld.

 

Na 50 minuten zette de captain het vliegtuig zo rustig op de Aalsmeerbaan aan de grond, dat ik het niet eens merkte! Wat een contrast met de A380. Onze bagage was buiten ons zicht ook op Charles de Gaulle overgestapt en lag keurig bijna als eerste op de band. Buurman Dik kwam ons ophalen en zo waren we al rond kwart voor drie thuis.

 

Het is bij ons een beetje een traditie om na een lang verblijf in het buitenland Chinees te halen en zo reed ik rond etenstijd weer met mijn eigen auto rechts rijdend Hoofddorp door. En ja hoor, daar gingen mijn ruitenwissers weer aan als ik de richtingaanwijzer nodig had. Maar wat helemaal apart was: ik dacht nog een paar keer wilde dieren te zien! Maar de neushoorn was een struik, en de elanden waren honden.