Entabeni Game Reserve

Vanmorgen vertrokken we uit Phalaborwa, op weg naar onze laatste accommodatie van deze vakantie... De reis verliep zonder verdere bijzonderheden, tot we een beetje in de buurt van ons einddoel kwamen. De benzinetank begon een beetje leeg te raken, dus ik vroeg aan TomTom wat de dichtstbijzijnde benzinepomp was op de route. Die was er niet! Dan maar een andere die niet op de route lag. 32 kilometer verder! Er ging blijkbaar iets mis want die pomp was ineens weer ergens anders. Nog een andere dan maar, van Shell, 12 km verder. Toen bleek het Loodvrij 93 te zijn in plaats van 95. Ik nam maar de gok en liet de man er voor 100 Rand benzine in doen. Dat ging goed.

Toen kwamen we op de zandweg die we in de routebeschrijving hadden gezien. Weer veel steentjes, het schoot niet erg op. We passeerden wel twee keer een hek en toen zagen we alweer zebra's en gnoes lopen. We moesten nog 3,3 kilometer. Dat was helemaal een drama. Het zand werd losser en losser en toen liep onze Toyota dus echt vast. Stukje achteruit, gelukkig ging dat wel goed. Naar de andere weghelft, daar was het iets beter. Gas erop. Stukje verder: een zandhoop. Flink gas erop, hup er overheen. Opluchting, gehaald! Het Wildside Camp - dat heet zo, om het verschil aan te geven met het luxe golf resort aan het begin van de zandweg. Het Wildside Camp ligt echt in het Entabeni Game Reserve, terwijl het resort dus er buiten ligt. Er staan geen hekken om dit kamp. We werden daarom opgewacht door een echte ranger, met de naam JP. Hij is de komende twee dagen de begeleider van ons en van een ander Nederlands gezin. 

De tent waarin we verblijven bleek inderdaad zo luxe als we op internet hadden gezien. Alles zat er in wat een gewone hotelkamer ook heeft. Elektra, koelkast, fraai betegelde badkamer met douche, toilet en wastafel, alles. Tapijtje op de houten vloer, bureau met spiegel,... Daar zit ik dus nu te typen. We lieten hier onze spullen achter en gingen lunchen in het centrum van het kamp, 50 meter verderop. In totaal bleken hier iets van vier Nederlandse gezinnen te verblijven, verder niemand. Er bleek bij het centrum zelfs Wifi te zijn... We lieten JP de foto zien die Ole gisteren van de slang had gemaakt, die dus ook op dit weblog staat. JP keek een tel en deinsde toen achteruit: de Mozambique Spitting Cobra! Hij had daardoor al twee keer in het ziekenhuis gelegen! Zoals de naam al zegt, spuugt deze cobra zijn zeer gevaarlijke gif.

JP legde uit hoe het hier werkt. In het donker mogen we niet zonder Ranger buiten onze tent. Hij maakt ons morgen dus wakker om te melden als het veilig is. Vanmiddag om 15:00 koffie met koek, om 15:30 begon de game drive...

Ons safarivoertuig werd dus ook bestuurd door JP.  In tegenstelling tot de brede wegen in Hluhluwe en het Krugerpark, doken we nu direct de bospaadjes in. Na een paar zebra's kwamen er al snel olifanten uit het bos. We stonden met de auto in een stukje waar net even wat meer ruimte tussen de bomen was en dat beviel de olifanten blijkbaar wel want ze besloten daar met z'n allen te gaan eten, net naast ons. Het was een groep van ongeveer 10 olifanten, op een na allemaal vrouwtjes. Hier een foto van slechts één olifant, want ik heb zelf alleen deze gemaakt en Ole zit nu in zijn eigen tent.

We zagen verderop bij een plasje weer een aantal nijlpaarden, grotendeels onder water. Ze waren waterlelies aan het eten, hoewel ze meer van gras houden. Het was een leuk tafereel en dus reden we naar de andere kant van het water om ze beter te zien. We moesten halverwege stoppen voor een wegversperring: een grote krokodil. We hadden toch een beter uitzicht op de nijlpaarden en na een tijdje moesten we wel achteruit weer terug.

Er waren ook neushoorns gesignaleerd en die bleken heel fotogeniek op een grasveldje te grazen! Alsof het koeien waren. Na een tijdje besloten ze om er eens lekker bij te gaan liggen.

We vertelden dat we van de Big 5 alleen het luipaard nog niet hadden gezien. JP moest bekennen dat hij ook al maanden geen luipaard had gezien. Ze zijn het moeilijkste. Toen we een stukje verder hadden gereden, kreeg JP dus bijna een hartaanval toen het Nederlandse meisje in ons gezelschap ineens riep "Luipaard, geen grap!" Het klopte bijna, want het was een cheeta, een jachtluipaard dus. Er zijn er twee van in dit park. En deze cheeta loerde naar een groep gnoe's... Hij zat bij een steen, en beetje bij beetje stapte hij uit de beschutting in de richting van de gnoe's die hem nog niet hadden gezien.

Je zag hem twijfelen, spande af en toe aan om te sprinten... Gnoe's zijn eigenlijk te lastig voor een cheeta, maar ja, als je honger hebt... De afstand bleek te groot. Na een aantal minuten zonk hij neer in het gras om een tukje te doen.

In de natuur deden we een borrel, waarbij we dus ook een tijdje uitstapten. Daarna werd het al snel donker en dus kwam het zoeklicht tevoorschijn. JP koos een route die geschikt was voor luipaarden. Helaas, behalve een impala ontdekten we geen dieren meer. In het kamp werden we opgewacht met een beker warme chocolademelk en een flink kampvuur. Vervolgens een heerlijk maaltijdbuffet en toen werd het tijd dat JP ons naar onze tenten bracht. Ole en Nando hebben hun eigen tent en die kunnen we nu dus niet bezoeken!