We zitten nu dus in de Sefapane Lodge in Phalaborwa en ik vertelde gisteren dat we hier in een grote rondavel verblijven. Vanmorgen toen het licht was konden we ook de buitenkant goed bewonderen.
Helaas horen we in het huisje wel wat verkeerslawaai en ook een enkel vliegtuig, vanwege het zeer nabij gelegen vliegveld. Maar we hebben toch behoorlijk geslapen. Vanmiddag werden we om negen uur bij de receptie verwacht voor een "Cultural and Village Tour". Er stond al een minibussen klaar en een ander gezin, uit Tilburg. Er stond ook een groepje Chinezen die een aantal andere mensen ontmoette. Maar die gingen niet mee. Met onze gids Nicholas (Nico) vertrokken we al snel. Onderweg vertelde hij over de vele grondstoffen in deze regio, waardoor hier veel mijnbouw is gevestigd. De kopermijnen worden steeds vaker overgenomen door Chinezen en dat verklaarde het groepje dat we net hadden gezien. De mijnen zorgden ook voor bergen steen en eentje daarvan bestond uit gips. Dat werd dan weer gebruikt voor de bouw.
De stad Phalaborwa heeft circa 140.000 inwoners maar eigenlijk bestaat dit uit een aantal aan elkaar gegroeide dorpen. Die bezoeken we dus vanmorgen. Bij onze eerste stop zien we gelijk een leuk jongetje en Ole maakte daar een leuke foto van met zijn moeder.
We hadden nog steeds spullen in de tas om weg te geven en zo kreeg hij een bal en een lolly. Toen we wegreden zagen we hem enthousiast spelen met de bal dus dat was mooi om te zien.
Net als in Asbury en Soweto stonden hier de huizen van de rijken en de armen gebroederlijk naast elkaar. Ook waren er wel wijkjes met tamelijk identieke huizen van mijnbouwmaatschappijen en de overheid. En we zagen ook weer de typische Mandela-huizen zoals ze hier heten. Dat zijn huizen die door de landelijke overheid overal in het land zijn neergezet om krotten te vervangen. Na een tijdje vertelde Nico over een radiozender voor de plaatselijke bevolking. In een gebied met een straal van 200 kilometer verzorgt deze zender informatieve programma's. We stopten om er naar binnen te gaan.
En ja hoor, binnen een paar minuten zaten Marcel (de Tilburgse vader) en Nando in de uitzending!
In een aantal minuten konden Marcel en Nando vragen in het Engels beantwoorden over waar ze vandaan kwamen, hoe ze het vonden in Zuid-Afrika en welke dieren ze al hadden gezien. Het ging prima!
De scholen zijn weer begonnen maar tijdens een pauze gingen we op bezoek bij een aantal kinderen die samen traditionele dans aan ons laten zien. De gids vertelde van tevoren wel, dat sommigen misschien wat moeite hadden omdat er net een besnijdenisceremonie was geweest... Al toen we stopten hoorden we een heleboel lawaai. Ze zaten namelijk samen te trommelen! Vervolgens gingen drie jongens samen dansen (van Nico hoorden we later dat een aantal jongens niet was gekomen).
Ze gingen ook op elkaar staan!
We waren overigens niet de enige toeschouwers. Al vanaf onze aankomst stonden een paar klasgenoten in hun schooluniform te filmen met hun mobiele telefoons, en er waren diverse ouders en buurtkinderen.
Uiteraard was dat ook een goede gelegenheid om weer wat speelgoed uit te delen. Nando en ik gingen wat meebewegen op de muziek en toen gingen er ook een paar ouders meedoen. De ouders vonden het ook echt leuk en al met al duurde het geloof ik wat langer dan de schoolpauze voor we weer door reden. We stopten onderweg nog in een wijk voor vluchtelingen uit Mozambique. Die waren eind jaren 80 gevlucht voor de burgeroorlog en via het Krugerpark (dus langs de roofdieren!) Zuid-Afrika binnengekomen. Eerst waren ze in tenten ondergebracht maar later fatsoenlijk in woonhuizen. Men vond het niet raar dat ze bleven (veel kinderen zijn hier ook geboren) en ze hadden dan ook allemaal een verblijfsvergunning gekregen. Ik vond het opvallend dat de regering hier dus ook gewoon geld voor had. Het is toch echt wel een rijk land, alleen is het geld wat moeilijk verdeeld. Dankzij de mijnbouw is de werkloosheid in deze regio hier relatief laag, rond de 30 %, vergelijkbaar met Spanje (en beter dan Andalusië). Met name de mijnen bezoeken ook de verschillende scholen om schoolverlaters praktijkonderwijs te geven.
Na de tour kregen we bij de lodge nog een kleine streekmaaltijd: pap met chakalaka en boerewors.
Nu lijkt dit misschien niet op Nederlandse pap en dat klopt. Pap is hier de lokale versie van nsima, de maispuree die Marjon al kende uit Malawi. Deze pap was echter niet gemaakt van mais, maar van een ander soort meel. Maispap (nsima dus) heet hier Miliepap. Milie is dus mais en zo staat er ook op de Kellogg's cornflakes hier in het Engels dat het gemaakt is van milie! (in plaats van corn).
Na de lunch besloten we weer naar het Krugerpark te rijden. We zijn gisteren zo'n 120 kilometer naar het noorden gereden, maar hier ligt dus ook gewoon een ingang naar hetzelfde park. Sterker nog, we zijn hier maar net iets boven het midden van het Krugerpark! Het was al tegen twee uur en voor half zes moest je weer uit het park, dus we konden maar een klein deel zien. We wilden graag naar het water bij het Letaba Restcamp, zo'n 50 kilometer naar het oosten. Om niet dezelfde weg heen en weer te rijden, besloten we eerst de parallelle zandweg S131 te nemen en dan de geasfalteerde H9 terug te rijden. Al snel zagen we weer een olifant en hier was geen brand geweest, dus het zag er goed uit. Dachten we. Behalve hier en daar een klein groepje impala's en prachtige kudu's kwamen er echter geen dieren meer tevoorschijn, zelfs bijna geen vogels. Wat gek! Vooruit, hier dan een foto van een prachtige vogel, een Lilac-brested Roller (nog mooier als hij vliegt):
De vijftig kilometer lange zandweg lag vol steentjes en was hier en daar heel ribbelig dus het was niet al te fijn om te rijden. Bij de verschillende waterpartijen begonnen we te snappen waarom er geen dieren waren: geen water. Pas tegen vieren bereikten we Letaba en daar was nog wel iets van een rivier. En inderdaad, al snel zagen we giraffen (niet op de foto), zebra's, impala's en een waterbok op een dam.
Waterbokken zijn heel herkenbaar aan de schietschijf op hun achterwerk!
Nu moesten we weer ruim 50 kilometer terug, over een goede asfaltweg waar we niet meer dan 50 mochten rijden. Het was net na vier uur en we moesten dus voor half zes buiten staan. Zou moeten lukken, denk je dan. Na een tijdje stopten we weer even voor een olifant. Iets verder stond er een eentje nog dichterbij de weg, een van de grootste die we tot nu toe hadden gezien.
En weer een stukje verder stond een auto langs de weg. Weer een jonge gevlekte hyena!
En een stukje verder lag er iets half op de weg. Een slang! Achteruit voor de foto. Voor ik de videocamera had gericht, was de slang alweer achter de auto verdwenen, zo snel glibberde hij de best wel brede weg over. Ook Ole kon maar een foto nemen voor de slang in de berm onzichtbaar werd.
Het was duidelijk dat we op de heenweg ook deze route hadden moeten nemen! We vonden bijvoorbeeld ook een olifant op een mooi plekje. Na een tijdje kregen we door dat deze weg vlak langs een rivier liep. We stopten bij een uitzichtpunt waar nou net weer geen dieren te zien waren, alleen leek er in de verte een krokodil op een rots te liggen. We konden net niet zien wat het nu precies was. Pas later zagen we op de foto dat we weer een andere diersoort hadden gevonden!!!
Terwijl Ole deze foto maakte, zette ik even TomTom aan op mijn iPhone om te kijken hoe lang we nog moesten rijden. Het was 16:48. We moesten nog 46 minuten rijden, aaaargh! Dus dat werd een race tegen de klok. Ik begon met 80 km/u en dat ging natuurlijk prima over die asfaltweg. Mensen voor ons stopten voor een stel olifanten en zo haalden we ze in. Nu reden we achter een auto ... van de verkeerspolitie! Gelukkig reden ze 60 en dat zou goed moeten gaan. Ondertussen passeerden we diverse olifanten, waaronder een kudde van minstens twintig dieren langs de rivier. Helaas, geen tijd meer voor een foto... Om 17:26 kwamen we aan bij de Phalaborwa Gate...
Nog even snel een hapje bij de KFC (helaas geen gezellig centrum om te eten) en toen weer terug naar ons huisje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten