Ashbury Primary School

Gisteren had ik beloofd nog iets over Montagu te schrijven dus dat doe ik! Het is dus een stadje in de wijnstreek,en het is bekend om het geneeskrachtige bronwater. Montagu is dus een kuuroord, waar veel toeristen uit Kaapstad een paar dagen op vakantie gaan. We verblijven in een prachtig art deco hotel, Montagu Country Hotel. Dit hotel is in heel Zuid-Afrika een beetje bekend, doordat de roemruchte president Paul Kruger hier ooit ook wilde kuren. De eigenaar verklaarde dat hij het niet eens was met zijn beleid, en dus moest Kruger op zoek naar een andere verblijfplaats!

Maar goed, een kuuroord dus. En dat is wel terug te zien aan de gasten: allemaal bejaard of hoog bejaard! Omdat we gisteren al vrij laat binnen kwamen, gingen we hier in het restaurant eten. Zeer chique! Volledig bestek, kroonluchters, kaarsen, gedempt licht, en na een tijdje stapte een grijze heer achter de vleugel en begon met Vera Lynn: We'll meet again! Ook My way mocht niet ontbreken. De Zuid-Afrikaanse wijn was uiteraard perfect en mijn boboti heel lekker. En de koers van de Rand is heel gunstig, dus prima te betalen.

Nou ja, dat was dus de sfeer van het eten. Voor een indruk van het hotel, zie hier onze badkamer (voor twee, Ole en Nando hebben samen een andere kamer):

Links is nog een aparte douche...

Vanmorgen een uitstekend ontbijt en toen werden we gebeld door de receptie. Er stonden twee "teachers" op ons te wachten. Inderdaad, juf Brenda en juf Anelma van de Ashbury Primary School. Deze school heeft via min of meer toevallig (mensen die elkaar kenden) een band opgebouwd met de Flamingoschool waar Ole en Nando hun basisonderwijs hebben gekregen. In 2011 was een leraar van Ashbury, Brian Fluks, voor 10 dagen op de Flamingoschool en maakte grote indruk op de kinderen. Hij werd via Facebook ook bevriend met kinderen van de Flamingo, waaronder Ole. Maanden later, toen Ole jarig was in Costa Rica, kreeg hij ook een verjaardagswens van Brian uit Zuid-Afrika! Al snel werd Brian ernstig ziek en in maart 2012 is hij overleden.

Brenda en Anelma bleken twee gezellig lachende vrouwen van onze leeftijd. Brenda was met de auto en vroeg ons achter haar aan te rijden. Het was niet moeilijk om haar auto te herkennen!

Waar het blanke Montagu ophoudt, begint Ashbury, de zwarte wijk die vroeger natuurlijk strikt gescheiden was. Aan de rand van Ashbury, in een klein maar net huisje, woonde de zus van Brian die hem tot het laatst heeft verzorgd. Ze waren met 17 kinderen en Brian (van 1970) was de jongste. Nu zijn er al 10 overleden. In Zuid-Afrika vraag je niet waarom, maar een bekende ziekte zal er wel iets mee te maken hebben. Brian's zus had een muur vol foto's van Brian (en uiteraard van haar eigen familie). Brian had in zijn laatste dagen heel veel terug gedacht aan zijn verblijf in Nederland, waarschijnlijk de gelukkigste tijd van zijn leven.

We gaven de zus een dvd die we van juf Anneke mee hadden gekregen, met beelden van Brian op de Flamingoschool. Ook lieten we een paar dozen Droste-chocolade en rood-wit-blauwe kopjes achter. Met Marjon's toestel werden de nodige foto's gemaakt (heb ik dus niet bij de hand) en toen vertrokken we naar de school. Het grote gebouw was omringd door flinke hekken en waarschuwingsborden, maar op het terrein werden we vriendelijk welkom geheten door de nieuwe directeur. Het was geen prater maar we kwamen te weten dat de voertaal op de basisschool Afrikaans is, dus geen Engels. Kinderen bezoeken de school vanaf hun vijfde tot ze ca. 15 jaar zijn. Het is een grote school, met ca. 1050 leerlingen. De klassen zijn enorm, met wel 40 leerlingen. 

Dus tijd voor een kleine rondleiding. De school ziet er beslist niet veel slechter uit dan in Nederland, zij het nogal Spartaans kaal. Ook staan de oude houten schoolbanken tijdelijk buiten op de galerijen van de verdiepingen omdat de nieuwe directeur de school in de vakantie graag een opknapbeurt geeft. We bezoeken de klas van Brian, waar een vitrine staat met wat van zijn spullen, en van leerlingen van de Flamingoschool!

Brian's klas wordt ingericht als bibliotheek, en zo zagen we die grappige Afrikaanse titels:

In tegenstelling tot de Nederlandse basisschool, hebben de leerlingen al een lesrooster met verschillende docenten. Zo ziet het rooster van dit jaar eruit:

Hier nog een indruk van het Spartaanse binnenterrein:

Bij wijze van remedial teaching werd er ook in een apart gebouwtje gezorgd voor ca. 20 zeer moeilijk lerende kinderen. Deze kregen geen onderwijs, maar vooral activiteitenbegeleiding. Het ging om twee kinderen met het syndroom van Down, maar ook om meerdere kinderen die al voor hun geboorte waren belast met alcoholmisbruik.

Nadat ik me nog een beetje had verbaasd over de glimmende BMW van de directeur, reden we Ashbury binnen om een paar leerlingen te bezoeken. Het werd al snel duidelijk dat Ashbury geen gewone wijk is, maar ook een krottenwijk. Keurige (maar kleine) gemetselde huizen werden afgewisseld met houten en golfplaten bouwwerken. De onverharde weg zat vol kuilen. Toch hadden de meeste mensen wel een auto op hun terrein.

Heel opvallend: overal mensen langs de straten, vooral kinderen. Ze zwaaien vrolijk naar de juffen in de auto voor ons, maar ook naar ons. De leerlingen die we bezoeken wonen met z'n tweetjes in een piepklein huisje, moeder woont erachter. Hoewel ze net wakker zijn, vinden ze het toch leuk om kennis te maken. We laten wat oranje feestartikelen voor ze achter, haha, hier moeder:

Hier nog een paar typische foto's die Ole heeft gemaakt.

Van de krotten van Ashbury reden we naar de begraafplaats waar Brian's graf te vinden is. Zijn fraaie grafsteen was versierd met een prachtige delftsblauwe tegel, die "onze" juf Anneke had gegeven.

Van het trieste Ashbury gingen we naar het meest extreme tegenovergestelde: een rondleiding over het luxe kuuroord Avalon Springs. Daar speelde Nando een potje schaak met juf Brenda!

Der schakers maakten er een dramatisch spel van, waarin beide koninginnen werden geofferd, voor het spel werd onderbroken door onze gids. Met een elektrisch golfkarretje kregen we de meest luxe appartementen te zien. Daarna namen Brenda en Anelma ons mee naar een bekend bedrijfje uit Montagu waar gedroogde vruchten worden verpakt. Helaas was de drogerij gesloten, maar het winkeltje was wel open. Behalve de heerlijke vruchten vielen vooral de paté's ons op!

Op het naastgelegen terrasje, met een kopje cappuccino, bespraken we onze indrukken. De juffen vertelden ons dat er in de afgelopen 20 jaar weinig was veranderd in Ashbury. Bijna alle werkgelegenheid is seizoensgebonden, zoals in de wijnbouw, maar vooral ook bij een van de groente-inblikkers in het nabijgelegen Ashton. Er is daardoor bijna geen ruimte voor ontwikkeling van de zwarte inwoners van Ashbury, terwijl het de blanken in Montagu goed blijft gaan. Alleen met veel geluk kunnen slimme leerlingen als Brian, Brenda en Anelma een studiebeurs krijgen om aan een universiteit te studeren. Zij zijn nu middenklasse en laten hun kinderen niet in Ashbury naar school gaan. In Montagu hebben de klassen hooguit 25 leerlingen... Al met al geen vrolijk verhaal voor Ashbury. Toch is er wel wat veranderd; "vroeger zagen de blanken ons wel, maar ze zagen ons niet" zoals Brenda dat vertelde. Maar ook nu nog werd ze in ons bijzijn bij de gedroogde fruitwinkel voor een personeelslid aangezien.

Na het achterlaten van wat speelgoed en nog meer oranje feestartikelen was het dan tijd voor een behoorlijk emotioneel afscheid. Ook onze kinderen waren duidelijk onder de indruk.

Daarna dan maar een keer écht ontspannen, dus op naar Avalon Springs voor het heerlijke warme water! 

We sluiten de middag af met een simpele pizza met een milkshake die we meenemen naar het Montagu Country Hotel. Ondertussen is Nederland-Argentinië begonnen, dus tijd om af te sluiten!