Het is al 22:38 uur en we zijn bekaf omdat we nogal veel in de auto hebben gezeten vandaag. Wel heel, heel spannend want ik moest voor het eerst links rijden en dat in Afrika en dan ook nog in het donker terug! Maar geen ongeluk gehad, alleen hilarische toestanden omdat de hendels van de richtingaanwijzer en de ruitenwisser andersom zaten. Dus elke keer als ik de hoek om wilde, gingen de ruitenwissers aan, en als ik het groot licht aan wilde klikken, trok ik aan de ruitensproeier. Wel irritant om met links te schakelen, poeh. Gelukkig zitten de pedalen wel zoals we gewend zijn. Het is trouwens een Toyota Avanza, niet in Nederland te koop.
We kregen de auto tijdens het ontbijt, niet heel handig. Maar daarna snel op pad. Oeps, de TomTom op mijn telefoon weet nog niet waar we zijn! Kaart lezen, dat is even wennen, we rijden eerst totaal verkeerd. Maar na een kwartiertje rijden we dan toch de goede kant op richting Simon's Town. Dit stadje is bekend om de pinguinkolonie. Die kolonie is in de jaren 80 spontaan daar genesteld en snel gegroeid. Er zaten pinguïns in alle leeftijden: met dons (Max.60 dagen oud), jeugdkleed (Max. 2 jaar oud) en volledig verenkleed.
Dit was allemaal aan het strand. Toen we terugliepen zagen we nog ee grote rots met allemaal puntjes erop. Even inzoomen allemaal, ja, inderdaad, nog veel meer pinguïns!
TomTom doet het gelukkig. Nu naar natuurpark Cape Point, weer een half uurtje naar het zuiden. Overal bordjes: Bavianen zijn gevaarlijk. Laat geen deuren en ramen open. We stoppen bij een prachtig uitzicht.
Overal staan hier de verschillende fynbos-planten, zoals de protea's helaas niet in de bloeitijd.
Tijdens het rijden passeren we een veld waar een soort antilopen rondstappen! Ik verwacht ze later weer te zien dus rijd door (nu al verwend...). Verderop loopt nog een dier, nu stoppen we wel. Een struisvogel!
Dan rijden we verder naar het uitsterste puntje, Cape Point. Hier zien we dan inderdaad bavianen. Sterker nog, we horen al snel een vrouw gillen, die door een baviaan wordt gegrepen (waarschijnlijk vanwege haar handtas). Ole ziet het gebeuren. We rijden weer een stukje terug, naar Kaap de Goede Hoop! Onderweg passeren we weer een koppeltje struisvogels.
En dan komen we op het meest zuidwestelijke puntje van Afrika.
Ook hier lopen bavianen maar we zijn er nu een beetje aan gewend.
Het is inmiddels kwart voor drie. We hebben nog een bestemming op onze verlanglijst vandaag, een plaatsje met de mooie naam Hermanus. Dat is echter ruim 2,5 uur rijden en om 17:50 wordt het donker. We doen het toch maar. Slingerend door de eerste wijnvelden, met een paar flinke berghellingen, vooral over de 2-baans autoweg A-2 komen we in het fraaie Hermanus aan. De baai bij Hermanus is bekend om de walvissen! Marjon en ik hebben er een hard hoofd in, maar we parkeren en wandelen naar de rotsige kust waar een aantal mensen staan te kijken. Dat daar in het water, een paar honderd meter verderop, lijkt toch inderdaad op... En wat duikt er ineens pal naast mij op tussen de rotsen? Een dassie!
Er zitten er hier trouwens wel een aantal. Dat beest in de verte moet toch echt een walvis zijn. En inderdaad, hoe dichterbij we komen, hoe duidelijker. Alle andere foto's die ik tot nu heb geplaatst tot nu toe heb ik zelf gemaakt (vooral met mijn videocamera) maar ik kan het niet laten om nu toch deze foto van Ole te kiezen:
Het rotsige strand zorgt hier ook voor prachtig brekende golven (weer een foto van mij deze keer):
Vervolgens gingen we een lekker hapje eten (goed betaalbaar hier). Het was bij een restaurant dat Tapas heette, maar toch bestelden we fish & chips (Marjon), een hamburger (Ole) en nacho's (Nando en ik samen). Daarna met de auto in het pikkedonker, anderhalf uur rijden terug naar Kaapstad. Weer die N2, best veilig voor een provinciale weg.
Dat was het voor vandaag, het is bedtijd. Binnenkort wel een sessie met meer foto's die Ole tot nu toe heeft gemaakt (die van Marjon staan niet op mijn iPad).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten