Als je me nu vraagt wat ik vond van Zuid-Afrika, kom ik steeds maar bij één woord terug: Verpletterend. Drie weken is eigenlijk te kort om dit land te bevatten. Je hebt hier niets aan een reisgids, de werkelijkheid is heel anders. De opvallende dieren zijn natuurlijk leuker dan een dierentuin, maar eigenlijk zijn die safari's maar bijzaak. Het vaak heel weidse landschap, met prachtige vormen en kleuren is minstens zo verpletterend als die grote olifanten of spannende leeuwen. Maar het zijn vooral de mensen die Zuid-Afrika zo'n geweldig vakantieland maken. Echt bijna iedereen die je leert kennen heeft een bijzonder verhaal of vindt het gewoon leuk om mensen "van overseas" te ontmoeten. In ieder geval neemt bijna iedereen in elke situatie wel even de tijd om heel nadrukkelijk te vragen: "How are you?" en ze vinden het fijn om diezelfde vraag dan ook te beantwoorden met "I am fine, thank you!" Dat heeft op mij veruit de meeste indruk gemaakt. Ik heb een paar opvallend wijze mensen leren kennen, zoals Ismael in Soweto en Pumo in Hluhluwe. Vorige week kwam ik daarom tot de conclusie dat het beslist geen toeval was dat Nelson Mandela een Zuidafrikaan was.
Maar eigenlijk is het heel simpel: ik wil Zuid-Afrika aan iedereen aanraden. Het is geen onveilig land, zoals veel reisgidsen suggereren. Het is juist een heel veilig land. Je moet de ongeschreven regels kennen, net zoals in Nederland (hier kun je ook maar beter niet in het donker in je eentje bij een geldautomaat pinnen, daar dus ook niet). Het leven is er heel betaalbaar - wat dacht je van een benzineprijs van een euro per liter - maar ook de vliegtickets vallen mee in vergelijking met bijv. Zuid-Amerika. En het allerbelangrijkste: je zult je er geen dag vervelen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten