Naar St Lucia

Na een heerlijk onbijt (de kinderen bestelden een compleet Engels ontbijt) gingen we weer op tijd op weg. Eigenlijk nogal rechttoe-rechtaan, de N3 volgen. Af en toe een tolpoortje. Al snel na zo'n tolpoortje (8,50 Rand) besloot ik om even te tanken. Bij een dorpje ging ik de snelweg af, omdat ik daar wat autobedrijven zag liggen. En inderdaad, al snel kwamen we bij een Shell-station. Zelfbediening doen ze hier niet aan bij een benzinepomp, een man doet het werk voor je en wast ondertussen de voorruit, een fooi wordt niet verwacht! Snel weer tussen wat wegwerkzaamheden door naar de snelweg. Oeps, TomTom wist door de wegwerkzaamheden de nieuwe oprit nog niet te vinden. Welke kant moesten we nu de snelweg op? Heen, weer, rotonde rond, heen, weer, rotonde rond, vooruit, deze kant dan maar. Inderdaad, in Nederland zou je deze moeten nemen, maar als je links rijdt doe je dit toch verkeerd. We reden dus weer richting Durban... 11 km terug, snelweg af, oh ja, tolpoortje, 4,50 Rand. Andere kant de snelweg weer op, oh ja, weer tolpoortje, opnieuw 4,50 Rand... Dus 9 Rand teveel, € 0,62. Plus 2 x 11 km aan tijd en benzine...

Vooral opvallend: alles werd plotseling groen om ons heen. De eindeloze gele, verdorde grasvelden die ons sinds onze vlucht naar Johannesburg hadden achtervolgd, waren plotsklaps vervangen door tropisch groen. Ineens leken we terug in Costa Rica, ook omdat de snelweg minder breed werd. Af en toe passeerden we een dorpje, meestal met een paar rondavels als opslagruimte, zie de volgende foto, bovenaan links, rechts van het huis.

Bij een bocht kwamen plotseling auto's met knipperende zwaailichten de weg op, die al het verkeer op de autoweg tegenhielden, onmiddellijk gevolgd door misschien wel de grootste oplegger die ik ooit had gezien, met heel veel wielen, en er bovenop een grote generator. Twintig kilometer reden we met een slakkengang van 40 km/u achter dit megatransport aan, en niet alleen wij...

We kregen zo wel een beter beeld van de dorpjes langs de weg, waar veel dorpelingen ook nieuwsgierig kwamen kijken naar het grote transport.

Het heuvelachtige landschap werd verder bepaald door eindeloze velden suikerriet, met de bijbehorende grote vrachtwagens.

Bij de afslag naar St Lucia werden we verlost van het zware transport. Gelijk kwamen we in een nog tropischer omgeving. En er verschenen borden om ons te waarschuwen voor wilde dieren op de weg. En dan geen plaatje van een hert, zoals de overstekend wild-borden in Nederland, maar met een olifant! En verderop, elke kilometer een bord met een nijlpaard! Hippo crossing, stond er onder. Dat beloofde wat. We kwamen nu in het iSmangaliso Wetland Park, werelderfgoed van Unesco. Het is heel groot, zo'n 280 kilometer lang. Naast duizenden nijlpaarden en  krokodillen leven hier ook vele soorten vogels. Uit een raam van onze kamers in de Amazulu Lodge keken we uit over een braakliggend terreinen waar inderdaad binnen een paar meter een groepje ibissen neerstreek.

Verder deden we het rustig aan vanmiddag. Beetje shoppen in het toeristische St Lucia. We wilden eigenlijk onze boottocht van overmorgen een dag vervroegen, omdat we overmorgen alweer doorreizen, dus gingen Marjon en ik het dorp weer in om dat te regelen. Onderweg werden we echter verrast door diverse schattige aapjes die de vuilnisbakken voorzichtig aan het plunderen waren! Omdat we het safaribureau toch niet konden vinden, gingen we terug om de kinderen te halen, en de camera's.

Het was maar net vijf uur geweest, en toch zonk de zon plotseling als een baksteen achter de horizon. 

Toen we terug wilden lopen naar de marktkraampjes iets verderop, zag ik ineens een flinke, zwart-witte vogel langs scheren. Ik keek nog eens - wat een snavel! Het was een neushoornvogel! Hij staat op film, hier een filmbeeldje waar rechts een vogel is te zien, meer niet...

We kochten wat souvenirs en bananen (zeker een kilo voor € 0,69) en toen hielden we het voor gezien. Ondertussen had de aardige mevrouw van de receptie onze excursie al telefonisch voor ons vervroegd naar morgen. We aten wat eenvoudigs - eigenlijk gewoon belegde broodjes en daarna was het tijd om eens te skypen met Nederland. 14 juli, de 75e verjaardag van mijn vader! Leuk om het eens via video te proberen, helaas slecht te verstaan. Maar nog niet eerder live-beelden van mijn ouders over bijna 10.000 km afstand gezien!

's Avonds hebben we nog een tochtje met de auto gemaakt, op zoek naar overstekende nijlpaarden ("hippo crossing", toch?). Die komen namelijk in het donker aan land om te grazen. Het was erg spannend om in het pikkedonker over de weg langs het water te razen, met allemaal bijzondere schaduwen, maar geen hippo te zien. De mevrouw van de receptie had ons al gezegd, dat ze bij volle maan niet zo snel te zien waren.

Kortom, dan maar wat tv kijken (Ole en Nando) en Sudoku's maken (Marjon). Het WK was voorbij dus ineens was de avond wat onwennig! Nando was in ieder geval erg moe...