Van Hluhluwe naar Swaziland

Gistermiddag (vrijdag) hadden we geen excursie meer op het programma staan. We gingen er dus weer op uit met onze Toyota Avanza. Een terreinwagen is het niet, maar hij is redelijk robuust en staat hoog op zijn wielen. We waagden ons dus ook op de onverharde wegen waar de game drives steeds over reden. Marjon vroeg of ik nog dieren op mijn verlanglijstje had staan. Ik zei dat ik nog wel giraffen wilde zien. Ik werd op mijn wenken bediend! We kwamen bij een paar half ondergelopen betonplaten die een soort brug vormden. En daar kwam een giraf, een mannetje! Van de andere kant kwam nog een auto.

Al snel kwamen er twee vrouwelijke giraffen aan gewankeld.

De andere auto wachtte tot de giraffen aan de kant gingen, en reed door. Die heeft heel wat gemist! De twee vrouwtjes hadden dorst, en namen alle tijd om te drinken. En dat was heel grappig om te zien! Elke keer als ze hun kop weer opstaken, gutste er een hele straal water achteraan.

Het hele tafereel werd enigszins ongeïnteresseerd gadegeslagen door een flinke gier.

Behalve met water spetteren, likten de giraffen ook elke keer zorgvuldig hun neus en bovenlip droog, heel komisch.

Wij stonden misschien op 10 meter afstand en de giraffen vonden het geen probleem. Het mannetje hield de hele tijd wel een oogje op ons, en dronk zelf geen slok. Ik filmde en filmde, het was net of ik zo'n BBC-documentaire van David Attenborough maakte. Ik ben erg benieuwd hoe dat er op een grote tv uit gaat zien.

Een hele tijd later was de dorst van de giraffen gelest en gingen ze er vandoor. Het begon al een beetje te schemeren en dus moesten we weer terug. Dat viel nog niet mee. De onverharde wegen waren als rondjes aangelegd en zo kwamen we een paar keer uit bij een modderige helling die in de rivier eindigde. Blijkbaar had ik geen keus en met een flinke vaart dook ik met de auto door de modder het water in. Er bleek toch beton onder het water te zitten en moeiteloos haalde ik de overkant. Zo was er ook een oversteek met enorme ribbels ervoor en ook dat lukte. Maar we waren wel echt de weg kwijt. Gelukkig kwamen we toen de pick-up van de onderzoekers tegen die we bij de game-drive al een paar keer hadden gezien. Best wel komisch, een pick-up met vier jonge studentes achterop. Marjon vroeg wat ze nu eigenlijk onderzochten. Het ging om het gedrag van leeuwen en wilde honden. Vandaag hadden ze nog geen leeuwen gezien... Een wilde hond lijkt niet zo exotisch, maar het gaat echt om een aparte diersoort die ook nog eens bedreigd wordt.

We kregen een goed routeadvies, waarbij we weer langs de oversteek van de giraffen kwamen... En toen we alweer een hele tijd hadden gereden, passeerden we zelfs weer een witte neushoorn. Ook vonden we weer de oversteekplaats waar we sporen van leeuwen hadden gezien. Dus nu maar een foto.

We waren zowaar voor het donker terug op het Hilltop Camp. Daar was het tijd voor de wekelijkse braai, barbecue dus! 's Avonds hebben we niet veel meer gedaan en zelfs Ole was voor de tv in slaap gevallen.

Ook vanmorgen (zaterdag) ging de wekker tamelijk vroeg, want vandaag wachtte een lange reis van bijna vijf uur rijden. Na het ontbijt vroeg een man van het restaurant of we het naar onze zin hadden gehad. Uiteraard! En we vertelden dat we naar Swaziland gingen. Dat vond hij leuk en vertelde dat de cultuur daar zo op de Zoeloes leek. We moesten daar vooral een dans gaan zien en vertelde trots over de wekelijkse dans die zij zelf hadden opgevoerd. Ik complimenteerde hem met de goede zang en hij vertelde dat ze nooit oefenden. 

Kortom, daarna vertrokken we in noordelijke richting. Maar nog voor we het park uit waren, zagen we  wel even een giraffengezin!

Na zo'n 80 kilometer bereikten we de grenspost. Wat een circus! Moderne gebouwen, maar ouderwetse bureaucratie. Eerst kregen we een briefje bij een slagboom. Toen naar binnen bij de douane. Niets aan te geven, maar er werd een stempel gezet op het briefje. Daarna naar de paspoortcontrole verderop in de gang. Oh, de overige gezinsleden moeten er zelf bij zijn, dus uit de auto gehaald. OK, zei de vrouw en we konden gelijk weer instappen. Naar de tweede slagboom, waar we het briefje moesten inleveren bij een zeer chagrijnige beambte. Vervolgens naar de Swazische kant. Weer een briefje. Weer zo'n modern gebouw met zo'n 8 loketten. Eerst de paspoortcontrole, en we kregen elk weer een mooie stempel erbij. Dan naar de douane. "OK, u komt met een huurauto, dan moet u naar de kassa". Dus wij naar de kassa. "Goed, vult u dit formulier maar in". "Heeft u een pen?" "Ja, ik heb er maar eentje dus als ik hem nodig heb, wil ik hem terug". Ik kon maar drie vragen beantwoorden voordat ze de pen weer nodig had. Dus vroeg ik aan een mevrouw van de douane of ze een pen over had. Helaas. 8 loketten, geen pen. Marjon nam de gok en vroeg het gewoon een loket verder. En ja hoor, toch een pen. Ik moest zelf het exacte typenummer, het motornummer en het chassisnummer invullen! Vervolgens was de caissière natuurlijk net met een vrachtrijder bezig en dat duurde even. Maar goed, vijftig Rand verder en weer een stempeltje, en we konden naar de laatste slagboom, waar ik het laatste gestempelde papiertje kon inleveren.

Swaziland bleek echt anders. Bijna 70 % van de bevolking leeft hier onder de armoedegrens en dat was wel te zien. Geen fatsoenlijke straten, maar aangestampte aarde. Veel loslopende koeien en geiten langs de weg. Weinig auto's, veel halteplaatsen voor bussen of taxi's. Maar wel een kaarsrechte, strakke betonnen autoweg. En heel, heel veel suikerrietplantages met moderne irrigatie. Er middenin stond een Amerikaans distilleerbedrijf. We stopten onderweg in een dorp waar bij het busstation een markt werd gehouden. Ook daar liepen koeien en geiten los tussendoor. Bij het benzinestation kon ik gelukkig met Zuid-Afrikaanse Rands betalen.

Keurig op tijd kwamen we aan op het Mlilwane Wildlife Sanctuary, het oudste natuurpark van Swaziland. We passeerden een bordje om ons te waarschuwen voor krokodillen. Onmiddellijk zagen we een krokodil half in het water langs de weg! Ook liepen er diverse waterbokken. We kregen al snel de sleutel voor de leuke hutjes hier. Een traditionele "bijenkorf"! 

Daarna een leuke activiteit: fietsen! Met onze mountainbikes vonden we al snel een koppeltje zebra's.

Net iets verder stond een groepje gnoes!

Er volgen diverse vogels over, waaronder Goliahthreigers en een paar lepelaars.

En zo zagen we eruit op de fiets in Afrika.

Bij de reigers en de lepelaars zagen we nog een aantal nijlpaarden. Die schijnen hier 's nachts ook tussen de huisjes rond te lopen.

Inmiddels was de krokodil die we al eerder hadden gezien uit het water gekropen.

We moesten wel een beetje wennen aan een ander aspect van deze accommodatie: er kwamen twee touringcars vol Nederlanders van Fox-reizen! Zeg nu zelf, hoe zou je het liefste rond willen trekken door Afrika?

We wandelden nog wat en zagen toen wat vogels landen. Het waren ibissen en we konden ze van dichtbij zien. Er liepen ook twee lepelaars rond. Een geklapper in de lucht, nog meer ibissen. Nog meer geklapper, nog meer ibissen... De lepelaars kwamen wat in de verdrukking. Eentje was zo slim om wat dichter bij ons te gaan zitten. Met een waterbokken erbij leverde dat in de schemering nog best een aardige foto op.

Daarna in het restaurant een braai, en vervolgens de Swazidans die ons vanmorgen in Hluhluwe was aanbevolen. Inderdaad zagen we diverse elementen van de Zoeloedans terug, met dezelfde geluiden en ook hetzelfde enthousiasme om de benen zo hoog mogelijk te schoppen. Een aantal mannen had traditionele kleding aan, de rest een kleurig soort hesjes of jurken met een grote foto van de koning erop! Koning Mswati III speelt hier een grote rol. In elk kantoortje hangt wel een foto van hem, en hier bij de receptie ook nog een foto van zijn vrouw en van de premier. Eind jaren 80 heeft de koning het parlement afgeschaft en sindsdien heet het hier weer een absolute monarchie. Dat is dus te merken.

Al die Nederlanders waren ook wel te merken. Bij de Swazidans zaten we buiten op plastic tuinstoelen. In de rij achter ons zaten een paar pubermeisjes te kletsen over Hoofddorp en de Toolenburgse Plas! Helaas ging het kletsen ook tijdens de dans door, terwijl ik al in Hluhluwe had gemerkt hoe belangrijk de dansen zijn voor de mensen hier. Beetje jammer. Bij de laatste dans mocht het publiek meedoen en dat werd dus een polonaise. Natuurlijk was Nando een van de eersten die aansloot. Daarna eindelijk tijd voor dit weblog maar helaas geen internet. [Het is nu alweer zondag en ik heb het verhaal nog even netjes afgerond in Hazyview, Zuid-Afrika].