Naar de kust

Voor ik weer over vandaag vertel, is het misschien leuk om iets te zeggen over hoe ik het nu ervaar, Zuid-Afrika. Ik kan niet anders zeggen dan: geweldig. Het is vooral heel veelzijdig. Van luxe shopping mall tot krottenwijk, van strand tot Drakensberg, van curry tot boerewors, en van dassies tot zebra's. Dan hebben we de safari's nog niet eens gedaan. En hoe komt het over? Als je hier alleen maar de toeristische dingen zou doen, zou je het kunnen ervaren alsof de Engelsen ooit de VS hadden weten te behouden. Je hoort hier eigenlijk alleen maar Brits Engels op de radio en tv (naast het WK voetbal ook veel cricket en rugby op tv), bij het ontbijt horen bacon en eggs, en het landschap en de wegen hebben veel weg van de VS. Grote trucks, pick-ups en SUV's. Veel mensen lijken te profiteren van de economische groei die Zuid-Afrika heeft doorgemaakt sinds het einde van de apartheid. De blanken die je ontmoet zijn Engelser dan veel Engelsen (ook als ze Afrikaans als moedertaal hebben). En de zwarten (Indiërs hebben we nog niet ontmoet) zijn ontwapenend vriendelijk, bijna té aardig gewoon (nog steeds gewend om bediende te zijn?) en ze vragen altijd eerst "How are you?" ook al heb je ze nog nooit eerder ontmoet. En wat nu het vreemdste is: ik voel me hier enorm thuis, bijna vanaf dag 1. Misschien wel door dat oh zo Britse Engels, wat ik nu ook weer op de achtergrond hoor van de tv die de Wk-finale uitzendt. 

De zonsopkomst vanmorgen was nog mooier dan gisteren. Na al die foto's van landschappen gisteren moet ik er dus toch weer een plaatsen, van ons uitzicht (vanaf de veranda van onze blokhut) op het Drakensberg-gebergte.

Omdat we vandaag bijna vier uur moeten autorijden, gaan we na het ontbijt snel op pad. Op exact dezelfde plaats als bij onze aankomst eergisteren stonden weer zebra's en antilopen. Ik zeg trouwens steeds antilopen maar daarvan zijn hier enorm veel soorten, alleen al 10 in dit park. Misschien waren het oribi's, want daar is het rondje de "Oribi Loop" naar genoemd. Ook gnoes zijn trouwens antilopen (of zijn het antilopes?).

Vervolgens uitchecken en langs de andere kant het park uit. Daar was het landschap misschien nog weidser. De kleine puntjes links onder het midden zijn weer antilopen.

Daarbij passeerden we regelmatig een typisch verkeersbord.

Na ongeveer twintig kilometer waren we pas het park uit. En toen moesten we nog zo'n 350 km naar de kust... Ik vind het echter niet vervelend om (links) te rijden in Zuid-Afrika, hoewel ik liever een wat luxere auto had gehad (onze Toyota is nogal eenvoudig uitgerust). Het is op de meeste wegen rustiger dan in Nederland, beetje vergelijkbaar met Spanje qua drukte. Vangrails zijn er vrijwel niet, maar de wegen zijn zo breed dat je vaak met gemak kunt inhalen, ook als er een tegenligger aankomt. Langzaam verkeer gaat meestal op de brede vluchtstrook rijden als je wilt inhalen. Die ruimte zonder vangrails geeft een beetje het effect dat je ook op de vernieuwde A2 hebt, rust. En in het donker veel reflectoren en zelfs LED-lampjes die de lastige plekken duidelijk markeren, heerlijk. Niet alle wegen zijn echter goed onderhouden. Onderweg naar Golden Gate hebben we meer dan 100 kilometer over een provinciale weg gereden die langs de zijkanten vol kuilen zat (keurig op borden aangegeven als "potholes"). Dat is vermoeiend. Iedereen rijdt namelijk gewoon 100 of meer over zo'n weg. Sterker nog, als er zo'n extra brede vluchtstrook is, mag je 120! En nog een detail: regelmatig lopen er voetgangers en lifters langs de weg - vooral als er een bord staat dat je niet mag liften :-) . Maar soms ook weer tientallen kilometers niet.

De N3-tolweg naar de kust was echter vooral snelweg, 2 x 2-baans, soms zonder middenberm, door een tamelijk bergachtig landschap. Op een gegeven moment kwamen we in de regio KwaZulu Natal (door iedereen KZN genoemd!) en verscheen er van tijd tot tijd een bordje "Goats", geiten dus. Inderdaad liepen er soms geiten langs de snelweg en reed er af en toe een aanhanger met geiten voorbij. Heel typisch! De president van Zuid-Afrika, Jacob Zuma, is namelijk een Zulu en is zijn carrière begonnen als geitenhoeder! Zonder enige scholing werd hij actief in het ANC en groeide zo door naar de machtigste baan van het land.

Tamelijk gaar kwamen we aan in Umhlanga Rocks, het Beverly Hills van de stad Natal aan de Indische Oceaan. We belandden tussen grote villa's, omringd door muren met schrikdraad. Bij een van die villa's moesten we zijn, volgens TomTom. Ik drukte op het knopje en vroeg in het Engels of dit de Bed & Breakfast was. "Do you speak Dutch?" kreeg ik te horen en vervolgens werd ik in het vrolijkste Vlaams te woord gestaan. Ik moest naar een ander hek rijden, dat al werd opengeschoven. En daar werden we persoonlijk door het Vlaamse echtpaar ontvangen. Ze wonen pas 8 maanden in Zuid-Afrika en waren dus pas net begonnen toen we in februari boekten. Het bleek dat de (door en door Vlaamse) man in Afrika was geboren en afwisselend in België en Afrika had gewoond. Het leven in Afrika beviel hem toch het beste. De meeste tijd had hij in Kenia gewoond maar toen ze definitief wilden emigreren kozen ze wijselijk voor het tamelijk Europese leven (en iets vriendelijker klimaat) in Zuid-Afrika.

We kregen twee enorme kamers met elk een eigen badkamer, en grote ramen. Het was eindelijk zonnig en redelijk warm geworden en dus liepen we naar het strand, amper 100 meter van het huis. Door de hoge golven was het geen strand om te zwemmen, maar het brede strand was heerlijk, de jongens vermaakten zich prima met overgooien en daarna ging Ole wat freerunnen. Ondertussen hadden we een mooi uitzicht op Durban en het prachtige WK-stadion. Hier was in 2010 o.a. de achtste finale Nederland-Slowakije (2-1) en de halve finale Duitsland-Spanje (0-1).

Marjon kwam er bij het fotograferen al snel achter dat het water van de Indische Oceaan echt heel aangenaam is (stroming vanaf de evenaar) en na een tijdje gingen Ole en Nando het ook uitproberen.

Zoals de foto al laat zien, ging de zon hier nog vroeger onder. Dit is rond 16:15 en de zon ging uiteindelijk al een uur later onder.

De Belgen hadden ons keurig uitgelegd waar we restaurants konden vinden en het klopte perfect: zo'n vier km rijden tot een T-splitsing, linksaf en dan 2e rechts. Onmiddellijk belandden we in een druk uitgaansleven waar we de restaurants voor het uitkiezen hadden. We parkeerden achter een slagboom en besloten Italiaans te gaan eten bij Luigi's. Dankzij een terrasverwarmer konden we lekker buiten zitten en de maaltijd was prima. Misschien de prijs eens noemen, we geven telkens ongeveer hetzelfde uit: inclusief fooi 150 Rand per persoon, x € 0,069 = € 10,35 (pizza, ijs en een drankje). Benzine kost een euro per liter, en het betaald parkeren voor 2 uur was 7 rand, dus amper € 0,50.

Goed, nog een kwartiertje Duitsland-Argentinië dus misschien moet ik ook eens gaan kijken!