Donderdag en vrijdag: op safari

In het bezoekerscentrum van het park, waar zich ook het restaurant bevindt, is wel Wifi dus ik kan gewoon verder met het weblog. Ik doe dat echter steeds in de avond en die was gisteren bezet. Nu zit ik dus op vrijdagochtend om 11:00 uur op ons balkon. Ik moet anderhalve dag met veel inhoud vertellen dus ga er maar even goed voor zitten!

Dankzij de Wifi waren we gisteravond ook al snel op de hoogte van het neerstorten van de Boeing 777 van Malaysian Airlines boven de Oekraïne. Het was heel apart om dat te horen, aangezien we nog geen twee weken geleden zelf in een 777 hadden gevlogen. Bovendien hadden we eerst begrepen dat er een KLM-777 was neergestort, zodat we ons al hadden afgevraagd of het om hetzelfde toestel ging.

Sorry, even snel een foto, want er lopen hier beneden ineens vier nyala's  langs!! Dit was de laatste, die ook nog even stopte om te plassen... Ik weet inmiddels dat het nyala's zijn, omdat ze verticale strepen hebben. In dit park zijn veel nyala's, terwijl er op de graslanden veel impala's zijn. Dat hebben we gisteren tijdens een safaritocht gehoord. Hier is veel hoog gras, afgewisseld met struiken. Omdat je daar niet zo lekker in kunt springen, zijn er weinig impala's. Dat betekent echter ook, dat je weinig grote roofdieren kunt zien, omdat die graag achter impala's aan rennen. Dat wil niet zeggen dat ze er niet zijn, want er zijn wel meer dan 100 leeuwen en ook tientallen luipaarden in het park. Het park is echter bijna 10.000 hectare groot, dus het is wel heel toevallig als je er eentje tegenkomt tussen al die struiken.

Er kwam hier net trouwens net een groot, donker dier langs gerend, dat af en toe een blafgeluid maakte als een hond. Huisdieren zijn niet toegestaan dus het was geen hond. Maar wat dan wel? Hij was waarschijnlijk op jacht voor de man met de bladblazer of grasmaaier die hier met veel kabaal ergens aan het werk is. Het is best apart dat hier zulke dieren op het bungalowpark rondlopen, want er staat een hek omheen dat bestaat uit schrikdraad en er liggen wildroosters waar ook schrikdraad tussen ligt. Uiteraard komen hier aapjes voor, want die gaan er gewoon overheen. Maar nyala's had ik niet verwacht. Op naar het verhaal.

Gisterochtend ging de wekker dus om 5:30 want om 6:00 uur gingen we op safari, of 'game drive' zoals dat hier heet. Met tien man op 3 bankjes op een omgebouwde pick-up, over verharde en onverharde weggetjes. Het was nog pikkedonker toen we met onze vrouwelijke gids vertrokken. Zowel de gids als de bijrijder (een toerist) hielden een zoeklicht vast om mee rond te schijnen. In het ochtendlicht was nog niet veel te zien, behalve een paar gieren in een boom. Het werd wel heel snel licht en rond half zeven konden de zoeklichten alweer uit. Het was behoorlijk koud in de wind, dus we hadden spijt dat we onze jassen niet mee hadden. In de schemering (nog te donker en te ver voor een foto) zagen we al snel een echt Afrikaans plaatje: drie giraffen, als zwarte silhouetten afgetekend tegen de horizon. Ook zagen we weer buffels en gelukkig toen het wat lichter was geworden, ook nog een giraf.

Ook stak ergens een groepje zebra's over.

Verderop stopten we nog bij een gier die heel herkenbaar in een boom zat. Ole maakte echt een goede foto:

Ergens onderweg reden we over een brug over een modderig riviertje. Er stonden diverse verse pootafdrukken. Leeuwen! zei onze gids. Een gezinnetje zelfs. Ik zag inderdaad een paar kleine pootafdrukken. Verder geen leeuw te zien.

We hadden op deze tocht natuurlijk al een paar keer giraffen gezien, maar het mooiste giraffenmoment kwam later. Misschien waren het de dieren die we in het schemerduister hadden gezien, maar plotseling zagen we wel vier giraffen!

Een game drive is niet heel gerieflijk. Het meubilair en de beenruimte is slechter dan in een vliegtuig. Ook hobbel je continu. En de tocht duurde drie uur. Dat bleek een behoorlijke tijd. Gelukkig kwam er ook een pauze, met koffie of thee en een soort Liga erbij. We zagen verder nog een groepje gnoes (toch blijft de naam wildebeest leuker!).

Nog niet zo heel wakker en fris op de vroege ochtend konden we om negen uur aanschuiven bij het ontbijt. Hoewel we het vooral erg leuk hadden gevonden om giraffen te zien, hadden we toch het gevoel dat we iets hadden gemist. Er waren toch ook olifanten in het park? En neushoorns? Hoe zat het met die leeuwen?

Terwijl ik de foto's overzette naar de iPads, zat de rest van het gezin te genieten van het weidse uitzicht bij het bezoekersgebouw. Toen ik er ook aan kwam lopen, was er wat meer drukte dan anders. Er was een olifant te zien! Sterker nog, de olifant liep op de weg naar de ingang van het park.

Dat was wel grappig om te zien. Marjon en ik besloten er ook heen te rijden met onze auto. Het was maar een paar kilometer rijden, misschien zou hij er dan nog zijn. Nando ging mee, Ole bekeek het liever vanaf het terras.

Inderdaad konden we de olifant vanuit een bocht goed zien. Er stond weer een terreinwagen bij die niet verder kon. Op Marjon's verzoek reed ik nog dichterbij. Er kwam ons een safariauto tegemoet, van het park, die net langs de olifant was gereden. "Wat doen jullie hier?" vroeg de grijnzende, zwarte chauffeur. "Naar de olifant kijken". "Hahaha, die staat toch daar? Rijd er maar gewoon naar toe hoor. Je moet hem alleen niet uitdagen". Ondertussen kwam de andere terreinwagen achteruit naar ons toe. De chauffeur zwaaide om ons door te sturen. Daar gingen we dan.

We hadden toch de indruk dat onze aanwezigheid niet op prijs werd gesteld. Elke keer als we vooruit reden, kwam hij weer de weg op, en liep dreigend, met zwaaiende slurf en wapperende oren naar ons toe. Na twee keer voor- en achteruit rijden besloten we weer te keren. De chauffeur van de andere auto sprak ons gelijk in het Nederlands aan: "Durfden jullie er ook niet voorbij te rijden?"...

De rest van de dag brachten we door met een beetje wandelen over het pad langs het terrein en met een boekje bij het zwembad. Het water was echter te koud, zodat zelfs Nando op de kant bleef.

Om 17:00 uur begon onze tweede game drive, nu met een man. Hij heette Pumowake, of zoiets, "maar je mag me ook Pumo noemen". Gelukkig was Pumo wat doortastender en vertelde ook veel meer dan de nogal zwijgzame vrouw van vanmorgen. Nando was op de plek van de bijrijder zitten en mocht van Pumo het zoeklicht vast houden, want het werd al snel donker.

[Marjon klopt aan de deur. Ze vertelt me, dat het dier dat ik had gezien een baviaan was, die op vier poten langs was gesprint. Alle kleine aapjes waren flink in de stress geraakt toen hij hun plekje bij de vuilnisbakken in beslag had genomen].

Toen het nog schemerde was Pumo na een paar honderd meter weer omgekeerd en in vliegende vaart naar een zijweg gereden. Hij had namelijk een seintje gekregen. Bovenaan de helling, tussen de jonge boompjes, stond een zwarte neushoorn.

Nu hadden we natuurlijk gisteren al een paar mooie foto's gemaakt van een witte neushoorn in de modder, maar later hoorden we dat er wel 2500 witte neushoorns in het park zijn en maar 200 zwarte! Dus we hadden echt geluk. Uiteraard zijn stropers uitgerekend op zoek naar zwarte neushoorns (een hoorn is tienduizenden euro's waard). 

Honderd jaar geleden waren er in heel Afrika minder dan 100 witte en zwarte neushoorns over. De laatste liepen hier in het Hluhluwe-park. Pogingen om een fokprogramma op te zetten hadden zowaar succes, groot succes zelfs. In totaal zijn er nu weer meer dan 10.000, verspreid over diverse landen. De voorouders van al deze Afrikaanse neushoorns kwamen dus uit het Hluhluwepark. De zwarte neushoorn wordt dus wel continu bedreigd door stropers. Op benzinestations hangen daarom ook posters met de oproep om stropers aan te geven. Beloning: Meer dan 100.000 rand (€ 7000).

En toen werd het dus donker, heel donker. Ole gaf het fotograferen al snel op. Toch vond Ole dankzij het zoeklicht van Nando nog een giraf. En we zagen diverse kleine vogeltjes op de weg. Plotseling sprong ik van schrik bijna van mijn stoel. Een heel groot dier, net naast me, ik dacht zelfs dat hij mij had aangeraakt. Het was een olifant! Sterker nog, met het zoeklicht ontdekten we een groep olifanten, vlak langs de weg. Dankzij de lamp was er met enige fantasie nog een foto te maken.

Er was trouwens ook een baby-olifantje bij. De ouders leken totaal niet in ons geïnteresseerd en aten rustig verder van de struiken.

Heel, heel veel later vonden we nog een uil.

Ook zagen we ergens op enige afstand een paar neushoorns. En Pumo stopte bij een struik en haalde er zomaar een kleine kameleon uit, zo groot als een hand. Nadat we in het donker echt bijna een buffel in een grote kudde hadden aangereden, bereikten we rond acht uur het restaurant. Daar wachtte een koude douche. De normaal zo vrolijke, jonge serveerster was genadeloos. "Familie Heldens? Jullie hebben niet doorgegeven dat jullie wilden eten om acht uur. We hadden jullie om zes uur verwacht. Het diner is nu al afgelopen. Ik kan jullie niet helpen". Stilte.

"Grapje! Zoek maar een tafeltje!", zei ze, terwijl ze op de gastenlijst onze naam aanwees met als tijdstip 20:00 uur...

Na het lekkere eten ploften we iets na negenen in bed, het was een lange dag geweest.

En vanmorgen stond de wekker opnieuw op 5:30. Ik was echter al om 5:00 uur wakker, dus ik heb iedereen rustig voor half zes gewekt en ik nam nog even een douche. Al snel zaten we weer in de safari-auto met opnieuw Pumo als gids. Deze keer zat er behalve ons maar één ander stel in de auto. Ik kon hun taal niet thuisbrengen, ik dacht Oost-Europees maar Ole dacht Italiaans. De man sprak vrijwel geen Engels, wat wel onhandig was toen Pumo hem moest uitleggen dat hij het zoeklicht moest bedienen. De vrouw nam het andere zoeklicht en diende af en toe als tolk.

Het was al iets lichter dan gisteren om zes uur. Toch zagen we onze eerste dieren al toen het nog aardig donker was. Een neushoorn! Oh, het zijn er meer! Geleidelijk werd het wat lichter en konden we duidelijk zien dat het er drie waren. Dankzij het opkomende zonlicht bleek er honderd meter voor de auto een giraffe te staan. We reden er naar toe om hem beter te zien.

Ondertussen liepen de drie neushoorns achter ons de weg op.

Het leek alsof ze niet veel moesten hebben van de giraf die ook de weg opstapte.

Een mooier begin van de dag was niet te verzinnen. We reden weer verder. Ole heeft al een paar dagen de beste ogen en ontdekte na een tijdje iets van de weg een olifant. Ik waarschuwde Pumo: Elephants! Three. Four. Five! Six! Ze liepen tussen de struiken van het ene bos naar het volgende en we konden ze goed zien. Twee jonge olifanten gingen met elkaar spelen.

Even een indruk van hoe wij onderweg naar de dieren keken:

Uitstappen (of een arm naar buiten steken) is verboden. Ook de gids/chauffeur stapt niet uit. In de buurt van de ingang van het park passeerden we een gezinnetje wrattenzwijnen.

Bij de ingang was het wel veilig om uit te stappen voor een koffie- en plaspauze. Hier zet Pumo de spullen klaar, met onze auto op de achtergrond (de uitstekende kleppen zijn openstaande deurtjes).

Omdat we Pumo nu al wat langer hadden meegemaakt, ontstond een leuk, ontspannen gesprek. Ik vroeg hem hoe je gids werd. Dat was niet alleen maar iets uit boeken leren. Hij wist uit ervaring dat sommige informatie over dieren in het handboek gewoon niet klopte. Onderweg vertelde hij al dat een dier soms een andere naam kreeg, "zodat ze weer nieuwe handboeken konden verkopen". Hij vertelde nu verder hoe hij was opgegroeid in een gezin van veehouders. Zijn familie had meer dan 100 koeien. Hij sliep vroeger vaak waar de koeien waren, in het open veld. Ik zei, dat ik had gehoord dat president Zuma (ook een Zoeloe) ook vee had gehad, geiten. Het was even stil, Pumo was blijkbaar geen fan van Zuma (Ismael in Soweto ook niet). Zuma had volgens hem een goudmijn gehad, hij was rijk. Politiek vond Pumo maar lastig, al die partijen. Twee of drie was wel genoeg.

Rond 1990 was er een grote droogte, waardoor alle koeien waren gestorven. Voor Zoeloes is vee het belangrijkste bezit. Zijn ouders hadden ook op latere leeftijd nog lang gevraagd "Waar zijn de koeien?" Met vee heb je invloed. Verder heb je invloed als je getrouwd bent. Pumo was nog vrijgezel. Marjon vroeg, of mensen inderdaad meerdere vrouwen hadden. Dat klopte, en Pumo wees erop dat Salomo in de bijbel ook meerdere vrouwen had gehad. Alle mensen in de bijbel waren blank, behalve Kaïn of zo. Hij vond de kerkelijke normen en waarden sowieso niet erg geloofwaardig, wat leuk klopte met zijn afkeer van boekenwijsheid.

Hij vertelde dat er ook voor Zoeloes meer was tussen hemel en aarde. Hij kende een man (nabije familie, halfbroer van hem of zijn vader) die een nare ziekte had gehad waardoor hij bloedde uit zijn ogen. Het was min of meer vanzelf overgegaan, maar de ziekte keerde weer terug. Rond een uur 's nachts werd hij wakker en zag een slang uit het raam komen. Het werd zo helder als de dag. Er kwam ook een slang uit het andere raam. Hij was zeker dat hij zou sterven en dook onder de dekens. Blijkbaar ging het om een zevenkoppige slang. De een zei tegen de ander dat hij de jongen alles moest leren. Na een tijdje gaf de ander toe. Ze verdwenen met hem in een meer en de jongen leerde alles over geneeskrachtige bomen en planten. Rond drie uur was hij weer in bed en zag zijn broer nog rustig in zijn eigen bed doorslapen. De jongen is nu een man en geneest mensen. 

Wat een prachtig Zoeleoverhaal op de vroege morgen! Het was nog maar net acht uur geweest. Pumo vertelde ook nog een grapje over wat de Zoeloes van priesters vonden. In de kerk zaten vrouwen rechts en mannen links. Toen de priester naar de vrouwen keek, vertelde hij hen over het paradijs waar ze terecht zouden komen. Vervolgens draaide hij naar de linkerkant en begon over zonde, hel en verdoemenis... Zij zouden zeker niet in de hemel komen!

We hadden niet veel tijd meer om terug te komen. We zagen onderweg echter nog wel een groepje zebra's (of was dat nog voor de pauze?).

In ieder geval reden we snel terug naar ons Hilltop Camp, waar we afscheid namen van Pumo. We hebben hier geen excursies meer geboekt dus zien hem vast niet meer. We gaven hem daarom een fooi. Het is vandaag Mandela Day, en dat wordt hier gevierd door iets goeds te doen met het getal 67, "omdat Mandela 67 jaar van zijn leven voor onze vrijheid heeft gegeven". We gaven Pumo daarom 67 Rand!

Daarna ontbijt en weer genieten van het uitzicht op het terras van het restaurant. Er waren nu zelfs twee olifanten te zien.

Ik begon dus rond elf uur met het schrijven van dit verhaal, en nu is het twee uur. Ole en Nando kijken binnen tv, nog gaar van het vroege opstaan (al twee dagen) en Marjon loopt over het terrein op zoek naar fotogenieke dieren. De zon duikt achter een wolk en ik ga nu wandelen naar het bezoekerscentrum om dit verhaal te uploaden.