Zaterdag 30 en zondag 31 juli - Čibača, Dubrovnik en Cavtat

Gisteren (zaterdag) stond de eerste autorit van meer dan drie uur op het programma. We kwamen vrij snel op de grote tolweg dus dat ging 100 kilometer lekker snel. Weliswaar stonden er veel bergen en tunnels op het menu, maar het stroomde lekker vlot door.

Maar na honderd kilometer was de tolweg dus afgelopen en dat was te merken. Er waren blijkbaar te weinig hokjes om te betalen, want er stond een flinke file.

Pas een kwartier later konden we doorrijden. Hierna moesten we nog eens honderd kilometer over een provinciale weg. Dat ging op zich redelijk. Goed wegdek, niet echt bergachtig maar natuurlijk geen hoge maximum snelheid. Op een gegeven moment stonden er allemaal kraampjes met vers fruit en vers geperst sap.

Ook wij zijn hier gestopt en Marjon kocht een fles vers geperst perzikensap. Mmm! 

Van tijd tot tijd voegde er een groepje campers in of uit. Vaak een groepje Italianen, maar we reden ook een tijdje achter een groepje Hongaarse campers. In degene waar wij achter reden, stond een klein jongetje de hele tijd naar buiten te staren. Hij had blijkbaar al zoveel gestaard, dat hij ons niet eens leek te zien.

Terwijl we hier achter reden, kwamen we alweer in een file. Men heeft ooit bedacht dat Bosnië ook aan de zee zou moeten grenzen, dus hebben ze de kuststad Neum aan Bosnië gegeven. Dus was er een grensovergang.

Er waren maar twee hokjes open om paspoorten te controleren. Net toen de Hongaren aan de beurt waren, ging er eentje lunchen! Blijkbaar had zijn collega er toen ook geen zin meer in, want ik hoefde alleen maar met de buitenkant van onze paspoorten te zwaaien.

Neum zelf zag er precies zo uit als Kroatië, maar we zijn dus echt door Bosnië gereden. En uiteraard kwam er toen opnieuw een grensovergang.

Al met al zorgden de tolpoortjes en grensovergangen voor bijna een uur oponthoud. We reden nu dus langs de kust, en daar zagen we de vele eilandjes liggen, nog mooier dan we tot nu toe hadden gezien.

Drie kwartier later reden we langs Dubrovnik, we zagen dat het prachtig was, en een paar minuten later kwamen we aan bij Apartments Toni in Čibača.

Ook deze eigenaar was heel aardig. Toen we onze spullen hadden gestald, kwam hij weer even langs en stelde voor, dat hij mij zou laten zien hoe je bij het strand kon komen. Dat was vijf minuten rijden. Het was indrukwekkend, dus toen ik terugkwam wilde Marjon wel met me mee naar het strand. Ole en Nando wilden liever bij de airco en het internet bijkomen van de lange reis (die vier uur had geduurd).

Het strand van Kupari was zo indrukwekkend, omdat het een doelwit was geweest bij de beschietingen van Dubrovnik vanaf december 1991. Zie bijv. het filmpje op https://youtu.be/YmBvEnfQICk

Uiteraard werd Dubrovnik als beroemd UNESCO-monument snel weer gerestaureerd, maar de hotels van Kupari bleven leeg achter en raakten steeds meer in verval.

Met Marjon maakte ik een wandeling langs de gebouwen. Minstens zo indrukwekkend als het oude gebouw hier op de foto, waren de 'strandpaviljoens' iets verderop. Vanwege de kunststof kozijnen zag het er veel recenter uit en kwam deze oorlog iets dichterbij.

Niet alleen de gebouwen waren beschadigd, maar ook de bestrating. Op een afstandje leek het grote hotel ernaast tamelijk ongeschonden, maar van dichtbij was goed te zien hoe de granaten soms dwars door de balustrades heen waren geschoten.

Ik ben zelf de binnentuin van het hotel binnen gelopen, ik heb een grote betegelde ruimte bekeken (een keuken of eetzaal) en zelfs onder een granaatinslag door een betonnen trap naar een groot balkon beklommen, maar er was weinig meer te zien van de vroegere inrichting. Vooral veel gebroken glas, rommel en puin. Met de gedachte aan blindgangers voelde ik me ook niet helemaal op mijn gemak. Eigenlijk waren we ook gekomen voor de zee, en die was heerlijk. Marjon heeft nog even gesnorkeld.

Vanaf de rotsachtige waterlijn keek ik nog eens achterom naar het vernielde hotel. Een Russische investeerder schijnt de verwoeste hotels gekocht te hebben, zodat ook dit stukje geschiedenis zal verdwijnen.

En toen werd het tijd om naar Dubrovnik te rijden. De zon begon al te zakken en dat leverde een prachtig uitzicht op!

Mede door Game of Thrones is Dubrovnik op dit moment heel populair. We reden eerst zo ver mogelijk door naar de oude stad, maar dat was gekkenwerk. Op de officiële parkeerplaats stonden auto's dubbel geparkeerd. We reden het rondje nog maar eens opnieuw en namen de kosten van de parkeergarage maar voor lief (€ 5 per uur). Er was in ieder geval voldoende plek. Toen moesten we nog wel een enorme trap naar de stadspoort beneden afleggen!

Ole heeft alle afleveringen van Game of Thrones gezien van de seizoenen die o.a. in Dubrovnik zijn gefilmd. Het is dan ook een heel authentieke historische stad. Zwaluwen vlogen af en aan en maakten soms een flink lawaai, ook al waren het geen gierzwaluwen. Ook hier verkochten ze natuurlijk ijs en dat hadden we nog niet gehad. De verkoper kende zowaar goed Nederlands en hier kregen we werkelijk de grootste scheppen ijs van de hele vakantie (en dat wil heel wat zeggen!!!). 

Er brandde licht in een van de kerken, wat goed was voor een leuke foto.

Bij een souvenirwinkel bleven we heel lang binnen. Bij de ingang stonden al twee paspoppen verkleed als Darth Vader en een Stormtrooper uit Star Wars, en daar verkochten ze nog veel meer van. Logisch dus, dat ze ook heel veel Game of Thrones-spullen verkochten. Alleen was het natuurlijk ongelooflijk duur. Uiteindelijk namen Ole en Nando genoegen met een beker. Van Game of Thrones voor Ole, en van Star Wars voor Nando natuurlijk. Ik had gewoon een Dubrovnik-shirt voor een tientje! In de winkel was al een grappige poster vol gephotoshopte afbeeldingen van Star Wars in Dubrovnik te zien, maar later kwamen we erachter dat voor de toekomstige aflevering 8 inderdaad al opnames in Dubrovnik zijn gemaakt!

Maar goed, Dubrovnik was dus vooral een historische plaats, dus hier nog een paar leuke foto's.

Tegen tienen reden we weer naar het appartement. Het werd op dat moment alleen nog maar drukker in de stad! Buiten was het nog steeds 30 graden...

Vanmorgen deden we het rustig aan. Tegen elf uur reden we eerst nog eens richting Dubrovnik, voor een paar foto's van het uitzicht bij daglicht.

Aangezien het weekend is, zijn we er vanuit gegaan dat het nu nog drukker zou zijn in de binnenstad. In plaats daarvan reden we nu nog wat meer naar het zuiden. De Dalmatische kust ('de Rivièra van Dubrovnik') is hier op zijn mooist.

Vanaf hier leken de beschoten hotels van gisteren ook nog heel idyllisch...

We stopten bij het stadje Cavtat. Dat bleek een soort Marbella te zijn, compleet met veel Britse touristen en grote jachten.

Tot onze verrassing verkochten ze een voordelig dagmenu (à la Menu del Día in Spanje) bij een heerlijk overdekt terras. Voor een tientje kregen we een prima soepje, een eenvoudig maar wel heerlijk hoofdgerecht en zelf gemaakt yoghurtijs met een vleugje aardbei en chocoladesaus. Gezien de locatie was dat te mooi om waar te zijn, en de rekening maakte duidelijk waar ze aan verdienden: de drank. Frisdrank voor € 3, OK vooruit, maar Marjon had de mix van witte wijn met water besteld (Gemischtes dus) en dat kostte wel € 5,75! Maar goed, per persoon was alles in totaal gemiddeld zo'n € 17 en wel erg lekker, dus niet gek.

Daarna zijn we gewoon lekker aan het stenige strand van Cavtat te water gegaan. Alleen Ole bleef droog om zijn Game of Thrones-boek verder te lezen. Af en toe vloog er een Boeing laag over (Cavtat ligt precies op de aanvliegroute) en we keken met een schuin oog naar de grote jachten die na een tijdje een voor een vertrokken.

We kochten nog wat brood en een soort calzone-pizza's in Cavtat, ik ging weer naar een geldautomaat (als het goed is voor het laatst in Kroatië) en toen was het tijd om terug te gaan naar Toni. Nadat Marjon en ik nog even boodschappen hadden gedaan bij de Lidl, was het ook hier weer zover: de eigenaar kwam binnen, met... een groot bord Prosciutto en Crudo-ham! Dat was een mooi voorafje voor de inmiddels weer opgewarmde calzone-pizza's, die we aten met sla, koekjes (alles moet op) en fruit. De ham was werkelijk voortreffelijk, je kunt steeds goed merken dat we hier dichtbij Italië zijn. Hier in de auto luisteren we inmiddels ook al naar de Italiaanse radio! De zender heet Kisskiss...

En we hadden nog geen ijs gehad vandaag! Deze keer maar een (heel goede) Cornetto van de Lidl.

Vandaag was voorlopig onze laatste dag in Kroatië. Morgen gaan we naar Bosnië, waarna we donderdag weer naar Zagreb rijden om op vrijdag terug te vliegen.