Maandag 25 juli - Pučišća en Zlatni Rat

Vandaag begon tamelijk bewolkt en dus was het niet direct strandweer. We hadden toch al een paar plaatsen voor een excursie uitgezocht, dus dat kwam goed uit. Het eiland Brač is misschien maar twee keer zo groot als Texel, maar je hebt door het berglandschap wel overal een auto voor nodig. We begonnen met een autorit naar Pučišća. De weg daar naartoe klom fors, hier en daar meer dan 10 %, zodat we vaak even stopten voor een prachtig uitzicht op Supetar, de zee en de overkant met Split.

In de haven lag een van de veerboten, misschien dezelfde als waar wij gisteren op hadden gezeten.

We gingen dus naar Pučišća, niet uit te spreken en wij hadden er nog nooit van gehoord. Toch heeft het een uniek wereldberoemd exportartikel: spierwitte natuursteen. Natuurlijk werd het door de Romeinen gebruikt voor het paleis in Split, maar ook zie je het in het prachtige parlementsgebouw van Boedapest en in het Witte Huis in Washington! Tegenwoordig zijn er nog steeds steengroeven, maar het steen wordt nu ook veel gebruikt voor beeldhouwwerken en souvenirs. Onderweg reden we al langs een beeldhouwer die een hond aan het maken was.

Toch was het vooral de charme van het dorp zelf dat indruk op ons maakte. Gelegen in een soort van fjord en vol pittoreske huisjes, uiteraard vooral van natuursteen. Het deed denken aan Noorwegen, Italië en Mallorca ineen.

Er waren diverse kraampjes met inderdaad vooral stenen voorwerpen (waar Marjon wel wat heeft gekocht), en verder eigenlijk alleen wat horeca en een paar supermarkten. Maar je bleef gewoon om je heen kijken naar de schoonheid van het plaatsje.

Toen we nog eens omreden naar een steengroeve, hadden we een nog mooiere blik op Pučišća.

De steengroeve zelf was gewoon een soort fabrieksterrein aan een doodlopende weg en dat leek bij nader inzien niet de moeite waard om te bezoeken. Dus op naar een andere bezienswaardigheid, het mooiste strand van Europa, Zlatni Rat bij het plaatsje Bol. Weer 22 kilometer over slingerende bergwegen, en opnieuw schitterende uitzichten. Deze keer richting het volgende eiland, Hvar.

Het was nog niet zo eenvoudig om het mooie zandstrand van Zlatni Rat te vinden. Uiteindelijk vonden we een parkeerplaats waar we voor € 6,50 de rest van de dag mochten staan, maar we kwamen er uit bij een kiezelstrand.

Direct achter het strand was een dennenbos waar Ole en ik maar eens lekker gingen lezen. Ole had een heel dik boek van Game of Thrones.

Marjon en Nando gingen lekker het water in, met waterschoenen tegen de kiezels. Ze hebben wel nog per ongeluk het naaktstrand gevonden, maar het zandstrand was onvindbaar. Tegen half zes was het tussen de bomen te fris en gingen we samen weer op pad. Opnieuw een paar keer gestopt voor mooie beelden van Bol.

We gingen eten in het dorpje Gornji Humac, midden op het eiland, bij een traditioneel, grotendeels biologisch restaurant dat ons was aangeraden door de ANWB-reisgids: Konoba Tomić. Het bleek te zijn gevestigd in een rustiek natuurstenen gebouw waar we op een binnenpleintje buiten konden eten. De ober sprak vooral Duits en deed zijn best om ons vooral zoveel mogelijk te laten bestellen. Zo bestelden we een bordje Prosciutto (ham) vooraf, een mandje stokbrood en als bijgerechten friet, gemengde salade en gepofte aardappelen. Al die dingen moesten we apart betalen. Toch hadden we er geen spijt van, want de vleesgerechten hadden verder geen enkele garnituur! Dat hadden we in Slunj ook al meegemaakt, blijkbaar is dat hier normaal. Als toetje namen Ole en Marjon zelfgemaakte ricotta (dagvers kaasje) met honing, ik nam een pannenkoekje (palačinke) met chocolade en Nando palačinke met ijs. Een verwenmenu dus.

Toen we terug reden, zagen we een aanzienlijke bosbrand aan de overkant van het water, bij Split. Terwijl we stopten bij een supermarkt probeerde ik eens de infrarood-stand van mijn videocamera, want het was inmiddels behoorlijk donker geworden. Zo zag de bosbrand eruit in infrarood.

Omdat we vanmorgen een veel gerieflijker weg hadden gevonden die TomTom niet kende, zochten we die weer op en namen met enig goed geluk nog een nieuwe zijweg die ons nog prettiger terugbracht naar Apartments Silva.