Mede door een slechte internetverbinding bij Apartmani Tisno loop ik nu een dagje achter. Daarom voeg ik maar twee dagen samen! Gisteren was dus vrijdag en gingen we 's ochtends op pad met de neef van de manager van Apartmani Tisno. Hij bleek Ivan te heten en had een versleten Landrover Defender. Helaas zat er al een Kroatisch gezin in de Landrover en zo belandden wij op de twee krappe bankjes achterin, tegenover elkaar en zonder autogordels.
Maar dat mocht de pret niet drukken. We reden het berggebied binnen waar we onderweg naar Tisno ook al langs waren gereden. Het waren uitlopers van het nationaal park Paklenica. Uiteraard kwamen we na een tijdje op een onverharde weg. Nou ja, wel hard, een grindweg.
Het uitzicht was werkelijk schitterend en Ivan kon goed vertellen. Zo bleek dat langs deze route met het strategische uitzicht begin jaren 90 zwaar is gevochten. Op een bepaald stuk waren om de zoveel meter bordjes gemonteerd ter nagedachtenis aan slachtoffers van de gevechten. Voor de persoon op deze foto is zelfs een heel kapelletje gebouwd.
Het moet verschrikkelijk zijn geweest. De temperatuur in deze bergen daalt soms tot -30 en bij een bepaalde noordenwind waait het wel eens tegen de 300 km/uur. Ik heb onderweg nog een bordje met een doodskop gezien, dat verdacht veel leek op de bordjes die waarschuwen voor mijnenvelden.
Maar nu was het vredig en stil. Van tijd tot tijd stopten we voor een fotopauze. Ook had Ivan broodjes voor ons klaargemaakt, Italiaanse stijl, met proscuttio en kaas.
Ook in de Landrover werd het nog gezellig.
Pas na ruim vier uur rondtoeren kwamen we weer aan bij Tisno, waar Ivan nog een drankje met ons dronk op het terras. Hij vond het maar niks dat wij bier dronken. Hier aan de kust moest je wijn drinken. Het is gebruikelijk om witte wijn te drinken, met water en ijs. Hoe dat heet? 'Gemischtes', op z'n Duits dus!
Verder hadden we Zadar op ons lijstje staan voor vrijdag. We gingen daar eten, dus we vertrokken rond 17:15. Zadar is uitgeroepen tot Tourist Destination 2016 en we moesten zodoende al een flink stuk buiten het centrum parkeren... Er waren inderdaad veel toeristen in de stad. Maar dat was ook wel te begrijpen. Zadar is diverse keren grotendeels vernietigd, ook in de Tweede Wereldoorlog (door de geallieerden) en in de Kroatische onafhankelijkheidsoorlog van de jaren negentig. En toch was er nog zoveel historie te zien!
Een Romeins forum, een Venetiaanse poort, Romaanse en Ventiaanse kerken, mooie gevels van huizen en winkels...
Maar Zadar ligt aan de zee, op een landtong zoals Cádiz, en dat geeft een stad extra sfeer. Langs de boulevard staan allemaal kraampjes met ambachtelijke waren, wat onmiddellijk zorgt voor gezelligheid. Op het noordelijkste puntje heeft een architect een tijdje geleden heel speciale kunstwerken aangelegd waar iedereen op afkomt. Niet te missen is vooral het waterorgel: onder de kade, half in het water gemonteerde buizen die door de golfslag muziek maken. Op zo'n rustige zomeravond zijn het van die zoemende walvisgeluiden. Maar als er een paar flinke golven van een schip aan land kwamen, klonk een tamelijk onheilspellend gedreun van onder onze voeten. Het andere kunstwerk is een soort lichtshow op zonne-energie.
Omdat er zo op de boulevard genoeg ruimte was, trokken er ook straatartiesten naar toe. Vooral acrobaten en streetdance-acts trokken een enorm publiek. Ondertussen ging de zon langzaam onder, volgens sommigen de mooiste van de wereld. De belangrijkste reden waarom we 's avonds waren gekomen!
Uiteindelijk kwamen er een paar heeel dunne wolkjes tevoorschijn waardoor de zon helemaal prachtig werd.
Vanmorgen (zaterdag) moesten we weer verkassen. Kort voor ons vertrek uit Nederland hadden we bericht gekregen dat Tisno dubbel geboekt was voor vandaag. Dus nu gingen we voor een nachtje naar Krka Haus. Daar kwamen we na ongeveer een uurtje rijden. De eigenaar van Krka Haus was een man die er stokoud uitzag, eerder 90 dan 80. Maar hij was heel vriendelijk en ook nog fit. In keurig Engels stond hij ons te woord. Hij zei iets dat er teveel boekingen waren en leidde ons naar het huis dat van de buren leek te zijn. Toch bleek het allemaal te kloppen: een kamer met voldoende bedden, airco, een badkamer en achter het huis een gezamenlijk zwembad. Uitstekend!
Nadat we onze spullen hadden uitgeladen, gingen we snel naar het nationaal park Krka, waar onze accommodatie dus naar is vernoemd. Het lag ook op maar een kilometer van de ingang van het park! Dit natuurgebied ligt rondom de Krkarivier, en net als de Plitvice-meren zijn er talloze watervallen.
Toch was het gevoel heel anders. Niet alleen omdat het landschap zelf iets spectaculairder was. De sfeer was nu heel Mediterraan. Een lawaai van krekels (of cicaden?), meer hitte van de zon en vooral een doordringende geur van de overal aanwezige vijgenbomen gaven dit park een eigen gevoel.
Een ander verschil met Plitvice is dat je hier in een deel van het gebied mocht zwemmen, bij de grootste waterval. Dus Marjon en Nando maakten daar dankbaar gebruik van.
Rond vier uur was het tijd voor een ijsje. Ze zorgden goed voor de inwendige mens. We konden kiezen tussen vier ijskramen naast elkaar, met schepijs, softijs en voorverpakt ijs. We kozen voor echt heerlijk royaal geschepte bollen roomijs. Na wat fotograferen gingen we eens informeren of we nog een boottocht konden maken. Helaas, de laatste boot was om 16:00 vertrokken. Het was niet erg, we hadden een goede indruk van het park gekregen en eigenlijk waren we ook best wel moe.
Nadat we bij Krka Haus nog een tijdje in en om het zwembad hadden vertoefd, gingen we bij een restaurantje om de hoek een hapje eten. En nu is het alweer half elf dus tijd om af te sluiten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten