Maandag 18 juli: De reis en aankomst in Slunj

We konden vandaag heel rustig opstaan, want we vertrokken niet al te vroeg. Ik had zelfs nog broodjes in de oven gebakken! Iets voor negenen liepen we naar de bushalte Graan voor Visch. Dat was voor mij nog een hele opgave met een zware vliegtuigkoffer. Bus 300 bracht ons naar Schiphol waar we vrijwel precies twee uur voor het opstijgen aankwamen. Er stond een enorme rij voor balie 18, die nog niet geopend was. Raar! Gelukkig was er iemand van het personeel die ontdekte dat dit de verkeerde balie was, zodat we bij de juiste balie plotseling gelijk aan de beurt waren. Nu bleek waarom ik zo zwaar moest tillen: meer dan 25 kilo! Er moest een paar kilo worden overgepakt. Dat scheelde een hoop. Toen weer in de rij voor de (hand)bagagecontrole, en Kroatië is geen Schengenland dus in de rij voor de paspoortcontrole. En daarna heeel lang lopen naar gate D18. Al met al deden we er een uur over, zodat we nog een uurtje over hadden.  Het vliegtuig vertrok keurig op tijd, vanaf de Kaagbaan zodat we in het zonnige weer een prachtig uitzicht hadden op Hoofddorp.

Croatia Airlines is nog een echte nationale luchtvaartmaatschappij, die 'gratis' eten en drinken serveert. Daarin zijn ze niet kinderachtig: bij de snack (kaas met olijven en zoutjes) kregen we gelijk koffie én frisdrank. Zelfs Nando at de kaasblokjes op, terwijl hij echt nooit kaas eet! De vlucht duurde echt kort, maar anderhalf uur. En we mochten weer eens ouderwets met een trap uitstappen.

Het vliegveld was net zo klein als Maastricht. Maar twee bagagebanden, wat autoverhuurbedrijven en dat was het wel zo'n beetje. En toch kon ik Alamo niet vinden. Het meisje bij de informatiebalie zuchtte: 'Heeft u echt alle balies bekeken?' Ze belde maar eens naar Alamo. Zucht. "Wilt u nog eens door de hal lopen, langs de balies? Dan ziet u Alamo Enterprise". Inderdaad, heel groot Enterprise. En achter de balie en op de balie een klein bordje Alamo. Ik vertelde de verhuurder dat ik ze niet kon vinden. 'Nou, het staat toch heel groot aangegeven!' Ik moest in mezelf lachen: Bij deze beide balies herkende ik de lompe directheid van Oost-Europa van 25 jaar geleden. Ik voelde me gelijk thuis!

We kregen een Skoda Fabia waar alles precies in paste. Het eerste uur reden we vooral over moderne snelwegen en een tolweg. Het was er tamelijk vlak en niet echt bijzonder. Daarna reden we over provinciale wegen en werd het landschap grilliger en bebost. Onderweg passeerden we regelmatig leegstaande huizen en ik vroeg me af, of daar vroeger Serviërs hadden gewoond. Toen we zo'n anderhalf uur hadden gereden, was het landschap behoorlijk idyllisch geworden, een beetje zoals de Ardennen. Hier was Slunj! Ons appartement lag een beetje verscholen, zodat we nog bijna verkeerd reden. Maar we vonden het! De enthousiaste eigenaresse wachtte ons al op. Ons appartement bleek ruim en had een leuk gazon waar we wat gingen drinken en de kinderen konden voetballen.

Iets verderop, naast de brandweerkazerne, was groot voetbalveld dus liepen we daarheen.

Onderweg viel ons op, dat er aan de overkant een paar flats beschadigd waren. Zo te zien nog oorlogsschade!

Net buiten Slunj ligt aan de rivier het recreatiegebied Rastoke en daar gingen we eten. Er waren mooie watervallen en leuke doorkijkjes.

Restaurant Petro was ons aangeraden, en terecht. We zaten heerlijk buiten aan het water. We kregen per persoon twee forellen en als nagerecht een groot stuk gebak. Het bier was ook lekker...

Daarna nog even boodschappen ingekocht en morgen gaan we vroeg opstaan, dus nu (22:00) naar bed!