Dat is nou jammer! Ik had een flinke inleiding geschreven en nu is die zomaar weg! Ik probeer het nog maar eens.
Vanmorgen stond de wekker opnieuw op kwart voor zeven, want er komen hordes toeristen vanaf de kust als dagtocht naar de Plitvice-meren. Gelukkig kwamen we zo na een half uurtje rijden prima op tijd voor een goede parkeerplaats, bij ingang 1.
De Plitvice-meren, in het Kroatisch Plitvička jezera, zijn UNESCO-Werelderfgoed. Het is een flink gebied met tientallen grote en kleine meertjes, omringd door heel veel groen.
Door de bergachtige ligging zijn er overal watervallen, de grote attractie van dit park. Vanaf ingang 1 zie je al na een paar minuten de grootste waterval liggen, de Veliki Slap. Maar onderweg daar naartoe zie je al diverse andere grote en kleine watervallen en stroomversnellingen.
Het water in de meren is prachtig turquoise, kristalhelder en er zwemmen heel veel vissen in. Ze lijken een voorkeur te hebben voor de oevers, dus je kunt ze goed zien.
De hoge toegangsprijs (ca. € 25 voor volwassenen) zorgt ervoor dat het park de enorme toestroom aan kan. Je loopt grote afstanden over houten vlonders, en je kunt ook een flinke afstand overbruggen met veerboten die elk half uur varen. Er leek helaas een veel te lange rij te staan bij haven 3, maar de varende pontons konden wel 100 passagiers aan. En er vertrokken er twee tegelijk, zodat iedereen mee kon. Aan de overkant (bij haven 2) besloten we een lange wandelroute te nemen, route K. We hadden toen al een aanzienlijke tijd water gezien, en nu liepen we vooral tussen de bomen.
Het was daar ook wat rustiger, zodat we een beetje schrokken toen we uiteindelijk weer op een lange houten vlonder over een meer moesten stoppen vanwege een enorme groep tegenliggers. Deze bleken afkomstig te zijn van een bus-treintje. Dit was een soort grote, gelede bus van Mercedes-Hanomag, aanzienlijk indrukwekkender dan de toeristentreintjes die je in pretparken ziet. Wij reden in een aanzienlijk kabaal eerst mee van station 3 naar station 2, waar we na een ijsje besloten om ook maar te rijden naar station 1. Vanaf daar liepen we weer in een omweg terug. Zo kwamen we door een grot die we op de heenweg voorbij waren gelopen. Het is eigenlijk een 80 meter hoge, slingerende tunnel door het gesteente. In een stikdonkere zijgang kon ik eindelijk de infrarood-optie van mijn videocamera eens uittesten...
Ook bij de Veliki Slap was het inmiddels ongelooflijk druk, maar met de nu stralende zon bleven we toch weer foto's maken.
Net voordat we het allerlaatste stuk vlonder in zicht hadden, stonden er een paar mensen te kijken naar iets in het riet. Ik dacht dat het wel weer een eend zou zijn, of een van de snoeken die we hadden gezien. Maar ik pakte mijn camera, en tijdens het richten zag ik dat het een slang was, half in het riet en het water. Ik begon te filmen, en binnen een paar tellen maakte de slang een opvallende beweging.
De slang had een prooi gevangen, een flinke vis! Hij had veel moeite om die vis naar binnen te krijgen, af en toe kwam er weer een grote slikbeweging. Ik kreeg alle tijd om in te zoomen.
Dat was een groot avontuur. Marjon heeft de staart van de vis nog kunnen zien. Daarna was het weer tijd om naar Slunj terug te keren.
En daar wachtte ook nog een verrassing. De eigenaresse van het appartement kwam na een paar minuten binnen met een grote schaal gebak!
Twee stukken per persoon! Het was heerlijk romig appelgebak, zelf gemaakt met appels uit eigen tuin. Gelukkig hebben we hier een grote koelkast zodat we morgen het tweede stuk kunnen eten... We hebben het hier prima naar onze zin in het prieeltje voor het huis. Een echt vakantiegevoel!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten