Zondag 24 juli - Reis naar het eiland Brač

Vanmorgen hadden we lekker brood bij ons ontbijt - een grote, ronde Ciabatta. Nadat we ook brood voor de lunch hadden gesmeerd, namen we afscheid van de vriendelijke, oude eigenaar van Krka Haus. In een uurtje reden we naar de veerhaven van Split, wat een echte grote stad bleek te zijn. Waarschijnlijk hadden we net een boot naar Brač gemist, want het parkeerterrein was nog erg leeg.

De volgende boot ging over anderhalf uur. Zo hadden we alle tijd om kaartjes te kopen (niet zo duur als ik had verwacht) en te kijken naar de grote cruiseschepen. Na een tijdje hoorden we het geluid van een propellervliegtuig heel dichtbij. Dit bleek een watervliegtuig te zijn dat net voor onze neus afmeerde. Nadat hij had getankt en nieuwe passagiers waren ingestapt, ging hij er snel weer vandoor. Helaas steeg hij buiten ons zicht op.

We hadden alle tijd, dus Marjon en Nando gingen er op uit om boodschappen te doen. Zo hadden we lekkere Cornetto's. Een half uur voor vertrek maakte het personeel een koord los en zei iets over 

Brač. We hadden helemaal geen boot zien aankomen! De mensen voor ons zaten niet in hun auto, en dat gold ook voor de auto ernaast. Ik kon er manoeuvrerend tussenuit komen en zo reed ik naar de rij voor de boot, inderdaad, een paar honderd meter verderop. De boot was bijzonder ingedeeld. Wij werden een steile helling opgestuurd waarna we uitzicht hadden op het hoofddek.

Het schip was niet bijzonder luxe, maar wel vrij modern en er was voldoende zitplaats. Je kon zowel binnen zitten als op een groot, half overdekt panoramadek. Uiteraard gingen we zitten op het panoramadek. 

De overtocht duurde ongeveer een uur. Wat opviel was de ongelooflijk blauwe kleur van het water. En er waren vrijwel geen meeuwen of andere vogels rond de boot. Ondertussen hadden we de hele tocht uitzicht op zowel het vasteland als de kust van het eiland Brač.

Het lossen van het schip was vrij spectaculair en chaotisch. Tot onze verbazing zakte de auto voor ons ineens de diepte in: hij stond op net zo'n steile helling als waarover wij op het schip waren gekomen. Dat was tijdens de reis horizontaal maar schoof nu dus naar beneden. Gelijk na het verlaten van het schip moesten alle auto's achter elkaar over één rijstrook, waardoor er al op de boot een file ontstond. De plaats waar we naar toe reden, Sutivan, was maar een kwartiertje rijden. Maar TomTom stuurde ons  in Sutivan door de meest onmogelijke krappe straatjes, die soms doodliepen. Ik was blij dat ik een aantal keer in Guaro had gereden, want het leek er sterk op. Maar een helling achteruit rijden is geen hobby van me. Ook bleek dat ik de locatie niet helemaal goed op de kaart van TomTom had geprikt, waardoor we nog eens verder moesten rijden. Maar uiteindelijk kwamen we aan bij Apartments Silva. Een mooi complex met voor ons een ruim appartement, met een luxe keuken. Zowaar een echt koffiezetapparaat en een vaatwasser! 

Ik was wel moe van al het gereis, dus ik deed na de lunch een middagdutje en heb verder eigenlijk alleen maar gelezen. Geweldig boek trouwens, Moscow Times, over Derk Sauer en Ellen Verbeek die in Rusland een uitgeverij opzetten in de tijd van Gorbatsjow. Ik herkende zoveel van hun ervaringen in de eerste jaren, en de beschrijvingen van het gedrag van de Russen!

Nando en Marjon maakten gelijk na de lunch al de pastasalade voor het avondeten klaarm en speelden Monopoly Deal met Ole. Na het avondeten gingen Marjon en Nando op de fiets naar het dorp om boodschappen te doen. Ook gelukt.