Om half negen stonden we weer bij het busstation waar niets te zien was. Wel reed er een zeer wrakke bus de andere kant op. Pas om negen uur konden we vertrekken met diezelfde wrakke bus die weer was omgedraaid. Maar ja, al vrij snel bleek die bus de hoeveelheid passagiers en de regenachtige bergen niet te kunnen verwerken. De motor protesteerde en stopte.
 |
| De wrakke bus van Choroní naar Maracay |
Een paar minuten reparatie, dan reden we weer een paar honderd meter en zo herhaalde zich dat een paar keer. Op een gegeven moment begon de chauffeur wel wat veel risico's te nemen om de motor weer aan de praat te krijgen. We besloten om maar 25 kilometer door de regenachtige bergen te gaan lopen met volle bepakking in plaats van onze tijd te verkwisten en ons leven te riskeren in die bus. Gelukkig kwam er al na een paar kilometer zweten een vrachtauto die ons wel voor 200 bolivar mee wilde nemen. En zo zaten we nog 20 kilometer op de bak in de regen. Een echt persoonlijk avontuurtje!
 |
| Marjon op de bak van de vrachtauto |
We besloten om maar in Maracay te blijven en zo zitten/liggen we nu in een behoorlijk comfortabele hotelkamer met irritante muskietjes lekker even bij te komen. Het was een leuk dagje wel!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten