Teleférico Mérida en Marjon wordt ziek

Foto vanuit de Teleférico van Mérida

Nu gaat het wat minder voorspoedig. Gister gingen we met de Teleférico kabelbaan (de langste en hoogste ter wereld) en Marjon was al van tevoren niet lekker. Boven aangekomen was het erg koud en winderig maar gelukkig knapte Marjon toch wel weer wat op.

De kabelbaan brengt je ruim boven 4500 meter, dus typische paramo-planten

We maakten een leuke wandeling en na een paar uur gingen we weer naar beneden. Dichtbij Hotel Alemania vonden we een nieuw hotel, Budapest, want Alemania was ons te gehorig (later bleek dit nieuwe nog erger te zijn!).

We gingen wat eten en ansichtkaarten kopen + schrijven op het Plaza Bolívar. Twee jochies van een jaar of 12 poetsten onze schoenen (zeker een verbetering) maar 6 gulden per persoon was wel wat veel.

Hotel Posada Alemania

Terug in ons hotel nam Marjon haar koorts op. Pats! 38,8°! Snel een paar pillen gehaald (paardenmiddel...) en een aspirientje genomen. Na een paar uur ging het al wat beter en toen hebben we net om de hoek prima gegeten. De rest van de avond voelde Marjon zich wel redelijk en op een gegeven moment was de koorts zelfs onder de 38°. We gingen maar vroeg naar bed (half negen). Een paar uur niet kunnen slapen later ging het weer erg slecht met Marjon; ze hoestte zelfs bloed op! Om 1:30 de vrouw van het hotel wakker gemaakt maar ze vond het woord "longontsteking" blijkbaar niet indrukwekkend genoeg om een dokter te bellen. Marjon kon gelukkig wat tot rust komen maar door het verkeerslawaai net voor het raam (het leek wel alsof we op straat sliepen!) heeft ze verder niet echt kunnen slapen (ik nog wel, een uur of 3 á 4).

's Ochtends besloten we een ander hotel te zoeken en zo kwamen we in Hotel Italia terecht (Europese namen zijn blijkbaar populair). We hadden in Hotel Budapest echter 2 nachten betaald en hoe zielig we ook waren (Marjon kon bijna niets meer zeggen), het kreng dat de dokter niet wilde bellen gaf ook geen geld terug - 14 gulden! Gelukkig heeft Hotel Italia dezelfde faciliteiten voor 11 gulden (2 personen) dus dat scheelt weer 3 gulden. Dit is trouwens onze goedkoopste accommodatie tot nu toe, maar zeker niet de slechtste! Hotel Alemania was bijna twee keer zo duur (20 gulden).

Centrum van Mérida

In de stad is het nu bloedheet, druk en lawaaierig, dus maar even niet naar buiten. Marjon probeert wat te slapen en ik zit op het bed te schrijven. Mijn neus zit ook al vol slijm dus morgen voel ik me misschien net als Marjon (die nu weer 38,2° heeft). Het snuiten van mijn neus houdt Marjon denk ik wel wakker, dus ik zal denk ik zo maar even ergens wat gaan drinken.

Voor het eerst ging ik eens helemaal alleen de stad in en kocht een Garfield-jogging pakje voor Tom's zoontje. Daarna pizza+bier in "La Mamma". Terug bij Marjon in Hotel Italia en weer samen de stad in, om Batidos te drinken (vers geperst vruchtensap met ijs, zalig!). Even een half uurtje in het gras op Plaza Bolívar gelegen.

Plaza Bolíva, Mérida

Marjon voelde zich al niet zo lekker meer(ik ook niet, kreeg later ook een beetje koorts) en terug in het hotel kregen we een grote schrik: 39,1° koorts! Dan een dokter regelen, in Zuid-Amerika? Het meisje bij de receptie van het hotel was heel behulpzaam, maar meer dan "Medico" (dokter), "taxi" en "hospital" kon ik er niet van verstaan. Marjon kon zelf niets meer, dus dan inderdaad maar naar het "hospital" met een taxi.

Het universiteitsziekenhuis van Merida was een hele belevenis. Niet naar de receptie gaan, daar zat een militair (?!?) maar gelijk doorlopen. In een wat onduidelijke ruimte zaten mensen te wachten. Er was een loket "Información" waar eerst niemand zat en later een man die ons rustig liet staan en z'n administratie ging doornemen - waarschijnlijk gewoon om indruk te maken, want toen we ¿señor? vroegen, kon hij ons meteen de juiste informatie geven: de volgende garage-achtige deur door. Weer wachtende mensen rond een balie met een arts en een schrijvend meisje (waarschijnlijk een observerende student). Gelukkig wenkte de arts al na één andere patiënt naar ons. Het was een grappig mannetje van een jaar of dertig en hij was heel vriendelijk.

Achter de balie, verderop in de zaal waren kleine kamertjes afgescheiden door gordijnen waar we patiënten in zagen liggen. Marjon en ik kwamen echter in een kamertje met deur in dezelfde zaal terecht. Nou ja, het gebruikelijke onderzoek met stethoscoop, diep ademhalen etc. Terug naar de balie waar een receptje werd geschreven. Dat was echter nog niet alles!

We moesten weer naar een ander kamertje achter in de zaal. Links was nog een operatiekamer en als we nog verder doorliepen kwamen we bij de gewone mensen op zaal terecht. In het kleine kamertje lag nog een vrouw op een observatietafel om zich heen te kijken. Al snel kwam er een zenuwachtig slank mannetje voor Marjon, die als twee druppels water op de Nicaraguaanse sandinistenleider Daniel Ortega leek. Marjon kreeg een injectie direct in de bloedbaan in de elleboog (gelukkig met nieuwe injectiespuit+naald). Het werkte meteen en buiten voelde Marjon zich eigenlijk al wel beter. Wel moesten er 3 doosjes medicijnen aangeschaft worden. Kosten? 5 gulden...

Marjon heeft verder niet meer dan 38° gehad en af en toe was mijn temperatuur hoger. Door snel paracetamol te slikken en de vele sapje is het bij mij gelukkig nooit 38 geweest. 's Avonds vroeg gaan slapen.